فعالان دربند جنبش زنان را آزاد کنیدآمادگی برای پیشواز روزجهانی زن ازهردو سو آغاز شده است؛ هم ازسوی فعالان جنبش زنان و هم از سوی بازدارندگان جنبش زنان. گویا باید به استقبال فشار و زندان و تعلیق و تعزیر برویم وشادی بزرگداشت روز جهانی زن با اندوه اسارت زنان حق طلب جنبش زنان برايمان تیره و غمناک شود.مبارزان مسالمت جوی صحنه عدالت خواهی درحالی به بند کشیده می شوند كه ندای حق طلبانه شان ذره ذره سنگ سخت قوانین ناعادلانه را نرم می کند تا بی حقوقی زنان این دیار ذره ای جبران شود اما در عوض خود به بند کشیده می شوند. اجرای حکم عالیه اقدام دوست، این زن تنها در آستانه فصلی سرد که زندگی اش را فدای عدالت خواهی اش کرده است و باید سه سال از عمرش را در اوین بگذراند، و بازداشت نفیسه آزاد این عضو کمپین یک میلیون امضا که به دلیل جمع آوری امضا و تلاش برای ارتقای آگاهی زنان اکنون اسیر بازداشتگاه وزراست، نمونه های عینی افزایش فشار بر زنان است.عالیه اقدام دوست از بازداشت شدگان تجمع مسالمت آمیز 22 خرداد سال 1385 است. او در دادگاه بدوی به سه سال و چهار ماه حبس تعزیری و 20 ضربه شلاق محکوم شد و دادگاه تجدید نظر حکم سه سال حبس او را تایید کرد. او روز یکشنبه 12 بهمن 1387 تحت الحفظ از فومن، شهر محل زندگی اش به زندان اوین در تهران منتقل شد در حالي كه حتي فرصت تماس با دوستانش را نداشت تا برای بدرقه به زندان در کنارش باشيم. عالیه اقدام دوست اولین فعال حقوق زنان است که با حکم قطعی راهی زندان می شود. آیا این آغازی است برای پایان دادن به فعالیت های مسالمت جویانه زنان؟نفیسه آزاد از کنشگران کمپین یک میلیون امضا روز جمعه 11 بهمن ماه که برای جمع آوری امضا به توچال تهران رفته بود به همراه دو عضو دیگر کمپین بازداشت شد. با وجود دستگیری همزمان این سه عضو، دو تن از آنان با قید وکالت آزاد شدند ولی نفیسه آزاد که تنها برای ياري دوستانش با پليس وارد گفتگو شده بود، دستگير و تاکنون ساعت ها در بازداشتگاه موقت وزرا مورد بازجویی قرار گرفته است . اتهامی که به او زده شده و سئوالاتی که در بازجویی پرسیده شده است ارتباطی به اقدام او ندارد و این نقض اشکار قانون و حقوق شهروندی است. این در حالی است که ماموران پلیس امنیت با هجوم به منزل نفيسه آزاد به طور خشونت آمیزی منزل او را مورد تفتیش قرار داده اند .این قبیل برخوردهای بازدارنده در مقابله با فعالان زنان در حالی است که اقدامات آنان کاملا قانوني و در راستای قوانین کشور و حقوق شهروندی است.لذا ما امضا کنندگان این بیانیه مصرانه خواستار توقف اینگونه برخوردهای غیرقانونی و قهرآمیز با فعالان جنبش زنان و کنشگران کمپین یک میلیون امضا هستیم و از قانونگزاران و مسئولین قضایی کشور می خواهیم بازنگري در قوانين تبعيض آميز علیه زنان را جايگزين اين برخوردهاي غيرقانوني كنند و با تجديدنظر در احكام حبس و زندان، همراهان جنبش زنان و كنشگران كمپين يك ميليون امضا را آزاد كنند.

برای امضا اینجا را کلیک کنید

هر از چند گاهی رژیم "وقیح" ولایت فقیه به پرو پای این دولت و آن دولت می پیچد که چرا با شهروندان ما (ایرانیان) چنین و چنان رفتار میکنید. نه آنکه خودشان رفتارشان با شهروندان ایرانی بسیار انسانی بوده و بر اصول حقوق بشر میباشد، میخواهند هم که ایرانیان در سراسر دنیا با عزت و احترام رفتار شود. رو که نیست سنگ پای ....
...

در همین مورد چندی پیش نوشته ای خواندم با عنوان بکارت و حقارت که خواندن آنرا به همه توصیه میکنم!

.
در بی بی سی آمده بود که اخیراً کبوتر بخت بر سر دانمارکی ها به پرواز درآمده و سفارت ایران در کپنهاگ به دولت دانمارک به خاطر بدرفتاری ماموران فرودگاه با ایرانیان اعتراض کرده. چندتن از ایرانیان و همینطور افغانی برای این خبر کامنت گذاشته اند که من آنرا در زیر آورده ایم:
.
نفر اول: من دراروپا محصلم ، به اين دليل مسافر خطوط هوايی مختلف وبخصوص هما هستم. درهيچ فرودگاهی دلهره واضطراب بی دليل ورفتار ناراحت کننده به اندازه وطن خودم نديدم!هيچ کجا نگران همراه داشتن يک مجله يا کتاب که لزوما پلی بوی يا ايات شيطانی نيست، نبودم جز در کشور خودم يا دلهره داشتن يک سي دي، دی وی دی و يا نگرانی از ارزيابی گمرکی برای چند تيکه سوغاتی با محدوديت. رفتارهموطن سپاهی من که مسئول حفظ امنيت منه به گونه ای که نفسم دروطنم به شماره ميفته! منشا بدرفتاری بامن، خونه منه، انتظارازديگران بي دليله!!!
.
نفر دوم: بعنوان یک ایرانی که به جهت شغلی مرتبا در مسافرت های بین المللی هستم باید بگویم که تنها جایی که بیشترین بی ادبی را به مسافر می بینم در فرودگاه های ایران است و چنانچه کاری بخواهد بشود باید از خود ایران شروع شود.

نفر سوم: با عرض سلام اگر ميخواهيد طعم واقعی تبعيض را بچشيد برويد ايران و برای يک ماه به عنوان يک افغانی درآنجا زنده گی کنيد.يعنی هرجا رفتيد بگوييد من افغانی هستم.بعدآ دست مامورين تمام فرودگاه های دنيا را خواهيد بوسيد.
احمد، لندن
.
نفر چهارم: نوع برخورد بسته گی دارد به اخلاق خود شخص ، اعم از دنمارکی ، افغانی ، ایرانی و........ کس حق توهین به شخص دیگری را ندارد ولو که کشورش هر چه باشد .اما من بد ترین برخورد را در فرودگاهء تهران دیدم چون من اهل افغانستان بودم و جای تعجب به من اینجا بود که این مامورین حتی با ایرانی های خود شان برخورد همسان من داشتند . مهسا، کابل
.
نفر پنجم: ما ايرانی ها ملت بزرگی هستيم ولی مشکلات باعث شده تحمل ها کم بشه.من چندين بار در فرودگاه های اسيا و استراليا توقف داشته ام و فکر می کنم بيشترين بی احترامی ها در فرودگاه های ايران بهم شده. گرچه گاهی اوقات فرودگاه های خارج هم بخاطر ايرانی بودن نسبت به ما حساستر ميشن اما هميشه مودب برخورد کرده اند.