جوانه ها

گیرم که درباورتان به خاک نشسته ام، ....

2009-05-09T11:21:00.004+02:00

:-)

2009-03-23T14:20:00.004+01:00

به دنبال یافتن موضوعی در تاریخ اخیر ایران در اینترنت بودم که به شعار "خدایا، خدایا، تا انقلاب مهدی خمینی را نگه دار" برخوردم.

حالا سوال این است که آیا خدا خودش را به ناشنوائی زده و به شیعیان معتقد به او و امام دوازدهم بی اعتنائی کرده و یا اینکه امام زمان ترسیده است که از چاهی که درش مخفی شده بیرون بیآید و به جامعه ای مثل ایران وارد شود؟.

شما چه فکر میکنید؟؟

هر کس نداند اسلامیستها چه می اندیشند و چه میکنند، ما ( ایرانیان) که میدانیم

2009-02-14T22:42:00.003+01:00

چرا که آنرا با پوست و گوشت خود تجربه کرده ایم:

عفو بین‌الملل حماس را به کشتن و شکنجه فلسطینی‌ها متهم کرد

سازمان عفو بین‌الملل می‌گوید گروه فلسطینی حماس از پایان ماه دسامبر تاکنون بیش از ۲۰ نفر را کشته و چندین نفر دیگر را شکنجه یا مجروح کرده است.
به گفته این سازمان،‌ شبه‌نظامیان حماس علیه «افرادی که به همکاری با اسرائیل متهم می‌کند و همین طور مخالفان و منتقدان خود» جریانی از «آدم‌ربایی، اعدام غیرقانونی، شکنجه و تهدید به مرگ» به راه انداخته است.
سازمان عفو بین‌الملل ضمن اشاره به جزییات برخی از موارد شکنجه و شلیک گلوله به پا و زانوی افراد و کتک زدن آنها خبر از «شواهدی غیرقابل‌انکار» می‌دهد که حکایت از این دارند که نیروهای امنیتی و شبه‌نظامیان حماس «حقوق بشر را سخت زیر پا گذاشته‌اند».

مقامات حماس ضمن آن که اذعان می‌کنند به دنبال افراد مظنون به همکاری با اسرائیل بوده و هستند، این موج ترور و حملات را انکار می‌کنند. روزنامه بریتانیایی گاردین می‌نویسد گروه فلسطینی حماس از ترس این که بخشی از کنترل خود بر نوار غزه را در جریان جنگ اخیر با اسرائیل از دست داده دست به «این عملیات خشونت‌بار» زده تا جایگاه خود را در این منطقه مستحکم سازد.
اسرائیل در اوایل دی‌ماه سال جاری به حمله‌ای همه‌جانبه به نوار غزه دست زد که ۲۲ روز به طول انجامید و در جریان آن بیش از ۱۲۰۰ فلسطینی از جمله چندین مقام بلندپایه گروه حماس کشته شدند.

به گزارش روزنامه گاردین،‌ شواهد و مدارک مورد اشاره سازمان عفو بین‌الملل با گزارش‌های شاهدان عینی به این روزنامه و همین طور تحقیقات مرکز حقوق بشر فلسطین که مقر آن در شهر غزه است همخوانی دارد.
مرکز حقوق بشر فلسطین در گزارشی اشاره می‌کند که از آغاز جنگ اخیر «۳۲ نفر به دست نیروهای امنیتی فلسطینی کشته‌ شده‌اند».
موفق علمی، ۳۶ ساله، که برای یک سازمان مدنی کار می‌کند و به دلیل افزایش تهدیدها علیه خود مجبور به ترک غزه شده است در مصاحبه با گاردین از «ترس مردم از زندگی عادی و ابراز عقیده در غزه» خبر می‌دهد.
او می‌گوید: «آزادی بیان و سفر و حتی برخوردار شدن از خدمات درمانی وجود ندارد. حماس سیاست جرج بوش را در پیش گرفته: آنها که با ما نیستند علیه مایند.»
در همین حال مرکز حقوق بشر فلسطین نیز ضمن اشاره به افزایش محدودیت‌ها برای فعالیت گروه‌های مدنی در نوار غزه اعلام می‌کند که حماس در حکمی از تمام این گروه‌ها خواسته است پیش از دریافت هر کمک بشردوستانه‌ای مقامات این گروه فلسطینی را در جریان بگذارند و از آنها اجازه بگیرند.

گروه فلسطینی حماس در اوایل تابستان سال ۲۰۰۷ پس از پیروزی در انتخابات کنترل امنیتی نوار غزه را به دست گرفت.

برای آزادی عالیه اقدام دوست و نفیسه آزاد امضا کنید

2009-02-05T13:33:00.005+01:00

فعالان دربند جنبش زنان را آزاد کنیدآمادگی برای پیشواز روزجهانی زن ازهردو سو آغاز شده است؛ هم ازسوی فعالان جنبش زنان و هم از سوی بازدارندگان جنبش زنان. گویا باید به استقبال فشار و زندان و تعلیق و تعزیر برویم وشادی بزرگداشت روز جهانی زن با اندوه اسارت زنان حق طلب جنبش زنان برايمان تیره و غمناک شود.مبارزان مسالمت جوی صحنه عدالت خواهی درحالی به بند کشیده می شوند كه ندای حق طلبانه شان ذره ذره سنگ سخت قوانین ناعادلانه را نرم می کند تا بی حقوقی زنان این دیار ذره ای جبران شود اما در عوض خود به بند کشیده می شوند. اجرای حکم عالیه اقدام دوست، این زن تنها در آستانه فصلی سرد که زندگی اش را فدای عدالت خواهی اش کرده است و باید سه سال از عمرش را در اوین بگذراند، و بازداشت نفیسه آزاد این عضو کمپین یک میلیون امضا که به دلیل جمع آوری امضا و تلاش برای ارتقای آگاهی زنان اکنون اسیر بازداشتگاه وزراست، نمونه های عینی افزایش فشار بر زنان است.عالیه اقدام دوست از بازداشت شدگان تجمع مسالمت آمیز 22 خرداد سال 1385 است. او در دادگاه بدوی به سه سال و چهار ماه حبس تعزیری و 20 ضربه شلاق محکوم شد و دادگاه تجدید نظر حکم سه سال حبس او را تایید کرد. او روز یکشنبه 12 بهمن 1387 تحت الحفظ از فومن، شهر محل زندگی اش به زندان اوین در تهران منتقل شد در حالي كه حتي فرصت تماس با دوستانش را نداشت تا برای بدرقه به زندان در کنارش باشيم. عالیه اقدام دوست اولین فعال حقوق زنان است که با حکم قطعی راهی زندان می شود. آیا این آغازی است برای پایان دادن به فعالیت های مسالمت جویانه زنان؟نفیسه آزاد از کنشگران کمپین یک میلیون امضا روز جمعه 11 بهمن ماه که برای جمع آوری امضا به توچال تهران رفته بود به همراه دو عضو دیگر کمپین بازداشت شد. با وجود دستگیری همزمان این سه عضو، دو تن از آنان با قید وکالت آزاد شدند ولی نفیسه آزاد که تنها برای ياري دوستانش با پليس وارد گفتگو شده بود، دستگير و تاکنون ساعت ها در بازداشتگاه موقت وزرا مورد بازجویی قرار گرفته است . اتهامی که به او زده شده و سئوالاتی که در بازجویی پرسیده شده است ارتباطی به اقدام او ندارد و این نقض اشکار قانون و حقوق شهروندی است. این در حالی است که ماموران پلیس امنیت با هجوم به منزل نفيسه آزاد به طور خشونت آمیزی منزل او را مورد تفتیش قرار داده اند .این قبیل برخوردهای بازدارنده در مقابله با فعالان زنان در حالی است که اقدامات آنان کاملا قانوني و در راستای قوانین کشور و حقوق شهروندی است.لذا ما امضا کنندگان این بیانیه مصرانه خواستار توقف اینگونه برخوردهای غیرقانونی و قهرآمیز با فعالان جنبش زنان و کنشگران کمپین یک میلیون امضا هستیم و از قانونگزاران و مسئولین قضایی کشور می خواهیم بازنگري در قوانين تبعيض آميز علیه زنان را جايگزين اين برخوردهاي غيرقانوني كنند و با تجديدنظر در احكام حبس و زندان، همراهان جنبش زنان و كنشگران كمپين يك ميليون امضا را آزاد كنند.

برای امضا اینجا را کلیک کنید

رو که نیست سنگ پای ....

2008-12-23T10:09:00.005+01:00

هر از چند گاهی رژیم "وقیح" ولایت فقیه به پرو پای این دولت و آن دولت می پیچد که چرا با شهروندان ما (ایرانیان) چنین و چنان رفتار میکنید. نه آنکه خودشان رفتارشان با شهروندان ایرانی بسیار انسانی بوده و بر اصول حقوق بشر میباشد، میخواهند هم که ایرانیان در سراسر دنیا با عزت و احترام رفتار شود. رو که نیست سنگ پای ....
...

در همین مورد چندی پیش نوشته ای خواندم با عنوان بکارت و حقارت که خواندن آنرا به همه توصیه میکنم!

.
در بی بی سی آمده بود که اخیراً کبوتر بخت بر سر دانمارکی ها به پرواز درآمده و سفارت ایران در کپنهاگ به دولت دانمارک به خاطر بدرفتاری ماموران فرودگاه با ایرانیان اعتراض کرده. چندتن از ایرانیان و همینطور افغانی برای این خبر کامنت گذاشته اند که من آنرا در زیر آورده ایم:
.
نفر اول: من دراروپا محصلم ، به اين دليل مسافر خطوط هوايی مختلف وبخصوص هما هستم. درهيچ فرودگاهی دلهره واضطراب بی دليل ورفتار ناراحت کننده به اندازه وطن خودم نديدم!هيچ کجا نگران همراه داشتن يک مجله يا کتاب که لزوما پلی بوی يا ايات شيطانی نيست، نبودم جز در کشور خودم يا دلهره داشتن يک سي دي، دی وی دی و يا نگرانی از ارزيابی گمرکی برای چند تيکه سوغاتی با محدوديت. رفتارهموطن سپاهی من که مسئول حفظ امنيت منه به گونه ای که نفسم دروطنم به شماره ميفته! منشا بدرفتاری بامن، خونه منه، انتظارازديگران بي دليله!!!
.
نفر دوم: بعنوان یک ایرانی که به جهت شغلی مرتبا در مسافرت های بین المللی هستم باید بگویم که تنها جایی که بیشترین بی ادبی را به مسافر می بینم در فرودگاه های ایران است و چنانچه کاری بخواهد بشود باید از خود ایران شروع شود.

نفر سوم: با عرض سلام اگر ميخواهيد طعم واقعی تبعيض را بچشيد برويد ايران و برای يک ماه به عنوان يک افغانی درآنجا زنده گی کنيد.يعنی هرجا رفتيد بگوييد من افغانی هستم.بعدآ دست مامورين تمام فرودگاه های دنيا را خواهيد بوسيد.
احمد، لندن
.
نفر چهارم: نوع برخورد بسته گی دارد به اخلاق خود شخص ، اعم از دنمارکی ، افغانی ، ایرانی و........ کس حق توهین به شخص دیگری را ندارد ولو که کشورش هر چه باشد .اما من بد ترین برخورد را در فرودگاهء تهران دیدم چون من اهل افغانستان بودم و جای تعجب به من اینجا بود که این مامورین حتی با ایرانی های خود شان برخورد همسان من داشتند . مهسا، کابل
.
نفر پنجم: ما ايرانی ها ملت بزرگی هستيم ولی مشکلات باعث شده تحمل ها کم بشه.من چندين بار در فرودگاه های اسيا و استراليا توقف داشته ام و فکر می کنم بيشترين بی احترامی ها در فرودگاه های ايران بهم شده. گرچه گاهی اوقات فرودگاه های خارج هم بخاطر ايرانی بودن نسبت به ما حساستر ميشن اما هميشه مودب برخورد کرده اند.

مراسم دهمین سالگرد قتلهای زنجیره ای در پاریس

2008-12-06T16:39:00.003+01:00

دو خبر دردناک و به ظاهر بی ربط

2008-11-24T17:22:00.006+01:00

1- دفتر جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان توسط پلیس امنیت پلمب شد

.
کميته گزارشگران حقوق بشر: نیروهای پلیس امنیت تهران صبح امروز، دوم آذرماه 1387 با حضور در دفتر "جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان" افدام به پلمب دفتر این مؤسسه غیردولتی نمودند. ادامه

2- سونامی هرویین در ایران

مجله پرتیراژ اشترن، چاپ آلمان، در یکی از نسخه‌های ماه نوامبر خود در گزارشی مفصل با نام « ایران، منجلاب مواد مخدر» به پدیده اعتیاد در ایران پرداخته است. ایران به نسبت جمعیت خود، بالاترین میزان اعتیاد در جهان را دارد. ادامه

واقعاً ببنید که دارند با سرنوشت انسانها چه میکنند !!!!!!!!!

یک مقایسه

2008-11-09T01:25:00.003+01:00

1- در کشور شیطان بزرگ باروک اوبامایی که مادری آمریکایی ولی پدری غیر آمریکایی دارد میتواند رئیس جمهور شود.

2- در کشور اسلامی ایران در زیر سایه امام زمان و با حکومت مهرورزش، کودکی که مادری ایرانی ولی پدری غیر ایرانی دارد نمیتواند حتی در مدرسه دولتی سواد خواندن نوشتن بیآموزد.

تغییرات در رادیو زمانه

2008-11-01T17:47:00.007+01:00

شاید خیلی ها فکر کنند من یکی از اولین کسانی هستم که از تغییرات اخیر رادیو زمانه شاد شده باشم. ولی اینطور نیست و در اینجا میخواهم بگویم چرا، البته فقط و فقط به عنوان یک مشاهده گر و نه واقف به همه امور.

من همیشه چه قبل و چه بعد از شروع کار رادیو زمانه موافق این نوع از کارهای رسانه ای بوده و هستم. ولی آقای مهدی جامی را برای این کار فرد مناسبی نمیدانستم ( نگاه کنید به اینجا و اینجا) . معتقد بودم که موسساتی مانند پرس ناو مردم ایران و کلاً مشرق زمین را قابل تحول نمیدانند و معتقدند آنها در عالم هپروت سیر میکنند پس باید کسانی هم که زبان آنها را میفهمند برای دیالوگ با آنها انتخاب کرد. که البته باید بگویم تشخیص شان در انتخاب آقای جامی از این دید کاملاً درست و به جا بود.
پس از این انتخاب که بی تاثیر از نظر خانم فرح کریمی نبود، آقای جامی هم یک سفر به ایران داشت و در نوشته های بعد از برگشت خود بدون توجه به مسائلی اقتصادی و اجتماعی که در پشت برج سازی و جاده سازی در ایران قرار دارد، شعف و مسرت خود را از ساختمانها و اتوبان های ایران بر وبلاگش جاری ساخت و فریاد پیشرفت و توسعه در ایران را سر داد. ولی در همان زمان چندین خبرنگار داخلی را که به دعوت همین موسسه پرس ناو به هلند آمده بودند در زمان برگشتشان به تهران در فرودگاه به خاطر سفر و کلاسهای آموزشی کوتاه مدتشان مورد تفتیش و بازرسی و سین جین شدن قرار میگرند.
رادیو زمانه به راه میافتد و پر میشود از برنامه هایی کم محتوا و تا حدی لوس و کپی های ارزان قیمت از برنامه های رادیویی مین استریم اروپا. ولی خوشبختانه در بر همین پاشنه نمی ماند. رفته رفته کسان دیگری به همکاران این رسانه اضافه شدند. اشخاصی که یا حرفی برای گفتن داشتند یا اینکه اصل بوده و نمی خواستند کپی بوده و تجربه های دست چندم را تکرار کنند. به مرور ستونهای جدیدی باز شد که درکنار همکاران قدیمی ( که اکثرا از طیف اصلاح طلبان بودند ) همکارن جدیدی مطالب خواندنی و ارزشمندی را ارائه کردند. و خوب از آنجائیکه رادیو زمانه هم رسانه ای است که باید در بازار آزاد مشتری داشته باشد و برای دریافت بودجه سالانه اش تعداد کلیک هایش را به سرمایه گذارهای آن ارئه دهد، مجبور بود این سیاست را ادامه دهد یعنی هر چه متنوع تر و مخاطبانی وسیعتر. واین بود که با توجه به مسائل ایران ترکیب همکاران دائماً در تغییر بود و به خصوص با توجه به حرکت جنبش زنان، دفاع از حقوق بشر و در آخر نیاز ایران به یک جامعه سکولار دیدیم که برنامه سازانی به خصوص از میان زنان به جوش و خروش های درون جامعه ایران پرداختند. و همه اینها نه تنها این رسانه را فراگیر کرد حتی موجب تغییر در همکاران آن از جمله خود آقای جامی شد. یعنی دیگر آقای جامی که تا چندی قبل همجنسگرایی را با سوء استفاده جنسی به کودکان برابر میدانست، و یا مواضعی ضد فمینیسم و به نظر من حتی ضد زن داشت خود در سیبستان و یا در رادیو زمانه از قبول افکار جدید و پوست انداختن حکایت میکرد. و خوب مگر من به عنوان کسی که میخواهم جامعه ام متحول شود چه میخواهم جز تغییر و تحول در میان هم وطنانم؟ اگر چه حتی این تغییرات با سرعت دلخواه من انجام نپذیرد.
و آیا مگر خود من هم آنی هستم که دوسال پیش بوده ام؟

میخواهم بگویم رادیو زمانه در شروع آنی نبود که برای متحول شدن جامعه ایران می بایست میبود و حالا هم نیست ولی من در اینجا و آنجا شاهد وجود نشانه هایی از این پتانسیل در آن بوده ام.
در آخر چیزی که باز مرا در رابطه با رادیو زمانه می رنجاند، عدم شفافیت لازم در کار حرفه ای رسانه ای است. به خصوص این نوشته خانم معصومه ناصری مرا به یاد یک خصلت عمومی اطلاح طلبان انداخت، یعنی همیشه در لفافه حرف زدن و اله و بله کردنهای بی تاثیر. از همان خاتمی که همیشه میگفت کار را به آنجا نرسایند که اله و بله کنم و این و آنرا بگویم ... و نکرد و نگفت، تا نماینده های اصلاح طلب مجلس ششم که حتی تحصن هم کردند ولی ... تا مسعود بهنود که هنوز هم مینویسد ولی نمیگوید، ... و تا خانم ناصری. همه میخواهند بگویند از چیزهایی خبر دارند، مینویسند و میگویند ولی حرفی نمی زنند.

به امید آنکه این رسانه با حفظ رنگارنگی بدنه خود و با مدیریت جدید به آنجایی برسد که صدای تحول و چند صدایی بودن در میان ما ایرانیان باشد.

...........

پس نوشت: دوست عزیزی در ایمیلی به من گوشزد کرد که در پشت پرده رادیو زمانه خیلی مسائل دیگر و به خصوص مسائل سیاسی نهفته است که من اشاره ای به آنها نداشته ام. برای نمونه سفر خانم ناصری و ملاقتشان با مقامات وزارت اطلاعات و ...

اما همانطور که در بالا آورده ام، من تنها به عنوان یک مشاهده گر به تغییرات در رادیو زمانه و مدیریت آن پرداخته ام و به عمد به مسائل پشت پرده نپرداخته ام، چرا که معتقدم وارد شدن به این زمینه ها برابر است با وارد شدن به دنیای احتمالات و بازیهای سیاسی جناح بندیها. و این دنیای من نیست. و باز تایید میکنم که تنها به عنوان یک نظاره گر نظرم را نوشته ام و بس

در همین مورد:

درگیریهای "زمانه" از زاویهای دیگر

تراژدی کمدی بودن تاریخ

2008-10-27T07:42:00.003+01:00

می گویند : تاریخ دوبار تکرار می شود . یک بار تراژدی و بار دوم کمدی. ولی در مورد ایران باید گفت بارها و بارها تکرار میشود و هر بار نیز هم تراژدی و هم کمدی است. آخرین تکرار مکررات هم دو حسین هستند: شریعتمداری کیهان و درخشان وبلاگستان. جداً تا کی باید در این چرخ گردان استخوانهایمان خرد شود؟ تا به کی؟

تربیت کادرها در جمهوری اسلامی

2008-10-16T17:14:00.011+02:00

دیروز با یکی از خبرنگاران آلمانی آگاه به مسائل ایران گفتگویی داشتم. صحبت کشیده شد که ما ایرانیان همیشه این رژیم را دست کم گرفته ایم. او گفت سردمداران این رژیم از همان آغاز با تاسیس دانشگاه امام صادق ( این یکی دیگر چه صیغه ای است. برای بار اول بود که میشنیدم) دست به تربیت کادرهای خود زد. کادرهایی که هم اکنون در دولت و یا در پشت پرده، مشاورین احمدی نژاد و دولت او و یا خامنه ای هستند. این کادرها نه تنها به مسائل فقه و اسلام و حدیث و ... خوب واقفند بلکه به یک یا چند زبان خارجی تسلط داشته و در زمینه های مسائل روز و مطرح فلسفه، جامعه شناسی و علوم سیاسی غرب نیز به خوبی آگاهی دارند. برای همین هم است که اصلاح طلبان در مقابل آنها به قولی غلاف میکنند و حرفی ندارند و ....
.
من از آنجائیکه با شنیدن این نوع از کادرسازی که در زمان نازیها مرسوم بوده دهانم از تعجب باز مانده بود، پس از دقایقی مکث به او گفتم ببین دوست عزیز، درست است که آقایون تهران نشین دوست دارند پا در جای پای نازیها و بلشویکها بگذارند، ولی شما غربی ها یک چیز را ندیده میگیرید. آخر کدام کاری در آن کشور گل و بلبل به درستی و بدون نقص به نتیجه رسیده که این یکی اش باشد (البته معلوم است که این هم دلیل خود را دارد، ولی در اینجا من از علت صحبت نمیکنم بلکه از نتیجه).
به قول دایی جانم، آخر مگر میشود در کشوری که همیشه روابط جای ضوابط و شایسته گی را میگیرد، آفتابه پلاستیکی بدون سوراخ تولید کرد؟ نمونه اش همین جناب وزیر کشور علی كردان، یعنی او یکی از همین کادرها است؟ در هر حقیقت باید گفت او یکی از آفتابه های پلاستیکی است که سوراخش به هیچ وجه قابل کتمان نیست.

پس نوشت : به گوگل " دانشگاه امام صادق" را دادم و با گشتی در سایت آن و با برخود به چندین نام «مهدوی کنی» ، تلفنی آن خبرنگار آلمانی را از اشتباه بدرآوردم.

پس پس نوشت: این هم سخنان یکی دیگر ( سعید جلیلی) از فاارغ التحصیلان این دانشگاه

ناموس ملت (آقایون ) غیور

2008-10-10T15:15:00.006+02:00

تو ناموس خودمی، هر جا که باشی!

در مورد ناموس ملت غیور ایران خیلی چیزها گفته شده ولی این دوتا از بهترینهاست:

من مخالف پیشرفت دختران ایرانی نیستم اما فکر نمیکنم تنها راه پیشرفت برای این بازیگر خوب کشورمان حضور در امریکا و بازی در فیلمهای هالیوودی باشد .گلشیفته ناموس ایران استدوست نمیدارم که چنین عکسهایی از او به نمایش گذاشته شود.

.
این یکی هم بد نیست. طرف از بی ناموسی گل‌شیفته دل شکسته است:
سلام گلشیفته عزیزممن همیشه عاشق آن نگاه معصومانه ات بودم - اما امروز می خواهم آن عکس هایت را از روی دیوار اتاقم بردارم - امیدوارم در خارج به تو خوش بگذرد

و اینرا هم حقوقدان پاریسی طنزآمیز گفته:

گلشیفتهء عزیز برایت متاسفم که اینطور شدی. ایا بهتر نبود که در این سن سه یا چهار بچه داشتی و به امر مقدس شوهرداری می پرداختی؟ آیا بهتر نبود که از شوهرت اجازه می گرفتی بعد این لباس رو می پوشیدی و فساد (که اصلا نمی دانم چه معنا دارد اما شوهرم می گوید چیز بدی است) را در جهان گسترش نمی دادی؟ اگر می گویی شوهرم اجازه داد؟ آیا پدر شوهرت هم اجازه داد؟ اگر او هم اجازه داد مگر نمی دانی که تو ناموس ایران هستی و باید از همه مردهای ایرانی اجازه می گرفتی؟ آیا بهتر نبود که همینقدر فساد ِ فیلمهای ایرانی را تحمل می کردی و نمی رفتی کنار دیکاپریوی فاسد (که میگویند فیلمهایش پر از فساد است والبته من خودم ندیدم و اقاویدئوکلوپیه هم قسم خورده که از فیلمها هیچ سانسور نشده وهمین است که من دیده ام و اگر متوجه داستان نشده ام تقصیر خودم است) بازی کنی؟ ای گلشیفته اصلا فاطمه رجبی را چرا با خود نبردی؟ مگر نمی دانی فاطمه ، فاطمه است و چقدر دلش می خواهد که از جرج کلونی امضا بگیرد؟ گلشیفته جان کاش برگردی به دامن خودمان ، این اسم ِ ضد اسلامیت را هم عوض کنی. برگرد

خوب چیزهایی را که من میخواستم بگم این یکی خانوم کاملترش را گفته

روز جهانی عدم خشونت

2008-10-03T00:01:00.003+02:00

دوم اکتبر برابر با دهم مهر ماه مصادف با سالروز تولد مهاتما گاندی، رهبر استقلال هندوستان و مبتکر فلسفه و استراتژی عدم خشونت از امسال برای نخستین بار به عنوان "روز جهانی عدم خشونت" گرامی داشته می شود.

به نظر شما سالروز تولد خمینی را باید چه نامید؟

این هم سهم اهدایی ما به دهکده جهانی

زنان حذف شده توسط شیعه

2008-09-30T14:21:00.003+02:00

چندی پیش راجع به اینکه چرا شیعه سکینه دختر امام حسین را در شش سالگی ترور میکند پست کوچکی نوشتم.

امروز هم با خواندن این نوشته و همچنین این پست وبلاگ زن ایرانی میپرسم چرا شیعه آیشه زن محبوب پیامبرش محمد را سانسور میکند؟

ای کاش دانشجو بودم و تز پایانی تحصیلم را بر روی زنان حذف شده در اسلام و به خصوص شیعه مینوشتم.

تبعیض جنسیتی ؟ آنهم در رسانه های ایرانی؟ شوخی میکنید! اینها ضد زن نیستند که، اینها زن کٌشند!

2008-09-29T22:56:00.011+02:00

عرضم به حضور منور خورشید خانم و سبیل طلا، من نه ژورنالیست هستم و نه دستی بر آمار در این مورد دارم.
ولی به عنوان یک مشاهده گر دیده ام وقتی مردان ژورنالیست اینگونه برای صاحبان قدرت سر تعظیم فرود میآورند ...

.... آب از آب هم تکان نمیخورد. تازه اگر هم به آن اشاره کنی شاید که سرت را هم به باد بدی

... ولی اگر این ژورنالیست زن بوده و سری تو سرها هم کرده باشد و حتی اگر به دنبال اسم و رسمی هم باشد و...

ببنید با او چه میکنند

البته لازم است بگویم من هیچ یک از این آقایون و یا خانمها انتخاب فرد و علی نژاد را نه میشناسم و نه با کارشان آشنایی دارم. هیچکدام هم با من و خانواده ام نسبتی ندارند و هیچ پدر کشتگی هم با آنها ندارم. تنها میخواستم گوشه ای از جو مردسالار جامعه مطبوعاتی سرزمین گل و بلبل را که من شاهدش بوده ام را برایتان تصویر کنم. به قول دوستی اینها ضد زن نیستندکه، اینها زن کٌشند.

من از شبح گوبلز میترسم

2008-09-25T17:03:00.008+02:00

میترسم، وقتی در نقل قولها میشنوم که: احمدی نژاد خیلی خوب حرف زد، یادمان رفته که چگونه او قبل از انتخابات میگفت، آخر چرا به چند موی جوانان بند میکنیم و مشکل مملکت ما آخه این چیزهاست؟

میترسم، میترسم که این مردک درغگو و پوپولیست .... صدای مردم فلسطین شده

میترسم، وقتی ژورنالیست با سابقه ای مثل لری کینگ از او راجع به زنان ایران نمی پرسد، راجع به قتل عام 67 نمی پرسد، راجع به قتلهای زنجیره ای نمی پرسد، راجع به اعدام نوجوانان نمی پرسد، راجع به اعدام در ملع عام نمیپرسد، راجع به ...

***

از این که کوتوله های عربده کش با کپی ای از آفتابه های پلاستیکی سوراخ دار کره شمالی آهای نفس کش را سرمیدهند میترسم.

میترسم، زمانی که از زبان دانشجویی میشنوم: در هیچ کشور تحت دیکتاتوری تغییری از درون رخ نداده مگر اینکه کشورهای قدرتمند غربی آنرا خواسته باشند

میترسم، وقتی که ملت ایران در جوکهایشان میگویند: سربازان آمریکایی کربلایی شدند، خدایا آنها را مشهدی شان هم بکن

چپ و مذهب

2008-09-23T19:10:00.004+02:00

با اینکه معتقدم سوالات آقای قلیج خانی مسئول مجله آرش خیلی پرت و پلا هستند، با این حال که خیلی از جوابهای آرامش دوستدار مرا بشدت به خنده انداخت ولی انتظار جوابهای اینچنینی چه جدی و چه به شوخی از او را نداشتم.

پاسخهای آرامش دوستدار
به پرسشهای مجله ی آرش
.

قلیچخانی: به نظر شما برخورد اسلام به سوسیالسیم و دموکراسی و سیستم سرمایه داری، چگونه است؟

دوستدار : اسلام مانند آدمی است که ياد نگرفته است درست راه برود، در نتيجه دائماٌ به هر کسی و هر چيزی تنه میزند. از جمله به سوسياليسم، به دمکراسی و حتابه سرمايه داری.

س: به نظر شما، روش برخورد با تمایلات سرمایه دارانه ای که زیر لوای اسلام بیان میشوند، چگونه باید باشد؟

ج : بهترين روش آن است که آدم خودش را از زير لوای اسلام درآورد و به سرمايه داری پناه برد!

س: شما، نقش تاریخی جریانات چپِ طرفدار سوسیالیسم ایرانی را در تحولات اجتماعی٬ سیاسی٬ فرهنگی و فكری كشورمان، چگونه ارزیابی می كنید؟

ج : همانگونه که سزاوارش است. يعنی اصلا به سطحی در خور ارزيابی نمی رسد.

س : شما برخورد نیروهای سوسیالیستی به مذهب و تحلیلِ اندیشه های مذهبی، خصوصاٌ در ایران پیش و پس از انقلاب را چگونه ارزیابی میکنید؟

ج : پيش از انقلاب افتضاح، پس از انقلاب افتضاح تر. به همين سبب اين هر دو مقوله همکار فطری اند.

س : در تاریخ عقاید اسلام همیشه، جریانات عقلگرا در مقابل جزمگرایی بنیادگرا وجود داشته است. شما در ایران امروز چنین جریاناتی را چگونه تبین میکنید، ویژگیِ آنها چیست، و تفاوتها و وجوه تشابه آنها با برداشتهای گذشته کدامند؟

ج : در ايران کنونی در حد يک ذهن مخبط . آن عقل گرایی دوره های نخستين اسلام در واقع ناقص العقل گرایی بوده است.

س : نظر شما در مورد جدائی دین از دولت چیست و نفش مذهب را در یک نظام دموکراتیک چگونه میبینید؟

ج : همه کسانی که طالب جدائی دين و دولت اند ، از استثناها که بگدريم خودشان يک نه بلکه چند پا مسلمانند

س : نظر شما در موردِ اقدامات و عملیات ضد آمریکایی و اسرائیلیِ بنیادگرایانِ اسلامی چیست؟

ج : بنيادگرايان را بايد تنبيه و تربيت کرد، بی تفاوت است که بر ضد چه چيزی بنيادگرا باشند.

س : بنظر شما موانع عمده در راه همكاری نیروهای سکولار و مذهبی، برای ایجاد یك نظام سیاسی دموكراتیك در ایران كدامند؟

ج : تنها و بزرگترين مانع ، نبود نيروهای سکولار در کشور ماست.

س : در چه عرصه ها و با چه شرایطی نیروهای ملی ـ مذهبی و روشنفكران مذهبی میتوانند و مایلند كه با نیروهای غیر مذهبی و مارکسیست، همكاری كنند؟

ج : ملی ـ مذهبی. ملغمه ای است از بلاهت و وقاحت. مارکسيست ها رقيب ملی ـ مذهبی ها درسياست هستند.

س : با توجه به این که مارکسیسم متکی به بینش ماتریالیستی است، آیا دولت کارگری مورد نظر آن هم باید یک دولت آتئیست باشد؟ ج : نه آتیئسم به ماتریالیستم اختصاص دارد، ونه ماتریالیسم بُرد و عمق آتیئسم را میشناسد. در غیر این صورت، ماتریالیسم نمیتوانست هدفی در تاریخ ببیند، هدفی که رو به کمال میرود.

س : یک دولت کارگری آتئیست و ضدمذهب، چگونه میتواند دولتی دموکراتیک و مقید به آزادی های سیاسی و مدنی هم باشد؟ آیا چنین ویژگیهایی قابل جمع است؟

ج : آتیئسم با دموکراسی کمترین منافاتی ندارد، اما دولت کارگری به صرف محتوایش ضد دموکراسی است.

س : با توجه به این که در بیشتر جوامع، اکثریت مردم، به ویژه طبقات پایین، به درجات مختلف اعتقادات مذهبی دارند، طبقه ی کارگر چگونه می تواند نیروی اصلی مبارزه برای سوسیالیسمی باشد که آتئیسم یکی از عناصر ضروری آن محسوب می شود؟

ج : اولأ ما طبقه ی کارگر نه داریم و نه داشته ایم.ثانیأ آتیئسم کمترین نقشی برای طبقه ی کارگر ندارد. ثالثأ طبقه ی کارگر عملأ در حال اضمحلال است.

س : از آنجا که همه ی ادیان نهادی شده و مسلط، پاسدار سلسه مراتب اجتماعی و بهره کشی های طبقاتی و جنسی هستند، آیا جنبش سوسیالیستی میتواند این نوع کارکردهای ادیان را هم امری خصوصی تلقی کند؟ اگر نه، آیا برای مبارزه با این کارکردها باید با هر نوع اعتقاد مذهبی مبارزه کرد؟

ج : جنبش سوسیالیستی در اصل مدتهاست به رحمت ایزدی پیوسته! نمونه های معقولش به صورت سوسیال دموکراسی در اروپای غربی به وجود آمده اند، و متأسفانه در حال احتضارند، اگر تاکنون جان نداده باشند.

س : آیا اسلام در مقایسه با ادیان دیگر در مقابل سوسیالیسم و دموکراسی نامنعطفتر و با سرمایهداری ناسازگارتر است؟

ج : هیچ دینی به اندازه اسلام تمامخواه نیست. عینأ همین خصوصیت درونی است که دوام تاریخی اسلام را میسر کرده است. سرمایه داری یک سیستم اقتصادی-اجتماعی تسخیرکننده است از طریق تولید نیازهای کاذب و وسایل رفع آن، و اسلام دینی است سرکوب کننده ی تمام نیازهای طبیعی انسان و تنها دین تحمیق کننده ی او از طریق قهردرونی و بیرونی.

آرامش دوستدار: به نظر من آنقدر که میشد من به پرسشهای آقای قلیچخانی پاسخ دادم.

شهرزاد و شهرزادهای ایران زمین (3)

2008-09-20T19:16:00.005+02:00

داستان یک بازیگر: زهرا امیرابراهیمی

روزنامه کیهان به وضعیت فعلی یکی از بازیگران سینمای قبل از انقلاب ، پس از درج خبری از وی در مجله اینترنتی جدید آن‌لاین واکنش نشان داد.
این روزنامه کبرا امین سعیدی را «بازیگر معروف سینمای ابتذال» و شرایط کنونی وی را «سرنوشتی عبرت‌آموز» خواند.
کبری امین‌ سعیدی که در سینما به «شهرزاد» شهرت یافت، بر خلاف بسیاری از هنرمندان پیش از انقلاب که از ایران نقل مکان کردند یا در ایران ماندند و به فعالیت خود و دست‌کم به زندگی ادامه دادند، ماندگاری در وطن را برگزید و به مدد بی‌مهری‌های رایج روابط انسانی امروز خانه‌اش را به دوش می‌کشد و از کم‌ترین امکانات حیات نیز برخوردار نیست.

از لاله‌زار تا سینما

شهرزاد کارش را با رقصیدن در کافه‌های لاله‌زار شروع کرد.
عشق به تئاتر باعث ورود او به عرصه تئاتر می‌شود و تمرین تئاتر و رقص در تئاتر نصر، تئاتر دهخدا و تئاتر پارس را شروع می‌کند. بازی در فیلم «قیصر» مسعود کیمیایی، اولین حضور سینمایی او محسوب می‌شود.

حضور او در اکثر فیلم‌های فارسی آن زمان، حضور هنری و تاثیرگذاری قلمداد نمی‌شود. اما بازی ویژه او در دو فیلم «تنگنا»، اثر امیر نادری و «صبح روز چهارم»، ساخته کامران شیردل نشان می‌دهد که شهرزاد تنها یک رقصنده نیست. برای بازی در این دو فیلم، جوایزی از جشنواره سپاس به او تعلق می‌گیرد. حدود سال 1352در اعتراض به فضای فیلم فارسی از سینما دور می‌شود و شروع به ساختن فیلم کوتاه می‌کند.

فیلم «مانی و مریم» را در سال 1356 کارگردانی کرد و به این ترتیب می‌توان او را از اولین فیلمسازان زن ایران به حساب آورد.

شعر و ادبیات

شهرزاد پس از روی برگرداندن از سینمای تجاری به مانند یک روشنفکر در جامعه ظاهر می‌شود.
او دست به چاپ شعرهایش می‌زند. اولین کتاب شعرش با نام «با تشنگی پیر می‌شویم» در سال 51 منتشر شد.
داستان‌های کوتاهش توسط روزنامه آیندگان و کتاب جمعه به چاپ می‌رسند. رمان کوتاهی نیز با نام «توبا» منتشر کرد که به قولی به داستان زندگی خود او نزدیک است.
شعر شهرزاد که از دل زندگی آمده است، جامعه‌ای نابه‌سامان، رنج و فقر و اعتراض زنی شاعر را بیان می‌کند.
ابراهیم گلستان درقسمتی از نامه «سی سال و بیشتر با اخوان» که در سوگ «مهدی اخوان ثالث» نوشت، به خواندن قطعه‌ شعری از کتاب «با تشنگی پیر می‌شویم» برای «اخوان» می‌پردازد و احوال او را پس از شنیدن شعر بسیار منقلب بازگو می‌کند.

انقلاب اسلامی ، زندان ، آوارگی

پس از انقلاب اسلامی 1357، شهرزاد عضو کانون نویسندگان می‌شود.
در جریان اولین تظاهرات زنان در تهران در حالی که با دوربین هشت میلی‌متری‌اش مشغول فیلمبرداری از جریان بود، دستگیر شده و راهی زندان اوین می‌شود.
در بخشی از «کتاب زندان» که در سال 1377 به ویراستاری ناصر مهاجر انتشار یافت، خاطرات «مریم. الف» از شهرزاد در زندان به قلم درآمده است.
در این خاطرات از شکنجه‌ها و توهین‌هایی که به انگ رقاصه و بدکاره بودن در حقش به جا آمده یاد شده و آمده است: «شـهــرزاد به من گفت خوشحال است از این که اکنون در کانون نویـسـنـدگان کار می‌کند و می‌کوشد به طور منطقـی و اصـولی گذشتـه‌اش را نـقـــد کند.»
اما پس از آزادی در بی پناهی و پریشان حالی، روزگار سختی را می‌گذراند. همکاران و دوستان دور و نزدیک او را به حال خود رها می‌کنند.
برای چند سالی از ایران می‌رود، اما دوری‌اش از ایران چندان دوام نیاورده و بازمی‌گردد.
آخرین باری که به‌طور رسمی از او یادی می‌شود، زمانی است که پوران فرخ‌زاد، خواهر فروغ فرخزاد کتاب «کارنمای زنان کارای ایران، از دیروز تا امروز» را نوشته و منتشر می‌کند.
در بخش کارنمای شهرزاد پس از ذکر فعالیت‌هایش، چنین آمده است:
«او در 1353 به دلیل نامعلومی با خوردن قرص‌های خواب‌آور به زندگانی‌اش پایان داد.»
شهرزاد اما زنده است.
زمانی با انجام کارهای جنبی مانند پرستاری و فروشندگی در بازار و امروز با نود هزار تومان کمک ماهیانه خانه سینما زندگی می‌گذراند و سروده‌های منتشر نشده خود را به روی هم انبار می‌کند.

شهرزاد و شهرزادهای ایران زمین (2)

2008-09-18T22:49:00.004+02:00

قصه شهرزاد: شهاب میرزایی

صبح روز اول: بهارجنوبی. کوچه سمنان. خانه سینما. زنی با موهایی سپید و چهره ای که گذرعمر بر آن هاشور زده. بر صندلی چوبی کنار دیوارنشسته است. سیگارمی کشد و نگران به زمین می نگرد.
روبرویش نشسته ام. به اوخیره می شوم. من او را می شناسم و او مرا نمی شناسد. بعد از مدت ها جستجو" شهرزاد" را یافته ام. کنارش می نشینم. سر صحبت را که باز می کنم، کوله و ساکش را نشانم می دهد و می گوید به این فکرمی کند که امشب کجا بخوابد.
صبح روز دوم: بهارشمالی. خانه ای کوچک، وسط تهران بزرگ. دیواری به رنگ خاک که کنتراستش با پیراهن آبی او، منظره ای دلپذیر ساخته.
از کودکی اش و کارکردن در قهوه خانه پدردر نزدیکی میدان راه آهن شروع می کند. بعد کپی کتاب "با تشنگی پیر می شویم" را نشانم می دهد که درمقدمه اش نوشته: کبرا نام خواهرمرده‌ام بود که شناسنامه‌اش را باطل نکرده بودند وشناسنامه را برای من گذاشتند. مادرم مریم صدایم می‌کرد و پدرم زهرا. زمان رقصندگی شهلا می‌گفتندم. در سینما شهرزاد شدم و حالا زیر شعرهایم می‌نویسند: شهرزاد.
ازآغازرقصندگی در کافه جمشید، و سیروس لاله زار، در سن چهارده پانزده سالگی و میان انبوهی از دود سیگار و بوی الکل می گوید. ازعشق به تئاتر که او را می برد تا گوشه و کنارایران، در روزگارماشین های قدیمی و جاده های خاکی و بعد رسیدن به جاده سینما.

اولین بار نامش در تیتراژ فیلم "قیصر" می آید و بعد از آن در چند فیلم مطرح سینمای ایران و چند فیلمفارسی بازی می کند. نقش او در بیشتراین فیلم ها زن بدکاره یا رقاصه ای است که به چند سکانس و پلان محدود می شد. اما نقش آفرینی های متفاوتش در"تنگنا" و "صبح روز چهارم"، برایش جایزه هایی ای از جشنواره "سپاس" به ارمغان آورد.
حوالی سال ۵۲ در اعتراض به فضای فیلم فارسی ازسینما کناره گیری می کند. به گروه سینمای آزاد می پیوندد، فیلم کوتاه می سازد، کتاب های شعرش را چاپ می کند و داستان های کوتاهش در روزنامه "آیندگان" و بعدها "کتاب جمعه" چاپ می شود.
تا اين كه فیلم بلند "مانی ومریم" را در سال ۱۳۵۶ با بازی "پوری بنائی" می سازد. مریم ومانی ازاولین فیلم های سینمای پیش ازانقلاب است که کارگردان وقهرمان قصه اش زن هستند. فیلم توقیف می شود و سه سال بعد اکران.
توفان انقلاب از راه می رسد و در آن شلوغی روزگار، دارو ندارش از بین می رود. فیلم هایش گم می شوند و کتاب هایش و خودش. مدت های مدید دربدر می شود وهراسان. دراوج بیماری روحی و جسمی در سال ۱۳۶۴ راهی آلمان می شود و بعد ازهفت سال هوای وطن می کند و باز می گردد به ایران.
حالا هفده سال ازآن بازگشت تلخ می گذرد. هفده سالی که به دربدری و آوارگی و پریشانی گذشته است. از کوچه پس کوچه های تهران تا روستاهای دورافتاده طبس و کرمان.
در این میان آن چه گم می شود آرامش است و آسایش و آن چه نمی یابد اعتماد وتوجه اهالی سینما وآشنایان و دوستان قدیم که بیش ازحقوق بخورونمیری باشد که بعدها از خانه سینما می گیرد. او را سال ها آدم هایی که باید ببیند، نمی بینند. کم به سهو و بیش به عمد.
در کنار تلاش برای یافتن سرپناه، راهی کتابخانه ها می شود تا کپی کتاب هایش را از روی نسخه های موجود بگیرد و همیشه و همه جا در کوله پشتی اش با خود ببرد و در این دربدری چه اهمیت دارد که "پوران فرخ زاد" در کتاب "کارنمای زنان ایران" می نویسد او با خوردن قرص در سال ۱۳۵۷ خودکشی کرده است و مجله "دنیای سخن" در سوگ "اخوان" نامه ای از" گلستان" منتشر کند که از آخرین دیداراین دو در لندن بگوید و در آن اشاره ای شود به شعرشهرزاد:
"اخوان روزرسیدنش، به هدیه، کتابی به من بخشید که یک جنگ از شعرهای نو فارسی بود. چند روز بعد ازم پرسید آن را چگونه می‌بینم. گفتم در این جنگ از آنهایی که شعرشان بی‌پاست، برگزیده‌هایی هست. بعد رفتم آن جلد لاغر آکنده از بیان زندۀ بیدادگر را که سال ها پیش با عنوان "با تشنگی پیر می‌شویم" درآمد، در آوردم."
"از آن برایش تکه‌ها خواندم. شعر کار خود را کرد. خود را می‌گرفت نگرید، که عاقبت نتوانست. افتاد به هق‌هق. بلند شد رفت. بعد که آمد گفت: این از کجا آمد، کیست؟ گفتم: همین دیگر. بی‌خبرهستیم. به‌ خود گفتم و همچنان همیشه می‌گویم، در دالان تنگ هیاهوی پرت غافل می‌شویم از دنیایی که در همسایگی زندگی دارد. گفت: مثل رگ بریده خون زنده ازش می‌ریخت. گفتم: همین دیگر. گفت اسمش هم به گوش من نخورده بود، اسمش چیست؟ گفتم: همین دیگر. اشکال از اسم و آشنایی با اسم می‌آید. از روی اسم چه می‌فهمیم؟ اسمش بنا به آنچه معروف است "شهرزاد" است."
صبح روز سوم: نیمکت خانه هنرمندان. جایی که شب گذشته این جا خوابیده. شهرزاد می گوید: وقتی در پارک می خوابی، بعد از چند وقت وحشتت از خوابیدن در کنار بی خانمان ها و موش و گربه و سوسک به الفت با آن ها می رسد."
"در شب های گرم تابستان، می توانی به آسمان خیره شوی و برای هزارمین بار دنبال ستاره بختت بگردی و بازهم پیدایش نکنی. اما صبح که بیدارمی شوی و می خواهی به دستشویی بروی، دردسرهایت تازه شروع می شود. همین کارعادی روزانه همه آدم های دنیا به مشکلی بزرگ تبدیل می شود. کجا بروم؟ چه کار بکنم؟ ساک هایم را کجا بگذارم؟"
می گوید وقتی در روستا هستی، چیزی که بیشتراز نبود امکانات آزارت می دهد نبود سینما و کتابفروشی و دکه مطبوعاتی است و خیابانی که در آن قدم بزنی و صندلی که بر روی آن بنشینی و مخاطبی که درباره اتفاقات جدید جهان با او حرف بزنی. آدمی بیگانه هستی که گویی ازجهانی دیگر به آنجا پرت شده ای، بی هیچ نقطه اشتراکی. حتی خیلی وقت ها حرف زدن آدم های اطرافت را به زبان محلی، نمی فهمی.

همه آرزویش اما در این سال ها، یافتن سرپناهی است غیرازآسمان. جایی که بتواند در آن لختی بیاساید و به راحتی بخوابد و بنویسد. یخچال و تلویزیون داشته باشد. آن قدر پول داشته باشد که کتاب ومجله بخرد و آن قدرفرصت که آن ها را بخواند.
صبح روز چهارم: اتاقکی در باغ پرتقال یکی از شهرهای شمال. حالا چند روزی است که این جا، دوراز هیاهوی انبوه کرکسان تماشای آن شهر بزرگ، جایی برای زندگی پیدا کرده است. جایی که بتواندغذایی بپزد، روزنامه ای بخرد و نگاهی به پس پشت زندگی پرفراز و نشیب اش بیندازد و آرزوی چاپ کردن سفرنامه ها، شعرها، فیلم نامه ها و داستان هایش را دوباره جان بخشد و باز بسرايد:

تلنگری بر آب زدم

سازی که زمین آن را می‌شنود

آسمان آن را می‌شنود

تلنگری بر گیجگاه عشق

رعدی سخت درمی‌گیرد

پرنده مهاجر تنم بال می‌گشاید و می‌خواند

زندگی اینگونه است

تلنگری بر دهان کامل ترین انسان پایان آرامش

و یا آغاز شورش

* * * * *

برای دیدن اسلاید اینجا کلیک کنید

شهرزاد و شهرزادهای ایران زمین

2008-09-10T20:06:00.008+02:00

این خبر کیهان تهران مرا به سالهای دوری برد:

برخي منابع و سايت هاي خبري از خيابان گردي و كارتن خوابي بازيگر معروف فيلم هاي مبتذل دوره طاغوت خبر مي دهند.
براساس اين گزارش، «وي كه با نام هاي كبرا، مريم و شهلا شناخته مي شده و در دوران بازيگري سينما به«ش...» معروف شده، اكنون روزگاري پر از نگراني را مي گذراند. او با رقصندگي در كافه هاي لاله زار و در انبوهي از دود سيگار و الكل آغاز كرد. اول بار نامش در تيتراژ فيلم قيصر آمد و بعد از آن درچند فيلم مطرح فيلم فارسي بازي كرد كه نقش او نقش زنان بدكاره و رقاصه بود.»
اين گزارش اضافه مي كند: او در اوج بيماري روحي و جسمي در سال 1364 راهي آلمان مي شود و بعد از 7 سال به ايران بازمي گردد. حالا 17 سال از آن بازگشت مي گذرد، 17 سالي كه به دربه دري و آوارگي و پريشاني گذشته و در اين ميان آنچه نمي يابد اعتماد و توجه اهالي سينما و آشنايان و دوستان قديم است كه او را نمي بينند، كم به سهو و بيش به عمد.
يكي از منابع خبري يادشده مي نويسد: «براساس كتاب كارنامه زنان ايران، خانم «ش...» سال ها پيش با خوردن قرص تا مرز خودكشي پيش رفت و امروز حقوق بخور و نمير از خانه سينما مي گيرد. او سيگار مي كشد درحالي كه روي نيمكتي در مقابل خانه هنرمندان نشسته، جايي كه شب گذشته آنجا خوابيده. مي گويد: وقتي در پارك مي خوابي بعد از چند وقت وحشتت از خوابيدن در كنار بي خانمان ها و موش و گربه و سوسك به الفت با آن ها مي رسد. در شب هاي گرم تابستان، مي تواني به آسمان خيره شوي و براي هزارمين بار دنبال ستاره بختت بگردي و بازهم پيدايش نكني. اما صبح كه بيدار مي شوي و مي خواهي به دستشويي بروي، دردسرهايت تازه شروع مي شود. همين كار عادي روزانه همه آدم هاي دنيا به مشكلي بزرگ تبديل مي شود. كجا بروم؟ چه كار بكنم؟ سا ك هايم را كجا بگذارم؟».
.

من اورا میشناختم ... سالها پیش در برلین روزی در مترو نشسته بودم که شنیدم کسی به فارسی و با صدای بلند ناسزا میگوید. با تعجب به دنبال صدا رفتم که او را دیدم ... متاسفانه کلاسم دیر میشد و باید که پیاده میشدم. چند روز بعد از آنروز او را نزد یکی از دوستانم که مسیر خانه و محل کارش، همان خط مترو بود دیدم. از خودش و گذشته اش برایم گفت، عکسهای دوران جوانی اش که لابلای کتابهایی که به قلم خودش بود نگه داری میکرد را نشانم داد ... آها پس او همان شهرزاد است که هما ناطق در سخنانش گفته بود.

هما ناطق در سالهای اوائل هشتاد در سخنرانی ای در پاریس که به نقد نقش خود و دیگر دست اندکاران قلم و کتاب در انقلاب و به حکومت رسیدن جمهوری اسلامی می پردازد اشاره ای به یکی از اعضای کانون نویسندگان میکند که شهرزاد نام داشته است. زمانی که بعد از انقلاب او را دستگیر کرده بودند کانون نویسندگان اعتراضی نیمکند، چرا که او به غیر از نویسندگی، گذشته رقصندگی در کاباره های لاله زار هم در کارنامه خود داشته است.

اگر اشتباه نکنم هما ناطق گفت که تنها سعید سلطانپور بود که اصرار داشت باید کانون به بازداشت شهرزاد اعتراض کند ولی دیگران یا سکوت کردند ویا مخالفت. مخالفان میگفتند این کار برای کانون دردسر ایجاد خواهد کرد. فکرش را بکنید کانونی که نتواند در مقابل خفقان و زندان از اعضای خودش حمایت چگونه میتواند از آزادی قلم دفاع کند؟

در اینباره باز هم خواهم نوشت

نقش تنبان در سیاست ایران!

2008-08-28T08:26:00.003+02:00

از آنجائیکه من لینکدونی ندارم، چند لینک خواندنی را در اینجا میآورم:

نمایندگان چند زنه

65 نماینده مجلس هفتم و هشتم دو زن دارند

از خودم شرمنده ام

سومین سالگرد کمپین یک میلیون امضا گرامی باد

2008-08-26T08:38:00.003+02:00

جوانه می زنم

به روی زخم بر تنم

به حکم بودنم که من زنم، زنم

چو هم صدا شویم و

پا به پای هم رویم و

دست به دست هم دهیم و

از ستم رها شویم

.
جهان دیگری

بسازیم از برابری

به هم دلی و خواهری

جهان شاد و بهتری

.
نه سنگ و سارها

نه پای چوب دارها

نه گریه های بارها

نه ننگ و عارها
.

جهان دیگری

بسازیم از برابری

به هم دلی و خواهری

جهان شاد و بهتری

***********************

برای شنیدن این سرود اینجا را کلیک کنید

چه باید کرد؟ چه میتوان کرد؟ چرا چنین است؟ چه ..؟چ..؟.چ؟چچ..؟؟

2008-08-07T22:27:00.002+02:00

لایحه ای با نگاه مردسالارانه، برای خانواده های مردسالار

2008-07-31T23:41:00.004+02:00

از زمانی که لایحه ضد زن به اصطلاح "حمایت از خانواده" در کمیسیون حقوقی مجلس به تصویب رسیده و میرود که در آینده نزدیک در مجلس به قانون تبدیل شود، موجی از جنب و جوش در میان فعالین حقوق زنان به راه انداخته است که حتی زنان حکومتی را نیز به میدان عمل کشانده است.

ولی وقتی نظر فامیل، آشنا و خانواده را در این مورد می پرسم تقریباً همه یک جواب برای آن آماده دارند و آن اینکه: ای بابا این آقایون حکومتی فقط برای خودشان این قوانین را تهیه و تصویب میکنند و اگر نه که مردم عمل چند همسری را قبیح دانسته و دست به این کار نخواهند. در ضمن مگر زن ایرانی قبول میکند تن به همچین خفت و خاریی بدهد؟ و ....

این موضوع مرا به یاد قضیه دیگری انداخت که موفقیت جمهوری اسلامی در فرهنگ سازی و در حقیقت قوی کردن بنیادهای فرهنگی خود را به رخ میکشد و من مطمئنم اگر کنشگران فمینیست در این زمینه کوتاهی کنند حکومت این بار هم برنده از این آزمون بیرون خواهد آمد.

١- دایی عزیزی دارم که ما خواهرزاده ها علاقه خاصی به او داریم. در زندگی دایی هفتاد و چند ساله من مذهب هیچوقت جایی نداشت تا اینکه چند سال پیش ناگهانی شنیدیم که دایی و زندایی به سفر مکه رفته اند. تعجب کردم و منتظر شدم تا خود دایی از راه برسد و ماجرا را شرح دهد.
آنسال در همان دقایق اول در راه فرودگاه به خانه پرسیدم راستی دایی جان جریان مکه رفتن شما را میخواهم از دهان خودتان بشنوم. با دهان باز و چشمهای گرد شده از تعجب شنیدم که دایی میگفت مگر میشود از دست این مردم، هی چپ میرفتند و راست میآمدند میگفتند شما که موقعیتش را دارید، شما که از نظر مالی امکانش را دارید، شما که ... اینجور ...شما که آنجور ... پس چرا به مکه نمیروید و حاجی نمی شوید. و زندایی صحبت دایی را کامل کرد که حتی بعضی ها با کنایه میگفتند پس وضعتان خوب نیست، پس حتماً قرض و قوله ای دارید و یا حتی نکند بچه هایتان نتوانسته اند روی پای خودشان بایستند و شما باید آنها را کمک مالی کنید و ... برای همین استطاعت سفر مکه را ندارید. درست است؟

٢- نوه خاله ای دارم که با توجه به سن کم ولی تحصیلاتش توانست سریع به پست مدیریتی در آموزش و پرورش برسد. بله او هم در ٢٩ سالگی راهی مکه شد. جواب چرایی اش هم که خوب معرف حضور است: در این رژیم برای اینکه بتوانی به سمت مدیریتی برسی و در آن پست هم دوام بیاوری باید که به مکه بروی در ضمن خود دولت امکاناتی را برای مدیران مهیا میکند که با مشکلات کمتری راهی سفر حج شوند.

در هر صورت من مطمئنم که دایی و زندایی و نوه خاله من در شرایط دیگری هیچوقت به فکرشان هم خطور نمیکرد که حاجی شوند.

حال چه تضمینی وجود دارد که قضیه چند زنی این لایحه پس از قانونی شدن به همین شکل حاجی شدن ها در جامعه ما رواج پیدا نکند؟

افتخار ملی و ....

2008-07-22T22:42:00.005+02:00

در یک روز تابستانی سال ١٩٩١ هانس پتر (سوئیسی)، آنگلیکا (آلمانی)، مایک (آمریکایی)، فلیسیداد (آلمانی) و من بر روی چمنهای خانه فرهنگهای جهان در محله تیرگارتن برلین نشسته ایم. ما هم مانند نصف ساکنین مهاجر برلین که شنبه ها و یکشنبه ها برای پیک نیک و کباب کردن و تفریح به این محله میایند، بعد از خوردن کباب سبزیجات و سالاد و هندوانه داریم از این جا و آنجا حرف میزنیم و به قولی مسائل دنیا را حل و فصح میکنیم. صحبت میرسد به اتحاد دو آلمان و هویت فرهنگی و دلیل اینکه یک ملیت به چه چیزهایی میتواند تکیه و یا حتی افتخارکند. مایک که اجداد آلمانی دارد و برای گذراندن دکتری خود به برلین آمده میگوید: این مسخره است که ملیتی بخواهد به چیزی افتخار کند، چون این که کسی در این سرزمین و یا آن سرزمین بدنیا میآید یک مسئله اتفاقی است، حالا چرا مثلاً منی که در آمریکا بدنیا آمده ام بخواهم به آمریکایی بودنم افتخار کنم. فلیسیداد ادامه داد من هم این قضیه افتخار ملی را خیلی مسخره میدانم اگر حالا مثلاً اجداد من این کار و آن شاهکار را کرده اند چرا من باید به حساب خودم بنویسم. اینکه انیشتن یک نابغه بوده چه ربطی به من دارد که من بخواهم به آن خاطر افتخار کنم.
من هم گفتم ما ایرانیها یک ضرب المثل داریم که میگوید: گیرم پدر تو بود فاضل از فضل پدر ترا چه حاصل؟ و ادامه دادم با این حال شاید هر نسلی احتیاج دارد برای اینکه هویت یابی کند، خودش را به چیزی بچسباند که بگوید ما اینیم.
مایک گفت باهات هم عقیده ام ولی به نظر من چیزی که آلمانها باید به خود ببالند نه ستاره مرسدس، بلکه حزب سبزها است. این آلمانها بودند که در امر حفظ محیط زیست و مبارزه با سلاح های هسته ای و کلاً در مخالفت از استفاده نیروی اتم پیشروترین ملیتها بودند، و اینکه همین امر مهمترین محور در ایجاد حزب سبزها در این کشور شد و در آخر هم جنبش حفظ محیط زیست و ایده حزب سبزها را هم به دیگر کشورها انتقال داد.
.

.
یک روز تابستان سال ٢٠٠٨ به همراه میهمان عزیزی از ایران و دوستان دیگر در یک کافه نشسته ایم و در حال خوردن بستنی در مورد هویت و افتخارهای ملی گپ میزنیم. و من با یادآوری آن روز در ذهنم رو به دیگران میگویم: ما ایرانیها اگر هم در حال حاضر بخواهیم به چیزی افتخار کنیم، آن نه تاریخ سه هزار ساله مان و یا کوروش، ابو علی سینا و فردوسی ... است بلکه آن، جنبش زنان ایرانی، کمپینهای مختلف زنان و به خصوص کمپین یک میلیون امضا است.

سنت "سالن"

2008-07-05T21:23:00.005+02:00

در دورانی که مدرنیته در اروپای غربی دوران نهادینه شدن خود را طی میکرد، در آلمان، در خانواده های متوسط و مرفه ولی بافرهنگ و اکثراً یهودی، سنتی صادر شده از فرانسه رشد و نمو پیدا کرد که از دل آنها نسلی از روشنفکران، شاعران، نویسند گان، روزنامه نگار و فعالان حقوق شهروندی آلمان پرورش یافتند. یعنی کسانی که با افکار مدرن خود در تغییر فرهنگی و سیاسی جامعه آنروز و بالاخره وقوع انقلاب ١٨٤٨/٤٩ آلمان مؤثر بودند.

این سنت که "سالن " نامیده میشد، در هر حقیقت محافلی بودند که شرکت کنندگان آنها بر سر مسائل مختلف فلسفی، عقیدتی، سیاسی، اجتماعی، تربیتی، فرهنگی و ادبی به بحث و گفتگو می نشستند. جالب است که بدانید چه در فرانسه و چه در آلمان زنان هم در برپایی "سالن" ها فعال و حتی در مواردی پیشتاز بودند. بعد از انقلاب ١٨٤٨هم این سالن ها در توسعه درک و فهم حقوق شهروندی از یک سو و روشن و شفاف شدن چرایی قوانین مدرن از سوی دیگر نقش هایی ایفا کردند.
این سنت تا قرن بیست و شروع جنگ جهانی دوم در آلمان با افت و خیزهایی به حیاط خود ادامه داد. البته دیگر سالن های ادبی بودند که بیشتر مورد استقبال ( به خصوص از سوی زنان) قرار میگرفتند. با به قدرت رسیدن فاشیستها و برقراری دیکتاتوری نازیسم، اگر چه برپایی سالن همراه با خطرات دستگیری و زندان و اعدام بود ولی هنوز بودند کسانی که به رسم سابق محلی و یا خانوادگی خود وفادار ماندند. ولی با شروع جنگ و دستگیری و قتل عام یهودیان از یکسو و فرار روشنفکران و نویسنگان آلمانی از سوی دیگر این سنت به فراموشی سپرده شد. بعد از جنگ جهانی دوم وجود تلویزیون و برنامه های مصاحبه، مناظره و بحث در آن، دیگر جایی برای برپایی سالن باز نمیگذاشت.

مدتی پیش یکی از آشنایان آلمانی من که دلش از دست برنامه های تلویزیونی و کلاً رسانه های آلمان خون است، با این خواسته که باید با برنامه های پوپولیستی و به قول خودش احمق سازی رسانه های جمعی مبارزه کرد و برای آنها جایگزینی یافت، اقدام به برپایی "سالن" کرد. تا به حال هشت نشست داشته ایم که با دعوت از میهمان سخنران با او به بحث و گفتگو راجع موضوعات مختلف می نشینیم. میهمان آخرین جلسه مان گونتر شابوفسکی عضو آخرین پولیتبورو حزب حاکم آلمان شرقی بود.
او در سخنانش چگونگی فروریختن جامعه سوسیالیستی آلمان شرقی از درون را برای ما تشریح و بازگو کرد. میشد خیلی چیزها در میان سخنانش یافت و ملکه ذهن کرد. به خصوص مسائل پشت پرده دیکتاتوری ها، اطمینان احمقانه دیکتاتورها به قدرت خود و بازی های قدرت میان احزاب برادر و حتی در میان اعضای حزب حاکم، یعنی همانهایی که در یک قایق نشسته اند. شابوفسکی در میان سخنانش از تجربه خودش از زندان رفتنش و اتحاد دو آلمان گفت.

او که سالها تجربه روزنامه نگاری در آلمان شرقی سابق را دارد، بار دیگر در سال ٢٠٠٤ کار در یک روزنامه محلی آلمان غربی شروع میکند. پس از مدتی احساس میکند تفاوتهای زیادی مابین انسانهای جامعه بسته و دیکتاتورزده آلمان شرقی سابق وجامعه دمکرات آلمان فدرال امروز وجود ندارد. اینکه آدمها همانطور به دنبال قدرت روانند و اینکه خط قرمزهای نوشته و نانوشته وجود دارند و ... ولی یک چیز در جامعه دموکرات وجود دارد که خیلی مهم و محوری است و او حالا به خوبی قدر آنرا میداند و آن شانس تغییر است. وآن اینکه در دموکراسی اگر انسانی از شرایطش ناراضی باشد میتواند آن را تغییر دهد، چیزی که در جامعه سوسیالیستی آلمان شرقی سابق وجود نداشت.
جمله ای که به نظرم جالب آمد و در ذهنم ثبت شد.

مادربرگ من، حاج معصوم ، مجرمی با حکم «اقدام علیه امنیت ملی» و «تبلیغ علیه نظام» ؟

2008-06-21T23:20:00.003+02:00

در سال هزارو سیصد و بیست و چهار شمسی، پدربزرگ در اثر بیماری چشم از جهان فرو می بندد و مادربزگ سی و ساله را با همراه دو نوجوان (خاله بزرگه و دائی) و یک کودک دوساله (مامان ) و یک جنین شش ماهه در شکم (خاله کوچکه) بنا به اصطلاح آنزمان بی سرپرست رها میکند.
١- مادربزرگ با چنگ و دندان به مقابله با قوانین ضد زن و همچنین سنتهای برخواسته از شریعت آن زمان میرود و خانه و مغازه را که در خریداری و تهیه آنها خود نیز سهمی داشته به نام خود میکند و نمیگذارد به قول خودش یک شاهی هم به هیچ احدی از جمله خانواده پدر و جد پدری بچه ها برسد. «اقدام علیه امنیت ملی» و «تبلیغ علیه نظام»؟

٢- مادربزرگ حق حضانت بچه ها را توانست تنها با هوشیاری و به زبان خودش "تیریک های" مختلف علیرغم مخالفت عموی بچه ها خود به عهده گیرد. «اقدام علیه امنیت ملی» و «تبلیغ علیه نظام»؟

٣- مادربزگ همیشه به ما میگفت که او اشتباه کرده که خاله بزرگه و مامان را قبل از هجده سالگی و به پایان رساندن مدرسه به خانه بخت فرستاده ولی در مورد خاله کوچکه مراقب بوده و خاله تا دیپلم نگرفت در خانه به روی هیچ خواستگاری باز نشد. «اقدام علیه امنیت ملی» و «تبلیغ علیه نظام» ؟

٤- مادربزرگ با ازدواج مجدد شدیداً مخالف بود.
یادم است چندین بار به مامان میگفت این مرتیکه ( یکی از همکاران بابا که با داشتن دو فرزند نوجوان و پس از اینکه مدتی همسرش را مورد ضرب و شتم قرار میداده است تا با ازدواج مجدد او رضایت بدهد و در آخر هم همسرش تنها با به نام کردن خانه ای که در آن زندگی میکرد، به آن رضایت داد) را به خانه تان راه ندهید؟ این جور مردها برکت را از خانه دور میکنند. «اقدام علیه امنیت ملی» و «تبلیغ علیه نظام» ؟

٥- تعریف میکنند که روزی مادربزرگ شال و کلاه کرد و اعصبانی رفت به دبیرستان دختر بزرگه خاله بزرگه - و خواسته بود با خانم مدیر شخصاً دیدارکند، و گفته بوده: این چه وضعی است و چرا روز قبلش نوه او را تحقیر کرده اند. وقتی نوه او را به خاطر نوع آرایش مو و یا چیز بی اهمیتی مثل لاک ناخن تحقیر میکنید یعنی او و خانواده او را یعنی من پیرزن را هم تحقیر کرده اید. «اقدام علیه امنیت ملی» و «تبلیغ علیه نظام» ؟
جریان از این قرار بوده که مادربزرگ از علاقه زیاد نوه بزرگه اش به لاک ناخن با خبر میشود و سر راه به خانه یک شیشه لاک ناخن تهیه میکند. دختر خاله هم همانشب آنرا بر روی ناخنهایش میمالد و فردا به مدرسه میرود. اتفاقاً همان روز خانم مدیر با ناظم و فراش جلوی در مدرسه می ایستند و روپوش، مدل مو و ابروها و لاک ناخنهای بچه ها را کنترل میکنند. دختر خاله میبایست هم پوش موهایش را به هم میزده و هم لاک ناخنش را پاک میکرده تا بتواند وارد مدرسه شود. بعد از مدرسه وقتی به خانه میآید شروع میکند به گریه که جلوی همه بچه ها او تحقیر شده و ... که خون مادر بزرگ به جوش میآید.
در آخر مادربزرگ به خانم مدیرگفته است که: مطمئن باشد اینگونه نمیتواند زنهای باشخصیت برای مملکت بسازید. «اقدام علیه امنیت ملی» و «تبلیغ علیه نظام» ؟

٦- مادربزرگ در پارتی ها و میهمانیهای بچه های خاله بزرگه همیشه شرکت میکرد و آنها را درمیهمانداری یاری میرساند. البته سن من قد نمیداد که به آن میهمانیها دعوت شوم ولی روزی دختر خاله در میان جمع در حضور مادربزرگ گفت: بچه ها میگویند عجب مادربزرگ با حالی دارید شماها. لبخند رضایت آنروز مادربزگ را هیچ وقت فراموش نخواهم کرد. او بعد از مکثی روبه دختر خاله ام گفت "میخواستی به دوستت بگویی که آخر مادربزرگ ما این گفته حضرت علی را آویزه گوشش کرده که میفرماید فرزند زمان خویشتن باش". «اقدام علیه امنیت ملی» و «تبلیغ علیه نظام» ؟

و امروز دوازدهمین سالروز رفتن مادربزرگ است. یادش گرامی باد

تصاویری از ۲۲ خرداد ۱۳۸۴

2008-06-11T23:19:00.001+02:00

اهميت همبستگی و تهیه پتیشن

2008-06-07T17:02:00.004+02:00

. مدتها بود که میخواستم به وسیله ای بیان کنم و نشان دهم که فعالیتهای امنستی اینترنشینال برخلاف آنچه که در بین ما ایرانیان پنداشته میشود تأثیرگذار است. از آنجائیکه ما ایرانیان بیشتر شفاهی و یا به قولی سمعی بصری هستیم و کمتر اهل آمار و ارقام، این فیلم را برای منظور خودم مناسب یافتم:

گیرم که ... ...

2008-05-29T17:57:00.006+02:00

احکام تازه زندان برای فعالان کمپین یک میلیون امضاء

امیر یعقوبعلی :
این هزینه ای است که به عنوان یک مرد برای برابری خواهی می پردازم

تفسیرهای متفاوت از مذهب

2008-05-27T23:06:00.007+02:00

پس نوشت: با اینکه به حرفهایی که در زیر آورده ام معتقدم ، ولی اعتراف میکنم که در آوردن مثال کمی عجله کرده ام. با توجه به مصاحبه ها و شناخت بیشتری که حول و حوش مسافرت و کنسرت این گروه و Chris de Burgh بدست آورده ام باید بگویم که از آوردن این مثال پشیمانم.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

‫ من معتقدم برای اینکه بتوان به مرحله ای رسید که مذهب کمتر در زندگی اجتماعی ما نقش بازی کند و اینقدر پررنگ نباشد، بهتر است که هر کسی مذهب خودش را داشته باشد. یعنی همانگونه که خصوصیات ما، تربیت ما، محیط رشد و حتی چهره و اندام ما، متفاوت است یک مذهب هم همینگونه در جامعه متفاوت باشد و همه هم این تفاوتها را پذیرا باشیم.

برای مثال به زنان همخوان گروه آریان در این ویدئوکلیپ خوب توجه کنید، آنها هم اسلام خودشان را دارند. کارهایی از این نوع نشان میدهد که میتوان از یک مذهب تفسیرهای مختلف داشت. و چه خوب که هر کس آزاد باشد تفسیر خودش را از مذهب ( در اینجا اسلام) داشته باشد. تنها باید مواظب بود که آن تفسیر را نخواهیم عمومی کرده به دیگران تحمیل کنیم‬.

البته نکته ای که نباید ناگفته بماند این است که شاید همین زنان در جامعه ای آزاد دیگر محجبه نمی بودند و شاید که باالجبار این پوشش را انتخاب کرده اند چرا که مشکلاتی که همه از آن آگاهیم برایشان پیش خواهد آمد ... و یا نه حتی چون از یک زن مسلمان انتظار میرود که .... و یا حتی چون غیر ایرانیان انتظار دارند که زنان کشورهای اسلامی را محجبه ببینند و .... در هر صورت هرچه متفاوت تر بهتر، مگر نه؟؟

FOOTBALL UNDER COVER

2008-05-14T08:21:00.002+02:00

زمانی که راجع به این بازی فوتبال در خبرها خواندم و عکسهای مربوط به آنرا دیدم کمی اعصبانی شدم که چرا زنهای آلمانی این خفت و حقارت را می پذیرند و تن به همه دستورات احمقانه مقامات ایرانی میدهند که فقط با تیم زنان ایران مسابقه ای داشته باشند؟ به خصوص که این بازی خود میتواند به عنوان ابزاری تبلیغی مورد استفاده جمهوری اسلامی قرار بگبرد. ولی بعد از دیدن این فیلم متوجه شدم که در قضاوتم کاملاً اشتباه کرده ام.

اگر چه مقامات امنیتی موفق شدند که این مراسم در ایران بی سر و صدا برگزار شود، ولی آنقدر ها هم به نظر تیزهوش نبودند که از آن در خارج از کشور به نفع خود استفاده تبلیغاتی کنند. البته در فیلم به روشنی اختلافات مقامات ایرانی بر سر این موضوع نشان داده میشود. مقامات ایرانی با شل کن سفت کن کردنهایشان نشان میدهند نمیدانستند که با این موضوع چه باید بکنند. در ضمن همانطور که شاید شما هم میدانید مسابقه برگشت این بازی در برلین تنها چند روز قبل از روز تعیین شده به وسیله مقامات ایرانی لغو شد، که باز شاهدی است از گوه گیجه داشتن آنا بر سر این موضوع. و حالا با آمدن این فیلم در سینماهای اروپا و آمریکا باری دیگر نگاه غیر ایرانی به مسئله زنان ایرانی و مقاومت آنها در مقابل این رژیم ارتجاعی و ضد زن بیش از پیش جلب میشود.

خیال داشتیم به کجاها بریم و حالا .....

2008-05-12T13:41:00.006+02:00

به کجا داریم میرویم؟

- تعویق جراحی تومور مغزی به دلیل عدم حضور پدر: برای کوتاه کردن موی دحتر اجازه پدر لازم بود

.- پدران خاکستری و دختران مقتول

- پدری که دخترش را در تهران زنده به گور کرد

- جزئیات جدید از قتل دختر 17ساله به دست پدر

تراژدی کمدی به نام جمهوری اسلامی

2008-05-12T00:53:00.004+02:00

زمان شاه قبل از اینکه عرصه به خلق دایی من تنگ بیآید و از کارمند بودن بانک کشاورزی استعفا بدهد، هر از چندگاهی به اجبار مامور میشد که روستایی ها را با اتوبوس به تهران بیآورد و در مراسم چهارم آبان، نه آبان، بیست یکم آذر و ششم بهمن هورا بکشند و خلاصه به عنوان سیاهی لشکر صحنه را پر کنند. در آخر هم کمی سهیمه قند و شکر و چای و برنج آمریکایی دریافت میکردند.

و ما هنوز داریم در جا میزنیم و تاریخ برای ما دوباره و سه باره و چندباره تکرار میشود. خوب به عکس نگاه کنید، دقت کنید چه کسانی شعار میدهند و چه کسانی دارند یا باتعجب نگاه میکنند ویا با بی حوصله گی .... و خلاصه ببینید که این سربازهای بیچاره را که به زور به نماز جمعه کشانده شده اند .....

تا کی باید شاهد این تراژدی کمدی ها باشیم؟

سفرنامه مصر (٥)

2008-05-10T01:57:00.006+02:00

راهنما گفت برای رفتن به لوکسور همه اتوبوسهای حامل توریست ها برای محافظت و ایمنی در یک جا جمع خواهند شد و بقیه مسیر را با اسکورت پلیس تا مقصد ادامه خواهیم داد. حدود یک ساعت و نیم فاصله از هتل به محل مذکور رسیدیم. در آن مکان به غیر از یک ساختمان که در آن چایخانه و دستشوی وجود داشت، در دو ردیف هم ساختمانهایی یک طبقه که مرا به یاد مسافرخانه های محلهای آبگرم که در بچه گی با مادربزگم رفته بودم انداخت. بعد هم معلوم شد که آنجا محلی است که حجاجی که پول مسافرت با هواپیما را ندارند در زمان حج از سراسر مصر به آنجا آمده تا به وسیله کشتی و از طریق دریای سرخ به عربستان سعودی روانه شوند. آن زائرین مدت زمانی را که باید در انتظار سوار شدن به کشتی باشند را در آن ساختمانها سپری میکنند. راهنمای تور میگفت بعضی وقتها روزها طول میکشد تا نوبتشان شود.
در اطراف محلی که باید اتوبوسها به خط در صف قرار میگرفتند تعدادی دستفروش که شال و تی شرت و زینت آلات میفروختند هم جو خاصی را بوجود آورده بوند. تعداد اتوبوسها به صد و اندی میرسید. راهنمایمان گفت که او تا سیصد اتوبوس را هم تجربه کرده است. ساعت هشت، دو خودروی پلیس با سرنشینان مسلح به راه افتاد و اتوبوسها به صف به دنبال آنها حرکت کردند. در عقب کاروان هم دو خودروی دیگر و با سرنشینان مسلح صف اتوبوسها را همراهی میکردند.
یکساعت و نیم بعد در قهوه خانه میان راهی برای استراحت توقف داشتیم. قبل از اینکه اتوبوسها پهلو به پهلو بایستند، راهنما گفت که در این محل قبایل بدوی زندگی میکنند و ما آنها را در جایی که برای استراحت و دستشویی رفتن توقف خواهیم کرد، خواهیم دید. لحن و گونه صحبتش میگفت که او آنها را از مردم مصر جدا میداند. این موضوع برایم اصلاً خوشایند نبود. به خصوص که در ادامه گفت آنها خودشان میخواهند اینطور زندگی کنند و ....
وقتی که پیاده شدیم زنی با چادری سیاه و یک دختر بچه و دو پسر نوجوان به سوی ما آمدند. بچه ها لباسهای مندرسی به تن داشتند و سر وضعشان ژولیده بود. دو بز و یک الاغ هم آنها را همراهی میکرند. از همان آغاز دست به سوی توریستها دراز کردند. و توریستها شروع کردند به عکس انداختند از آنها و با آنها و در کف دستشان پول خٌرد قرار دادن. ناراحت شدم و دوباره به اتوبوس برگشتم و به خواندن ادامه کتاب پرداختم.
تمام مسیر فقط برای عبور اتوبوسهای حاملین توریستها جاده را خالی از اتوموبیلهای دیگر (به غیر از اتومبیلهای پلیس و ارتشی و کامیونهایی که اجازه عبود داشتند ) نگه داشته شده بود. وقتی هم که به شهر و آبادی می‌رسیدیم خودرو، گاری، عابر و دوچرخه سوار و خلاصه هر بومی مبباید در تقاطع ها منتهی به مسیر ما منتظر میماند تا کاروان رد شود. راستش احساس بدی بود به خصوص که وقتی آدم خودش را به جای یکی از آنها میگذاشت. یعنی باید زمان طولانی را معطل بمانی و از کارت عقب بمانی چرا که برای حفظ امنیت توریستها اجازه نداری از اینور خیابان به آنور خیابان بروی.

به لوکسور رسیدیم. اولین محل بازدید معبد کارناک بود. همینکه در پارکینگ از اتوبوس حامل کولر پیاده شدم هوای داغی به استقبالم آمد. مجهز به کلاه و عینک آفتابی به دنبال راهنما روان شدم. تعداد زیاد توریستها باعث شد که راهنمای تور ما برای گروهمان نامی بگذارد، ما قبردزدها نام گرفتیم که با ادا کردن از سوی راهنما باید همه جواب میدایم بله آقا و این باعث خنده و بازی در بین ماشد. اشعه خورشید فوق‌العاده داغ بود و من به دنبال سایه میگشتم. پس از شاید پانزده دقیقه از بودن در معبد و در حال سوختن بودیم که یکی از همسفرهایم هم غش کرد و باید به اتوبوس برگردانده میشد. اما با وجود آنکه سوزش روی پاهایم (یک دمپایی لاانگستی به پا داشتم و نمیدانم چرا اشعه خورشدی بر روی پاهای من زوم شده بود. یاد دوران بچه گی ام افتادم که با ذره بین نور خورشد را بر روی کاغذ زوم میکردیم و تکه کاغذ شعله ور میشد) داشت امانم را میبرید، دلم نمی آمد که دیدار از این معبد را نیمه کاره رها کنم.

معبد کارناک در لوکسور

برای ناهار به یک هتل رفتیم. هزینه غذا در قیمت تور گنجانده شده بود ولی نوشیدنی به عهده خودمان بود. با اینکه تجربه پول خٌرد را با راننده تاکسی را داشتم ولی پیش خودم فکر کردم هتل چهار ستاره و این حرفها؟ ولی اشتباه حدس زده بودم از بقیه پول خبری نبود و پیشخدمت که استثناعاً یک خانم بود گفت که نمیتواند بقیه را به برگرداند چون پول خٌرد ندارد. البته من میخواستم انعام بدهم ولی برای بیست و چهارپوند من پنجاه پوندی داده بودم. بعدا در اتوبوس متوجه شدم که با همه همینطور رفتار شده است.

پیش خود فکر کردم خوب پس اینجوری توریستها را که باعث میشوند جاده هایشان را ساعتها قٌرق کنند تنبیه میکنند، ولی در جواب گفتم آن دسته ای که باعث میشوند در تقاطعها معطل بمانند، آن دسته ای نیستند که از نمد توریستها برای خود کلاهی میدوزند ... و خوب این هم یک نمونه از کروپشن در جوامع پیرامونی است که یک عده قلیلی به خاطر روابطشان صاحب کلاه میشوند و عده کثیری بدون کلاه باقی می‌مانند.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ادامه دارد

سفرنامه مصر (٤)

2008-04-27T00:05:00.006+02:00

روز بعد را در هتل گذراندم و به کارهای عقب مانده ام پرداختم. (یک عالمه کاغذ با خودم برده بودم که باید به آنها رسیدگی میکردم). شب هم بعد از شام به این جا و آنجا سر زدم، کمی رقص عربی تماشا کردم کمی به ترانه های آشنای ایام گذشته که خواننده هایی به شکل کارااُکه ولی از حفظ تحویل میهمانان هتل میدادند گوش دادم، دقایقی را در دیسکو سپری کردم و در آخر دوباره بر روی بالکن اطاقم برگشتم.
روز سوم را از قبل برای بازدید از لوکسور برنامه ریزی کرده بودم. باید ساعت پنج و بیست و پنج دقیقه صبح در جلوی در ورودی هتل حاضر میبودم تا اتوبوس تور لکسور را بگیرم. با اینکه هم زنگ مبایل را تنظیم کرده بودم و هم هتل سرویس بیدارکنی داشت، از ترس اینکه جا بمانم اصلاً خوب نخوابیدم و تقریبا هر بیست دقیقه بیدار میشدم و ساعت را نگاه میکردم. به یکباره و همزمان هم موبایل به صدا درآمد و هم زنگ تلفن سرویس هتل، زمانی که من دیگر کاملاً بیدار بودم.

اتوبوس با تاخیر ده دقیقه ای آمد و سوار شدم. کنار پنجره نشستم و کتاب " بنیادگرایی علیه زنان" نوشته نوال السعدادی را که در روزهای قبل از سفرم تهیه کرده بودم از کوله پشتی ام در آوردم. با اینکه شب بد خوابیده بودم و به خاطر توضیحات راهنمای تور هم مرتب تمرکز حواسم را از دست میدادم ولی گیرایی کتاب مرا با خود به همرا می برد و زوایای فکری یک فعال جنبش زنان مصری ( ویا شاید گفت زنان عرب) را برایم روشن میساخت. با خیلی از نظرات مطرح شده در کتاب مشکل داشتم، به خصوص جاهایی که تاثیر افکار ادوارد سعید را به روشنی میدیدم ولی برای اولین بار میدیدم که کسی از کلمه بنیادگرایی برای مارکسیستها هم به کار میبرید.

نوال السعدادی مینویسد:
در میان چپ ها هم افراد و گروه های بنیادگرا یافت میشوند، آنهایی که طرفدار نظرات بنیادین مارکس هستند. اگر چه یکی از پایه ای ترین دروس فلسفه مارکسیسم تغییر و تحول همیشه گی پدیده هاست، برای آنها اما با تعابیر مشخص و ثابت، مارکسیسم یک مذهب می باشد.
طرفداران بنیادگرایی مارکسیسم چه زن و چه مرد سنتهای قدیمی در مورد زنان را نقد میکنند اما تنها آنهایی را که مانع کار و تحصیل زنان میشوند. آنها اما به طور ضمنی معتقدند که مهمترین وظیفه زنان همسر و مادر بودن است و داشتن شغل از سوی زنان تنها در حمایت اقتصادی شوهرانشان است. آنها مابین استثمار اقتصادی و سیاسی از یک سو و استثمار روحی (عاطفی)، جنسی و اجتماعی تفاوت ارزشی قائل میشوند.

بنیادگرایان مارکسیست نه توجه ای به واقعیت تحولات در حال وقوع زنان دارند و نه اطلاعی از جنبشهای زنان و نظرات فمینیستی. آنها گروه های موجود زنان که در مصر برای رهایی زنان مبارزه میکنند را گروه های تحت تاثیر غربی ها قلمداد میکنند و حتی آنان را به بودن اهرمهای قدرتهای داخلی و خارجی متهم میکنند.
آنها فعالین جنبش زنان را مسئول تقسیم جامعه به مردان و زنان میدانند که در آن مردان دشمن محسوب میشوند و یا اینکه این فعالین زن هستند که مسئول جدایی مسائل زنان از مسائل ملی میباشند.
بنیادگرایان مارکسیست به این توجه ندارند که این خود آنها هستند که مابین رهایی زنان و رهایی ملی جدایی میاندازند زیرا که آنان مطالبات نیمی از ملت، یعنی زنان را به هیچ میگیرند. آنها توجه ندارند که زنان نه تنها نمیگذارند که خواسته هایشان در قربانگاه نیروهای واپسگرا و بنیادگرا فدا شوند، بلکه در مقابل نیروهای ناسیونالیست در مورد حقوقشان مقاومت میکنند. آنها اصلا نمی خواهند ببینند که اساس سیستم طبقاتی در خانواده پایه گزاری میشود، جایی که زنان و کودکان به برده مبدل می گردند. آنها فراموش میکنند که در سیستم پدر- مرد سالار طبقاتی حاکم در دنیای ما است که سرمایه هایی از طریق کار نپرداخته زنان و کودکان انباشته میشوند.

در کشورهای عربی زنان با مقدار ١٠% در احزاب چپ اقلیت ناچیزی را شکل میدهند. و البته که درصد آنها در پستهای تصمیم گیری باز هم کمتر است. احزاب چپ سنتی درهمکاری و یا ائتلاف با گروه ها و احزاب محافظه کار به خاطر قدرت، درنگی در قربانی کردن حقوق زنان نمیکنند. برای مثال در مصر در سالهای ١٩٧٩ و ١٩٨٥ در مقابل کمپین نیروهای اسلامگرای محافظه کار علیه طرح قانون خانواده که در آن برای زنان حقوق ناچیزی در نظر گرفته شده بود، همه نیروهای سیاسی از همین قائده حرکت و پبروی کردند. چه نیروهایی در حاکمیت و چه در اپوزیسیون، چه چپ و یا چه راست.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- -

ادامه دارد

یاد بیدار

2008-04-25T18:08:00.003+02:00

فریدون آدمیت
(١٣٧٨ - ١٢٩٩)

آوریل ٢٠٠٨/ فروردین ١٣٧٨

فریدون آدمیت پس از چند هفته‌ای بر بستر بیماری در یکی از بیمارستانهای تهران، در ساعات نخستین بامداد روز دهم فروردین درگذشت و با درگذشت او، فرهنگ ایران یکی از چهره‌های یکتا و درخشان خود را از دست داد.
آدمیت از جملۀ نخستین بنیانگزاران تاریخنویسی علمی در ایران بود. پژوهش تاریخی آدمیت در پیوندگاه "تاریخ سیاسی و فلسفۀ سیاسی" شکل می‌گیرد. "تفکر تاریخی عنصر اصلی تاریخنویسی جدید است... آنچه به تاریخ روح و معنا می‌دهد،... دست یافتن به گذشتۀ زنده و شناخت جریان تاریخ است". پژوهش تاریخی آدمیت، به مثابه دستاورد "تاریخنویسی جدید"، "از مظاهر پدیدۀ آزاداندیشی و انتقاد عقلانی" است.
آدمیت دربارۀ زمینۀ اصلی پژوهشهای خود می‌نویسد که "تحقیق من در تاریخ افکار اجتماعی و سیاسی" جدید در ایران است "که از قرن گذشته آغاز می‌شود و با ایدئولوژی مشروطیت تمام می‌شود". این تحقیق "چند جهت مشخص دارد: بررسی اندیشه‌های متفکران اجتماعی به طور اخص، شناخت شیوۀ تفکر کلی روشن‌اندیشان و نوآوران افکار، تحول فکر سیاسی درون نظام کهن و ریشه‌های فکری مشروطه‌خواهی". توجه آدمیت درین زمینه، از جمله به "عقاید متفکران و نویسندگان اجتماعی" بود که "ترجمان جریانهای فکری جدید بودند و به طرد ابهامات ذهنی و تاریک‌اندیشی برخاستند". "در سرتاسر جامعه‌های مشرق زمین"، این چنین " متفکران و نویسندگان اجتماعی" از عوامل مؤثر بر "تحول جامعه‌" بودند و اینهمه با اینکه "اندیشه‌های جدید از درون... [این] جامعه‌ها برنخاست" چرا که "عامل تبدل افکار در سرتاسر جامعه‌های مشرق زمین تماس با مغرب زمین بوده است".
نوشتن دربارۀ علم تاریخ و روش تحقیق در تاریخ زمینۀ پراهمیت دیگری از کارنامۀ علمی پایدار آدمیت بود. وی به نقد نوشته‌هایی از معاصران هم همت کرد تا "آشفتگی فکر تاریخی" در میان ایشان را بنمایاند. این نوشته‌های آدمیت که از اصول تاریخنویسی و روش‌شناخت تاریخ و نقد تاریخی بحث می‌کند تا سالها همچون راهنما و دست افزار کارسازی پژوهندگان علوم اجتماعی را به کار خواهد آمد.
نوشته‌های آدمیت، دستاورد عمری بلند در پرسش و پژوهش، روشنائیهای تازه و دیگری بر تاریخ دوران معاصر ایران انداخت، هم در آنچه دربارۀ تحول اندیشة سیاسی و اجتماعی در ایران در دوران جدید و معاصر نوشت و هم آنجا که به تحلیل این یا آن برهة تاریخ ایران پرداخت. پژوهش تاریخی آدمیت بر دقت علمی و نقد عقلی تکیه دارد و بر انبوهی اسناد و مدارک معتبر و نشناخته‌ استوار است. در نوشتن دقیق بود و در گزیدن واژه‌ها و پرداختن عبارات طریق اضافه و گزافه و افراط نمی رفت. هرگز از گفتن آنچه درست می‌دانست سر باز نمی‌زد. با جسارت می‌اندیشید و به صراحت می‌نوشت. و آنچه نوشت، شوق خواندن تاریخ و پرداختن به تاریخ و اندیشیدن دربارۀ گذشته و گذشته‌ها را در میان بسیاران و خاصه جوانان برانگیخت.
آدمیت نه به پیمودن راههای رفته بسنده کرد و نه تاریخ را با داستانسرایی و افسانه‌پردازی یکی دانست: "تاریخنویسی غیر از فن نقالی است". تاریخ، دانش اندیشیدن در چرائی رویدادهای زمانهای گذشته است. اندیشیدن دربارۀ سلسله و مجموعه‌ای از "معلولها"یی که در پی و در کنار هم به "توالی"، "جریان" یافته‌اند. بی آنکه علت‌العللی هم باشد که همواره و در همه حال، چند و چون چگونگی "جریان" واقعات و حادثات را روشن کند. تنها خرد و خرداندیشی است که می‌تواند فهم و درک رویدادها را ممکن کند و پژوهش تاریخی را از خصلت پژوهشهای علمی برخوردار گرداند.
تاریخ آدمیت از مسائل و ضروریات عصر تاریخی ما غافل نبود. آن صفحات که نوشت تاریخ گذشته‌ها نبود، شرح و روایت زمانۀ ما هم بود. از لابلای صفحات و جمله‌ها و واژه‌های تاریخ آدمیت، زمانۀ ما و مسائل و ضروریات آن است که در برابر دیدگان پدیدار می‌شود و در ذهن نقش می‌گیرد: ضرورت دموکراسی اجتماعی، ضرورت آزادی، ضرورت طرد سیطرۀ قدرتهای بیگانه و تحکیم استقلال و حاکمیت ملی، ضرورت تجدد و ترقیخواهی، ضرورت آزاداندیشی و طرد خشک‌اندیشی و تحجر، ضرورت خردگرائی و خردمداری و طرد کهنه‌پرستی و خرافه‌انگاری. گزینه‌های آدمیت صریح و روشن است و بی مجامله و محابا.
آدمیت، زمانۀ معاصر را زمانۀ اعتلاء و تفوق و چیرگی فرهنگ و تمدن غرب می‌شناخت و بهره گیری از دستاوردهای این تمدن را ضرور می‌دانست بی‌آنکه در این بهره‌گیری تا مرزهای " تقلید کورکورانه" به پیش رود. در بحث میان "قدیم" و "جدید" و "شرق" و "غرب"، آدمیت نفس تجددخواهی بود و روشنگری. نه سیطره‌جویی و سلطه‌طلبی "غرب" را از یاد می برد و نه از ضرورت طرد و دفع آن غافل می‌ماند. آدمیت، نه "غرب زده " و نه " غرب ستیز". و آگاه به ضرورتهای زمانه.
آدمیت شهروند بیداردل زمانۀ ما بود. آزاداندیشی روشن‌‌بین که ظلم و ستم و سرکوب و جهل و جمود را منکوب و مطرود و زدوده می‌خواست. با سودای بهروزی و بهزیستی مردمان زیست. آدمیت دوران پایانی زندگی را در عزلتی ناخواسته و تحمیلی سپری کرد در حصاری ساخته و پرداختۀ حاکمان و متشرعان و برافراخته از لعن و طعن و تهمت و نفرین. خشک‌اندیشان و شریعت‌پناهان نه پیام آزاداندیشانۀ او را تاب می‌آوردند و نه این سخن او راکه مصلحت کار مردمان در یاری جستن از خرد و خردمندی و تبری از خرافه و وهم و نامعقولات است. به طبع و نشر نوشته‌هایش رخصت نمی‌دادند و او را فرو رفته در خاموشی و فراموشی و نیستی می‌خواستند. دوران پایانی زندگی آدمیت، در تبعید و در درون مرزها گذشت.
آدمیت تداوم سنت عرف زیستی و عرف اندیشی در فرهنگ ما بود. در برابر خرافه، کهنه‌‌اندیشی و نوستیزی، سنت‌شکنی بیهراس بود و در بزرگداشت خرد و دانش و تجددخواهی، سنت‌گذاری پرتوان. آدمیت، حقانیت تجدد و روشنگری بود. در قلم او روشنائی بود. قلم او روشنائی بود: چراغ راهی برای همۀ نسلها، همواره، از دیروز تا همیشه.

سیروس آرین‌پور ـ نعمت آزرم میرزازاده ـ مهدی استعدادی شاد ـ بهمن امینی ـ کاظم ایزدی ـ رضا براهنی ـ سهراب بهداد ـ شهرنوش پارسی پور ـ ناصر پاکدامن ـ محمد جلالی سحر ـ فرشید جمالی ـ علی‌اصغر حاج‌سیدجوادی ـ سروش حبیبی ـ حسن حسام ـ محسن حسام ـ تراب حقشناس ـ منصور خاکسار ـ نسیم خاکسار ـ مهدی خانبابا تهرانی ـ هادی خرسندی ـ اسماعیل خویی ـ حسین دولت‌آبادی ـ جلیل دوستخواه ـ ناصر رحمانی‌نژاد ـ علی رضوی ـ سعید رهنما ـ ناصر زراعتی ـ حماد شیبانی ـ علی شیرازی ـ بتول عزیزپور ـ آنا عنایت ـ محمود عنایت ـ شهرام قنبری ـ داریوش کارگر ـ هوشنگ کشاورز صدر ـ سیما کوبان ـ مهناز متین ـ علی متین دفتری ـ مریم متین دفتری ـ هدایت متین دفتری ـ اردشیر محصص ـ رضا مرزبان ـ بهروز معظمی ـ عباس معیری ـ هایدۀ مغیثی ـ ابراهیم مکی ـ باقر مؤمنی ـ ناصر مهاجر ـ شیدا نبوی ـ فرهاد نعمانی ـ مجید نفیسی ـ بهمن نیرومند ـ محسن یلفانی.

سفرنامه مصر (٣)

2008-04-19T20:34:00.004+02:00

دوستی به حق پرسیده بودکه سفر من به کدام شهر مصر بوده است. در جواب باید بگویم هتلی که در آن به سر بردم سی کیلومتری الغردقه و یا Hurghada بود و ضمناً عکسهای تاکنونی من هم از این شهر است.
خوب از آنجائیکه از کتاب و موزیک شاپ ناامید شده بودم به دنبال عتیقه فروشی بودم که به طور اتفاقی در مقابل ویترین یکی از آنها قرار گرفتم. وارد شدم و در آنجا بود که متوجه میشدی زمانی مصر دورانی بهتر از حال به سر بره است. تقریباً همه وسایل تزئینی و ظروفی را که در یک عتیقه فروشی اروپایی میشود پیدا کرد در آنجا هم کم وبیش در ویترینها و قفسه ها چیده شده بود. با یک تفاوت و آن گردو خاکی بود که بر آنها نشسته بود. طبق معمول که من در این نوع از مغازه ها تنها کاری که میکنم تماشا و لذت بردن است و هر از چند لحظه ای گفتن: وای این چه قشنگه، نیگاه کن اینو، ببین این چه نقش زیبایی دارد، واوو اینو ببین ... در اینجا هم بعد از شاید نیم ساعت دست خالی بیرون آمدم.

دوباره به محل سابق یعنی همانجایی که از اتوبوس پیاده شدم برگشتم. اینبار اما گرفتار یک فروشنده سمج ادویه فروشی شدم و از آنجائیکه میخواستم کمی هم ادویه بخرم وارد مغازه شدم. پس انتخاب فلفل سیاه، هل و پودر کاری مصری در میان سماجتهای فروشنده در خرید این و آن ادویه با چانه زدنهای فراوان توانستم دوباره به خیابان قدم بگذارم که بعد از دو دوتا کردنهایم متوجه شدم که چه کلاهی سرم رفته و میتوانستم آنچه را که از وی خریده بودم با کیفیت بهتر در آلمان به نصف قیمتی که پرداخته بودم تهیه کنم.

تصمیم گرفتم با تاکسی به هتل برگردم. راهنمایمان در هتل گفته بود که بیش از ٢٥ پوند مصری به تاکسی ندهیم. من هم بعد از کلاهی که در ادویه فروشی بر سرم رفته بود از قبل مشغول به آماده کردن بیست و پنج پوند شدم. ولی متاسفانه پول خورد در کیفم نیافتم و مجبور شدم موقع پیاده شدن یک پنجاه پاندی به راننده تاکسی بدهم. به هتل رسیده بودیم ولی من همچنان در تاکسی نشستم تا بقیه پول را بگیرم که راننده مدام در جیبهای مختلفش به دنبال پول خرد گشت و در آخر گفت متأسفانه پول خرد ندارد و نمیتواند بقیه پول مرا بدهد. احساس بدی پیدا کردم، احساس یک آدم بی دست و پایی که میشود چپ و راست مورد تقلب قرار گیرد.

.
پس از کمی استراحت در اطاقم به سرسرای هتل آمدم و در جایی نشستم و سفارش نوشیدنی دادم. بعد از سفر کوتاهم به شهر نسبت به نبود کارکنان زن در هتل حساس شده بودم. از خدمتکار پرسیدم چرا در این هتل حتی یک زن مصری هم کار نمیکند و اینکه چرا در شهر به ندرت زن میبینی. او گفت Hurghada یک شهر توریستی است و هیچ کس از این منطقه نیآمده و همه کارکنان به دور از خانوده از شهرهای دیگر برای کار به اینجا آمده اند. ولی سوال بعدی که بر زبانم آمد ولی آنرا ادا نکردم این بود که خوب مگر زنها نمیتوانند برای کار به شهر دیگری بروند و ...؟

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - -
ادامه دارد

سفرنامه مصر (٢)

2008-04-09T19:13:00.012+02:00

در وحله اول اصلاً خیال خرید نداشتم و بیشتر میخواستم کنجکاوی ام را برای شناخت شهر و مردم و آداب ورسوم و... جوابگو باشم ولی سماجت فروشندگان که همه در پیاده رو سد راهم میشدند مرا برآن داشت که از فروشندگان سراغ سه مغازه را در شهر را بگیرم - به مانند همیشه در سفرهایم - : یعنی کتابفروشی، موزیک شاپ و بنجل و عتیقه فروشی.

در مقابل کتابفروشی که آدرسش را گرفته بودم با یک مغازه خالی روبرو شدم، از شیشه های خاک گرفته و قفسه های درب و داغان داخل آن معلوم بود که مدتها است که خالی رها شده است. در موزیک شاپ با چند قفسه از دی وی دی فیلمهای کپی شده و آنهم بیشتر از نوع اکشن-فیلمهای دست سوم آمریکایی ، و یک قفسه با تعداد کمی سی دی از خوانندگان عرب زبان روبرو شدم. چیزی نظرم را جلب نکرد. از فروشنده که پسر نوجوانی بود (١٦ - ١٧ساله ) سراغ موزیک پاپ سالهای ٦٠ و ٧٠ مصر را گرفتم بعد از مدتی گشتن یک سی دی ام الکلثوم را به من نشان داد. این اما منظور من نبود. با بالا و پایین نگاه کردن ففسه ها سراغ 2007 Sommer Hits مصر را گرفتم. یکی را برای نمونه در داخل سی دی پلیر کرد. چنگی به دل نمیزد. با زحمت از مغازه بیرون آمدم، چرا که فروشنده میخواست هر جور شده یک چیزی به من بفروشد و هی قیمت را پایین میآورد. به وی فهماندم که من موزیک دلخواهم را پیدا نکردم و مشکل قیمت نیست. خارج از مغازه مدتی بالا و پایین خیابان را برانداز کردم، پس زنان این شهر کجایند؟ به راه افتادم به خیابان فرعی رفتم که مغازه ای در آن نباشد تا بی درسر و به دور از مزاحمتهای فروشندگان به کشفیات خودم بپردازم.

پس از مدتی به یک کافه رفتم و سفارش موکای عربی کردم. ولی پیشخدمت نفهمید. وقتی توضیح دادم گفت آهان، قهوه ترک. هوم پس چرا در آلمان بین موکای عربی و موکای ترک تفاوت قائل میشوند؟ و در جواب خودم گفتم شاید موکای عربی در دیگر کشورهای منطقه مثلاً لبنان و یا سوریه یافت میشود و نه در مصر. در همین حین یک زن مسنی بدون حجاب ولی سراپا سیاه از جلوی کافه رد شد مرا یاد بیوه های ارتدکس یونان و قبرس انداخت. از پیشخدمت پرسیدم در این شهر هم مسیحی زندگی میکند؟ جواب مثبت بود. از کافه که بیرون آمدم یک زن چادر لباس، روبنده ای سیاه که تنها چشمهایش قابل دیدن بودند و روی سرش باری را حمل میکرد به سوی کوچه ای خلوت روانه شد. طوری که متوجه نشود از فاصله ای دور و از پشت از او عکسی گرفتم (در پایین). به خیابان اصلی برگشتم. تناقض بود و تناقض. تناقض بود بین آن چیزی که شهر میخواهد خود را به تو معرفی کند و واقعیت آنچه که هست:

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - -

ادامه دارد

سفرنامه مصر (١)

2008-04-05T17:15:00.010+02:00

به طور اتفاقی تصمیم گرفتم به مصر سفری داشته باشم، برای همین اصلاً نیمدانستم چه در انتظارم خواهد بود. و به قول معروف گفتم خوش آمد هر چه که پیش آمد. هتل محل اقامتم در کنار ساحل دریای سرخ فوق‌العاده زیبا و آرام بود و اگر فقط قصد رلکس کردن را میداشتم لازم نبود از هتل بیرون بیآییم چون همه چیز مهیا بود، حتی انواع برنامه های شو و سرگرم کننده تا پاسی ازنیمه شب. شب دیر وقت رسیده بودم. سریع به تخت رفتم و فردای آنروز با اینکه هتل سرویس مجانی رفت و آمد به شهررا داشت ولی برای اینکه بیشتر از زوایای زندگی مردم بومی سر درآورم با اتوبوس محلی روانه شهر شدم. اولین چیزی که سریع توجه‌ام را جلب کرد نبود حتی یک زن در میان سرنشینان اتوبوس ( مینی بوس) بود و همینطور نگاه‌های مزاحم آنان. به روی خود نیآوردم و به ته اتوبوس رفتم و در جایی نشستم و به همراه آنان همه کوچه پس کوچه‌ها را تا رسیدن به مرکز شهر از نظر گذراندم. در شهر هم به همین شکل به ندرت زن و یا دختری را میدیدی. شهر مردان؟

در جایی که راننده مینی بوس معتقد بود مرکز شهر است پیاده شدم و با گذشتن در پیاده رو و از مقابل هر مغازه ای فروشنده با سماجت میخواست چیزی را به فروش برساند. اولین سوال هم از سوی آنان این بود که از کجا میآیم؟ به اولی و دومی و سومی گفتم از آلمان دیدم آنوقت سماجتشان در اینکه به زور باید به مغازه شان وارد شوم بیشتر میشود برای همین به چهارمی گفتم از ایران، که فوری پشیمان شدم. چون فروشنده در جواب نیشش باز شد و گفت علی دایی، علی دایی را میشناسی؟ من که از فوتبال متنفرم و از بازی کن بی پرنسیپی مانند دایی ( به عنوان یک برلینی خیلی چیزهایی را هم که شخصاً نمیخواسته‌ام راجع به او بدانم به گوشم رسیده است) بیشتر بیزارم، فرار را بر قرار ترجیح دادم. به پنجمی با اکراه گفتم ایران و او گفت احمدی نژاد. تصور و تحمل این یکی را دیگر نداشتم.

یاد تعریف دوستی افتادم که سی سال پیش یعنی آنزمان که ما ایرانیان داشتیم به دروازه های تمدن بزرگ نزدیک میشدیم به اتفاق خانواده و از جمله عموی ارتشی اش به مصر سفر کرده بوده است. این دوست نازنین ما که یکی از فعالین مبارزه با رژیم دیکتاتوری شاه بود هر جا در مقابل سوال کجایی هستی قرار میگرفته و میگفته ایرانی، با سرور و شادمانی فروشنده، راننده تاکسی و گارسن و غیرو روبرو میشده که شاه... شاه. یک شب حتی در رستورانی نوازنده ای این سوال را از عموی دوست ما میکند و لحظه ای بعد آن نوازنده با شادمانی شروع به نواختن سرود شاهنشاهی با سازش میکند. عموی دوست ما از روی وظیفه سریع سیخ می ایستد و به نشان احترام به سرود سلام نظامی میدهد، پدر دوست ما هم از اینکه برادرش احساس تنهایی نکند بعد از مدتی با اکراه می‌ایستد، لحظه ای بعد هم مامان دوست بنده می‌ایستد. ولی اما دوست بنده که از این جریان فوق العاده اعصبانی بوده نه تنها از جا تکان نمیخورد بلکه اول یک چشم غره به مامان و باباش میرود و بعد رویش را هم بر میگرداند. و مادر بیچاره را به عذاب تزلزل میندازد که در آخر نشستن را ترجیح میدهد.

خلاصه از جلوی مغازه ششمی به بعد می‌گفتم که مصری‌ام و کمتر مورد مزاحمت قرار گرفتم.
.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - -
ادامه دارد

یادی از یک انسان فرهیخته

2008-03-30T12:56:00.005+02:00

همین امروز از سفر یک هفته ای از مصر برگشته ام. خیلی موضوع برای تعریف دارم ولی خبر در گذشت فریدون آدمیت مرا برآن داشت که در پستهای بعدی به سفرنامه ام بپردازم.

* * * * *

بر این باورم که تا ما قدر انسانهای با فرهنگ و فرهیخته ای مانند آدمیت را ندانیم، تا ما وجود این نوع عزیزان و مهمتر از همه کارهای با ارزش آنها را در صحنه روشنگری و آموختن از تاریخ گرامی ندانیم، تا این که ندانیم چه بوده ایم و چه بر ما رفته، در بر همین پاشنه خواهد چرخید و نخواهیم دانست چرا وضع مان این چنین است که هست. و چرا انقلابی بر ضد دیکتاتوری و نابرابری رخ میدهد و آن مقدار ناچیز را هم از دست میدهیم و وضعمان بدتر از قبل میشود.

یادش گرامی باد و به امید افزون شدن " آدمیت ها" در میان ما ایرانیان

در اینجا و اینجا میتوانید بیشتر راجع به فریدون آدمیت بخوانید

نوروز در راه است ، به امید روزی نو

2008-03-19T16:56:00.004+01:00

بینی که جهان چگونه آراستنی است؟
عید آمده، گل دوباره برخاستنی است!

راهی که تو رفته ای به سامان نرسید؟
طرحی است ولی، دوباره انداختنی است!*

*شعر از منوچهر دوستی

انقلابی که ایران را به عقب برگرداند ( ١)

2008-03-16T15:29:00.009+01:00

در ادامه پست قبلی ام در اینجا به آنچه که از تخیلات و تصورات که در حقیقت تحلیل ها و آنالایزم شخصی از تاریخ اخیر کشورمان منظورم بود خواهم پرداخت. از میان دوستان تنها پویای عزیز بود که به تقاضای من مبنی بر به تحریر درآورن تصورات خود جواب مثبت داده بود که در همینجا سپاس خود را از او اعلام میدارم.

ما هم اکنون در سال ١٤٥٧ شمسی به سر میبریم و در مجله ای که تحقیقات تاریخی، اجتماعی را منتشر میسازد به مقاله زیر بر میخوریم:

انقلابی که ایران را به عقب بگرداند!
صد سال پیش در سال ١٣٥٧ در ایران انقلابی به وقوع پیوست که تنها مشخصه آنرا میشود در ضد سلطنت بودن آن خلاصه کرد. چرا که نه تنها مردم کوچه و بازار که تحصیل‌کرده‌گان، متجددین، روشنفکران لائیک، مبارزین چپ چه در سازمانهای شبه نظامی و چریکی و چه در گروههای سیاسی، ملیون و ناسیونالیست‌ها، زنانی که با فرهنگ مردسالاری مبارزه میکردند و ... همه و همه در مبارزه با رژیم سلطنتی یکصدا شدند و دست در دست هم به رهبری روحانیون شیعه لبیک گفتند.
برای مردم آن زمان نه تنها حقوق بشر مطرح نبود بلکه حتی کسی از حقوق دموکراتیک شهروندان و حقوق فردی صحبتی به میان نمیاورد. قوانین جزئی هم که اینجا و آنجا در نتیجه مبارزات آزده‌گانی به رژیم شاهنشاهی تحمیل شده بود به هیچ گرفته شد.
در مراسم‌های مختلف و متعددی که در دانشگاه‌ها و دیگر اماکن برگزار میشد انقلابیون از هر طیفی با شعار "بحث بعد از مرگ شاه" مانع بحثهای بر سر حقوق دموکراتیک و شهروندی در حکومت آینده میشدند. با مطالعه مدارک به جا مانده میتوان نتیجه گرفت که برای خیلی از ایرانیان آن زمان اصلاً حقوق شهروندی معنایی نداشته و به هیچ وجه هم آگاهی و تصوری در مورد حقوق فردی موجود نبوده است. برای نمونه زنهایی بودند که با وجود رشد وتربیت در خانواده هایی که دو نسل از افراد مونث آن تحصیل کرده و بدون حجاب در اجتماع حضور میافتند، حاضر شدند به خاطر مخالفت با حکومت سلطنتی روسری به سر کنند و در مبارزه بر سر حقوق بیشتر برای زنان نه تنها نقشی بازی نکنند بلکه حتی قوانین نیم بند مدافع حقوق زنان را هم قربانی مبارزه با رژیم شاهنشاهی سازند.
همه اینها در حالی به وقوع پیوست که هفتاد سال از انقلاب مشروطیت میگذشت، یعنی انقلابی که توانست خیلی از مفاهیم دنیای مدرن و لیبرال را در جامعه مطرح کرده و جا بیاندازد و این جای بسی تعجب میباشد. به خصوص که چه در دوران مشروطیت و چه پس از آن نویسندگان، ادبا و فرهنگیان و روشنفکران بسیاری در مورد جدایی دین از سیاست، معایب و خطرات نفوذ روحانیون ( در اینجا شیعه) در امور سیاسی، اجتماعی بارها و بارها نوشته بودند. در این میان میتوان از میرزاده عشقی، آخوندزاده، میرزا آقاخان کرمانی، بی بی خانم استرابادی، دهخدا، صادق هدایت، احمد کسروی و صدیقه دولت آبادی و ... نام برد. ولی چه شد که همه به سادگی به باد فراموشی سپرده شدند تا حتی هما ناطق تاریخدان وقت، در جایی میگوید آخر چطور میشود که من تاریخدان، منی که ماهیت روحانیت شیعه را میشناختم به دنبال روحانیون افتادم و از آنها حمایت کنم و آن هم نه حمایتی با قید و شرط، مرا چه شد؟

در سالهای اخیر تحقیقات و پایان نامه های زیادی در اینمورد صورت گرفته است که چکیده برخی از آنان علت وقوع این پدیده یعنی انقلابی تنها در مخالفت با سلطنت به رهبری روحانیون و نه انقلابی برای آزادی بی قیدو شرط، رعایت موازین حقوق بشر، استقرار قوانینی مبنی بر رفع تبعیض و برابری انسانها فارغ از جنسیت‌شان و ..... را اینچنین تحلیل میکنند:

.
با استقرار دیکتاتوری رضا شاه که با تقلید از آتاترک از یک سو همراه بود با پروسه مدرنیزاسیون ( نه مدرنیت) در کشور و از سوی دیگر کوتاه کردن دست مذهب و روحانیت شیعه از امور سیاسی، اجتماعی و فرهنگی جامعه ایرانی، و همچنین اما خفه کردن هر صدای دگر اندیش که نمادی از آزادی بی قید وشرط و حقوق دموکراتیک شهروندان داشته باشد، زمینه ای را برای رشد بنیادگرایی اسلامی که مخالف هر چیزی که مدرن باشد آماده ساخت. آنها رضاشاه را نمادی از غرب ضد شیعه ( ویا دین ستیز) معرفی کرده و کینه ای از او بدل گرفتند. همزمان با آغاز جنگ جهانی دوم و نفوذ هر چه بیشتر چپ استالینیستی در کشور و بعد از آن سقوط رضاشاه و مهمتر شدن هر چه بیشتر ذخایر نفتی ایران برای قدرتهای صنعتی غرب و شوروی سوسیالیستی و در آخر سر کار آمدن محمدرضاشاه، روشنفکران لائیک با مخالفت سیاستهای استعماری کشورهای قدرتمند، نوک پیکان حمله خود را به سوی انگلیس و آمریکا نشانه رفته و غرب ( در همه ابعاد آن) دشمن و غارتگر شناخته شد.
این پروسه تا ‌مرداد سال ٣٢ ادامه یافت و پس از کودتای ٢٨ مرداد و استقرار دیکتاتوری محمدرضا شاه و همچنین سیاستهای امپریالیستی آمریکا در جهان، تآسیس حکومت اسرائیل در منطقه، جنگ ویتنام، مقابله با کوبا و غیرو شدت و حدت آنرا شتابان ساخت و حکومت پهلوی ها چه از سوی روحانیت زخم خورده (خمینی ) و در انتظار گرفتن انتقام و چه از سوی لائیکها حکومتی غاصب و دیکتاتور که به علت وابستگی به غرب عینناً و مساوی با غرب قرار گرفت. پس میبایست چهره مبارزه با این حکومت هم حتماً مضمونی ضد غربی ( بدون توجه به ابعاد دیگر غرب، مبارزات مردم غرب برای بدست آوردن حقوق دموکراتیک آحاد جامعه، دستآوردهای برابر حقوقی مبارزات زنان، رعایت حقوق کودکان، محترم دانستن حقوق فردی، آزادی اعقاید، مطبوعات، مذاهب و ....) میداشت تا بتوان بر آن فائق آمد. به همین علت هم از سوی هر دو نیرو ( مذهبی و لائیک) هرچه را که نشانی از غرب به همراه داشت غیر خودی قلمداد شده و با آن اتمام حجت صورت میگرفت.

این بود که همه در مخالفت رژیم سلطنتی یکصدا ضدغرب بوده و معیارهای دیگر جوامع غربی به هیچ انگاشته شد.

متآسفانه اما این دید همچنان پس از استقرار یک حکومت توتالیترمذهبی به عمر خود ادامه داد و با اینکه خیلی از مخالفین از دست حکومت مذهبی به کشورهای غربی پناهنده شدند و مزایای حقوق یک شهروند در آن جوامع حد اکثر استفاده را بردند، به بازتولید این نگاه ضد غربی یاری رساندند تا آنجائیکه حتی وقتی که حکومت شوراها و بعدها پس از فروپاشی شوروی این روسیه بود که ضررهای مالی هنگفتی به اقتصاد ایران وارد میساخت ( البته رژیم ایران به قیمت فقط در قدرت ماندن با آن همکاری میکرد) و به خصوص بر سر منازعات غرب و رژیم ولایت فقیه بر سر غنی سازی اورانیوم و ساختن نیروگاه اتمی فرصت طلبانه ذخایر نفتی دریای خزر از آن خود ساخت و بارها و بارها بر سر نیروگاه بوشهر وجوه هنگفتی را دریافت کرد و بیشتر از آنکه در به انجام رساندن پروژه یاری رساند، به یاوری سیاسی زمامداران ناتوان و صفیح ایرانی میپرداخت و تنها منافع خود را تامین میکرد، باز این ایرانیان نشسته در مأمن‌های امن خود تنها غرب را هدف انتقادات خود قرار میدادند.
تا جائیکه حتی بعضی از آنها از یاد بردند که چه شد به غرب پرت شده اند و بر سر حق داشتن بمب اتمی جمهوری اسلامی، یعنی حکومتی که از دست آن متواری شده اند سخن‌ها پراکنی‌ها میکردند.
حتی برخی زنان ایرانی مقیم ایالات متحده که خود از فوائد برابرحقوقی نسبی جامعه آمریکا استفاده میکردند، به زنان داخل ایران که برای بدست آوردن حقوق برابر و لغو قوانین زن ستیز جمهوری اسلامی مبارزه میکردند، هشدار میدادند که آب به آسیاب استعمار غرب نریزند و مورد نکوهش قرار میگرفتند.

------------------------------------------------------------------------------------------

ادامه دارد

صد سال دیگر در این روز

2008-03-09T17:48:00.004+01:00

پروین اردلان در پیام خوب و کامل خود که برای دریافت جایزه بنیاد اولاف پالمه ایراد داشت به درستی اشاره به تجربیات صد ساله زنان فمینیسم ایرانی میکند و میگوید:

" افتخار می کنم که زنی سکولار و متعلق به جنبشی فمینیستی هستم که پیشینه 100 سال مبارزه ومقاومت برای احقاق حقوق زنان را دارد. بیش از صد سال است که ما نیز هم چون بسياری خواهرانمان در سراسر دنیا برای دستیابی به بدیهی ترین حقوق خود چون حق انتخاب در زندگی فردی و اجتماعی و از جمله حق انتخاب پوشش تلاش کرده ایم. اما هر بار قربانی سیاست دولت های ایدئولوژیک شده ایم. به ویژه طی سه دهه پس از انقلاب "اسلامی" بسیاری از دستاوردهای زنان پیشکسوت ما قربانی این سیاست ها شد : قوانینی چون قانون حمايت خانواده لغو شد و آزادی در انتخاب پوشش به اجبار در نوع پوشش تبدیل شد و به قالب قانون در آمد. "

حالا که هم اکنون در سالگرد روزهایی به سر میبریم که تظاهرات مارس 57 و مبارزات زنان در مخالفت با حجاب اجباری و لغو قانون حمایت از خانواده را برای ما زنده میکند از دوستانم میخواهم در یک بازی تخیلی مرا یاری رسانند تا شاید از این طریق بتوانیم اشتباهات مان را ثبت کنیم، تا بدانیم کجا اشتباه کرده ایم، بدانیم چه چیز را نمیخواهیم، چه چیزی را میخواهیم و آنرا چگونه میخواهیم چگونه باید دست آوردها را حفظ کرد و چه کار نباید کرد که به راحتی دست آوردهایمان به یغما برده شوند؟

تصور کنید در سال ١٤٥٧ شمسی به سر میبریم، یعنی صد سال پس از "انقلاب " بهمن!
- به نظر شما و یا در تخیل شما راجع به صد سالگی این رویداد در کتابهای تاریخ چه نوشته شده است؟
- مردم این سال ( یعنی سال ١٤٥٧) مردم دوران انقلاب ٥٧، سرکوب زنان، قوانین زن ستیز و مبارزات خود زنان در مقابل سرکوب و ... را چگونه ارزیابی میکنند؟

از خورشید خانم ، امشاسپندان ، سرزمین آفتاب ، پویا ، نازخاتون و زنانه ها میخواهم که در اجرای این طرح مرا یاری دهند.

متشکرم

2008-03-08T10:14:00.004+01:00

هشت مارس بر همه تلاشگران آزادی و برابری مبارک باد

من هم قد کشیدم

جوانه ها سه ساله شد

ای کاش ما به جای داشتن دوتا غضنفر یک مارادونا میداشتیم

2008-03-06T17:33:00.007+01:00

بله مهشید عزیز ما تنها ملتی هستیم که در تیم فوتبال مان دوتا غضنفر داریم:

البته از رادیو زمانه انتظار دیگری هم نمیرفت. ولی فکر نمیکردم غنضفری هم در این رادیو پیدایش شود که یک چنین سوالهایی را آن هم در این روزها و شرایط و به این شکل مطرح کند.

خوب به سوالها دقت کنید:

چرا تا به حال اسم ایران در این بنیاد مطرح نشده بود؟

چرا تا به حال تلاشی نشده بود که نماینده‌ای از ایران، این جایزه را بگیرد؟

چطور از میان ده‌ها نفر از فعالان حقوق زن در ایران، پروین اردلان انتخاب شد؟

یعنی همین دو دلیل بود که به عنوان پیش‌زمینه فعالیت و شناخته شدن پروین اردلان در سوئد موثر واقع شد و بنیاد او را پذیرفت؟

ولی آیا شما انتخاب دیگری هم داشتید؟

می‌خواهم ببینم آیا شما از بین چند مورد، یک نفر را انتخاب کردید؟ یا از همان اول به یک نفر فکر می‌کردید؟

در مورد این چیزی که می‌گویید یعنی بحث‌های حاشیه‌ای این موضوع سوال دارم؛ می‌دانید که یکی از بزرگ‌ترین بحث‌های آن همین است که سال گذشته کوفی عنان، یکی از کسانی بود که این جایزه را گرفت. چطور می‌شود این تفاوت و فعالیت دو نفر را در این سطح برای گرفتن یک جایزه‌ مشابه، بررسی کرد؟

شما را نمیدانم ولی من به این سوالات میگویم سوالات بودار، سوالات جهت دار ... سوالاتی که میخواهد منظور خاصی را به خواننده بقبولاند.

البته اینجا به هیچ وجه قصد آنرا ندارم که نقش آن یکی غضنفر را که میتوانسته خردمندانه حنای غضنفر رادیو زمانه را بیرنگ سازد کمرنگ کنم. اما سوالی از غنضنفر رادیو زمانه دارم و آن اینکه دوست عزیز آیا فکر نمیکنی نظری را که خواستی به دیگران بقبولانی به ضرر خود و یاران و همفکران خودت هم میباشد؟ آیا فکر نمیکنی که روزی، روزگاری وقتی که تو و یا دوستانت جایزه ای از بنیادی که حتماً هم لیاقتش را خواهید داشت، دریافت کنید، آنوقت همین شبه ها و ایجازهایی که با سوالاتت در ذهنها ایجاد کردی در مورد شماها هم زنده خواهد شد؟

وقتی همه تکه های این پازل را که کنار هم قرار میدهم می بینم بیخود نیست در کشور ما جمهوری اسلامی با اینهمه قتل و غارت، کمبود، تبعیض و تحقیر و .... ٢٩ سال است که بر سر قدرت است و احمدی نژاد هم رئیس جمهورمان! آری از ماست که بر ماست!

بله مهشید جان من هم فکر میکنم شاید بهترین کمکی که ما به جنبش زنان داخل کشور میتوانیم بکنیم این است که هیچ کاری نکنیم.

سردار رادان در گفتگو با نشریه رویش

2008-03-01T23:07:00.007+01:00

فرمانده پلیس تهران بزرگ فرمودند: در دنیا وقتی چکمه استفاده می شود که گل و شل باشه و یا کسی از سرما وحشت دارد. این نوع چکمه هایی که به پا می رود بعضی هایش نه قابلیت جلوگیری از سرما دارد و نه قابلیت جلوگیری از ورود آب.

البته به غیر از نانسی سیناترا که از سرما هیچ وحشتی ندارد ...

.... و آلمان ها که در چکمه هایشان به غیر از آب مایعات دیگر هم میرود.

2008-02-26T18:59:00.001+01:00

وقتی که می بینی ...

2008-02-25T00:16:00.002+01:00

عبدی کلانتری در یکسری از مقالات جالب در باره "بومی گرایی جدید " درمجله اینترنتی نیلگون مبحثی را باز کرده که خواندن آنها را به همه شما توصیه میکنم. در یکی از مقاله ها از "قول وجیهه الهویدر" نویسندهء اهل عربستان سعودی آمده:

وقتی که نمی تونی یک باغ آباد تو شهر خودت پیدا کنی ولی سرهرکوچه ای که نگاه می کنی یک مسجد می بینی ــ بدون که توی یک کشور عرب هستی. وقتی می بینی که مردم با همهء ظواهر و دنگ و فنگ مُدرن شون، هنوز در قرون گذشته زندگی می کنن ــ تعجب نکن، بدون که توی یک کشور عرب هستی.

وقتی می بینی که دین روی علوم کنترل داره ــ مطمئن باش که توی یک کشور عرب هستی.

وقتی می بینی روحانیون رو «عالم» و «دانشمند» خطاب می کنن ــ شگفت زده نشو، تو توی یک کشور عرب هستی.

وقتی می بینی که حاکم کشور تبدیل شده به رهبری خدامانند که هیچ وقت از مسند قدرت پایین نمی آد، و هیچ کس هم حق نداره از اون انتقاد کنه ــ دلخور نشو، تو توی یک کشور عرب هستی.

وقتی که می بینی عدهء زیادی عبودیت را به آزادی ترجیح می دن ــ دل ات نسوزه ، تو توی یک کشور عرب هستی.

وقتی می شنوی که روحانیون می گن دموکراسی کفره ، ولی از هرفرصتی که دموکراسی فراهم کنه استفاده می کنن تا قدرت و مقام بالاتری رو قبضه کنن ــ تعجب نکن، تو توی یک کشور عرب هستی.

وقتی می بینی یک زن نصف یک مرد ارزش داره یا حتا کمتر ــ مبهوت نشو، تو توی یک کشور عرب هستی.

وقتی ترس و دهشت مدام در عمق چشمای مردم خونه کرده ــ خیالت تخت باشه ، تو توی یک کشور عرب هستی.

*****

البته لازم به تذکر نیست که میتوان در کنار "یک کشور عرب هستی" ، ایران و پاکستان و افغانستان و ... را هم اضافه کرد.

از اینجا و آنجا

2008-02-17T00:28:00.006+01:00

1- سه نفری در قطار مترو نشسته ایم و صحبت از یکی از فعالین زن در ایران پیش میآید. اینکه او چگونه برخلاف خانواده فوق العاده مذهبی اش به صفوف فعالین جنبش زنان پیوسته و اینکه چگونه به خاطر راهی که انتخاب کرده، درد و رنج طرد شدنش از سوی خانواده اش را به جان خریده و ...

و بعد سه تایی میگوییم پس کسانی مثل ما همچین شق القمر نکرده ایم ها

2- چند سال پیش در یکی از سمینارهای بنیاد پژوهشهای زنان ایرانی شکوه میرزادگی راجع به فمینیستهای حرفه ای ( یعنی آنهایکه از راه فمینیست بودن امرار معاش میکنند) صحبتی کرد که آنزمان من و چند تن دیگر سخت بدین خاطر از او دلخور شده بودیم. ولی به مرور زمان و آشنایی بیشترم با چندی از زنانیکه خانم میرزادگی منظورش بود به حقانیت ایشان، لااقل در اینمورد به خصوص، پی بردم. اما چیزی را که چندی پیش تجربه کردم تا همان لحظه در تصورم نمیگنجید. با خانمی که مدتها است شغلی در زمینه زنان دارد آشنا شدم. در صحبت هایمان متوجه شدم که او به هیچ وجه در جریان مسائل و مباحث روز زنان نیست و تنها به جز چند مورد قوانین مربوط به خانواده و طلاق اطلاعات دیگری ندارد. این مرا شکه کرد و به یاد آن گفته در چند سال پیش افتادم و در دل به خانم میرزادگی آفرین گفتم.

3- من اصلاً از موسیقی اصیل ایرانی خوشم نمیآید و به آن گوش نمیدهم. تا به حال هم تنها دوبار به یک همچین کنسرتهای رفته ام، که هردوبار را هم تنها به خاطر گل روی مامانم این عذاب را به جان خریده ام. چندی پیش که مامان پیشم بود خودم را راضی کردم که به کنسرت همایون شجریان برویم. حالا بگذریم که مثل همیشه برنامه با تأخیر شروع شد و ... ولی کسل آورتر از باباش خود همین جناب همایون خان است. به خصوص که همه اش هم تقلید از کار باباجانش میکند. درمیان دهن دره کردن و خمیازه کشیدنها به مامان گفتم اگر این خواننده نمیشد واقعاً چیزی را از دست نمیدادیم ها. در راه برگشت تا سویچ ماشین را گرداندم سی دی US3 را در سی دی پلیر گذاشتم و صدایش را هم بلند کردم و در دل گفتم چه خوب که این کابوس را هم پشت سر گذاشتم.

هووووووووررررررررراااااااااااا

2008-02-13T20:23:00.004+01:00

من از این خبر

خیلی خوشحالم، هم برای پروین نازنین و هم برای دیگر نازنین هایی چون فرناز، پریسا، منصوره، سوسن، جلوه، راهله، کاوه و ....

خیلی خوشحالم هم برای پروین و هم برای جنبش زنان ایران.
خیلی خوشحالم هم برای پروین و هم برای دختران فردای ایران.

خیلی خوشحالم هم برای پروین که واقعاً حقش است و هم برای جنبش جهانی زنان علیه قوانین تبعیض آمیز و زن ستیز.

انتخابات ... انتصابات، انتخابات + فرمایشات ، انتخابات!!!

2008-02-10T21:15:00.000+01:00

مبصر کلاس مدرسه فمینیستی

کسی که مثل هیچکس نیست

2008-02-05T17:29:00.000+01:00

نمیخواهم خودمو لوس کنم و یا الکی نق بزنم، ولی خوبی وبلاگ هم همین است دیگر، محلی برای درج بالا و پائین های روح و ذهن!

مامانم برگشت، به قول خودش سرخونه و زندگیش و به قول من نزد دوست پسرش (منظورم بابام است).

جایش بدجوری خالی است، پشت میز آشپزخانه و بر روی مبل جلوی تلویزیون، آشپزیهای شبانه و قدم زدنهای بعد از آن ... حتی در درون آئینه ماشین هم جایش خالیست.

دیگر فیلم ایرانی نگاه کردن مزه نمیده، دیگر سایتهای ایرانی خواندن مزه نمیده، ... چقدر می چسبید شعرهای هادی را خواندن و دوتای خندیدن و همیشه میگفت چاپ کن تا برای بابات ببرم

جایش خیلی خالی است ولی خوشحالم که این فرصت بهم دست داد یکبار او را دل سیر نزد خودم داشته باشم. از همه چیز برایش گفتم از همه رازهای زندگیم، از اینکه همیشه مواظب بوده ام که آنها را نگران نکنم، از لحظاتی گفتم که به کمک آنها نیاز داشته ام ولی نمیخواسته ام ضعف نشان دهم ... و جالب آنجا بود که میگفت:

تو بچه منی فکر میکنی من و یا بابات نمیفهمیدیم؟ از هر لرزش و تُن صدایت ما میتوانستیم حدس بزنیم که ... ولی میگذاشتیم که خودت تشخیص دهی و بخواهی که ما را درجریان بگذاری.

میگفت که از همان کودکی به آنها این را حالی کرده بوده ام که این زندگی من است و من هر وقت لازم بدانم با آنها صحبت خواهم کرد و کمک خواهم طلبید. و آنها هم اینرا پذیرفته اند. برخلاف رفتاری که با برادرم داشته و دارند.

مامان آمد و خانه ای که وی در قلب من داشت را آب و جارو کرد و آنرا بزرگتر، گرمتر، وسیعتر و روشنتر ساخت و برگشت.

مامان برگشت و جایش حسابی در کنارم خالی است.

همبستگی، همبستگی، همبستگی، همبستگی، ...

2008-02-03T16:23:00.000+01:00

* * * * * * * * *

این هم مطلبی از کیبرد آزاد که به نظر من مشکل ما ایرانیها هم هست و حتماً باید به آن توجه لازم را داشته باشیم:

ما می توانیم به روزنامه‌نگار افغانی در آستانه اعدام کمک کنیم
سید پرویز کامبخش، بیست وسه ساله است و دانشجوی دانشگاه (پوهنتون) بلخ در رشته روزنامه‌نگاری. چند ماه قبل پرویز، مقاله ای که در مورد برخورد فرودست با زنان در اسلام صحبت می کرده از اینترنت دانلود کرده و آن را به دوستان خود داده است.
ماه اکتبر سال گذشته (تقریبا سه ماه قبل)، دادگاه شریعت افغانستان این روزنامه نگار جوان روزنامه جهان نو را به مرگ محکوم کرده است. شاکی او یک فرد حقیقی بوده و «جرم» او کفر.
بر اساس اخبار، دادگاه او بدون شاهد و وکیل برگزار شده و بنا به روزنامه The Independent، این هفته سنای افغانستان هم حکم را تایید کرده است.
به دیگر روزنامه نگاران نیز گفته شده که در صورت حمایت از کامبخش، زندانی خواهند شد. روزنامه The Independent یک کمپین برای حمایت از پرویز کامبخش به راه انداخته تا در این مورد مقامات انگلیسی را وادار به مذاکره با مقامات افغان کند. من آن را امضا کرده ام.
عکس متعلق به ریوترز است و منبع اصلی مقاله اینجا است

صغرا خانم فداکار !!!

2008-02-02T18:11:00.000+01:00

سرپرست وزارت آموزش و پرورش : کتاب درسی دختران و پسران بايد جدا شود

علی‌رضا علی‌احمدی، سرپرست وزارت آموزش و پرورش در همایش برنامه درسی ملی گفت: این واضح است که کتاب‌های درسی باید متناسب با نیازها و ویژگی‌های دانش‌آموزان، آینده زندگی فردی، خانوادگی و اجتماعی آنها، نیازهای روحی، روانی و عقلانی آنها تنظیم شود.

علی‌احمدی با اشاره به نیازهای متفاوت روحی، روانی و جسمی دختران و پسران در شرایط سنی مشابه گفت: بنابراین ضرورت دارد در برنامه درسی ملی و به تبع آن کتاب‌های درسی به این نیازها پاسخ گوید. وی تصریح کرد: اما هدف هیچ کدام از این تغییر و تحولات ایجاد ممنوعیت و محدودیت برای خانم‌ها نخواهد بود.

سرپرست وزارت آموزش و پرورش خاطر نشان کرد: در تدوین برنامه درسی علاوه بر ویژگی‌های جنسیتی ویژگی‌های قومی و نژادی و جغرافیایی نیز باید لحاظ شود. علی‌احمدی با اشاره به تفاوت‌های یک نوجوان عشایر و نوجوان شهری گفت: کتاب درسی باید به نوجوان عشایری حماسه و رشادت و به نوجوان شهری قوانین را بیش از سایر موارد آموزش دهد. وی در ادامه توجه به چشم اندازهای کشور را به مولفان کتاب‌های درسی گوشزد کرد و افزود: البته تحقیق و پژوهش در فلسفه تعلیم و تربیت کار مولفان نیست و ایشان باید با اشاره به سند و برنامه درسی ملی محتوای کتاب‌ها را تنظیم کنند. سرپرست وزارت آموزش و پرورش بر عدم کپی‌برداری از نظام‌های آموزشی غرب در كتاب‌هاي درسي کشور تاکید و خاطرنشان کرد: آموزش و پرورش ما نباید منفعل باشد و باید با توجه به مبانی ارزشی و اعتقادی کتاب‌های درسی را تنظیم كند.

(برای واضح دیدن نوشته تصویری زیر، روی آن کلیک کنیید)

عزیزترین میهمان

2008-01-20T20:17:00.000+01:00

مدتی است که شبها و لحظات فراغت ا م را وجود عزیزی در کنارم بر روی مبل جلوی تلویزیون، به هنگام خواندن اخبار بر روی صندلی کنار میز کامپیوتر، در آئینه ماشین و ... دلپذیرتر کرده است.

چهره اش تکیده تر، قدش کوتاه تر، توانش ضعیف تر، زانوانش ناتوانتر گشته ....

ولی قلبش به همان بزرگی، گرمای وجودش به همان دلپذیری و آسایش آغوشش به همان وسعت ....

مادر، عزیزترین میهمان

Civil Courage

2007-12-31T23:25:00.000+01:00

معصومه ضیاء از دستگیرشدگان تظاهرات زنان در میدان هفت تیر:

عزمم را برای فعالیت های امور زنان جزم کرده ام

یکی از عکس های تجمع 22 خرداد در میدان هفت تیر در ذهن ها ماند .همان زنی که انگشت اشاره اش را به سمت یکی از نیروهای پلیس نشانه گرفته بود و با او صحبت می کرد.

معصومه ضیاء از دستگیر شدگان تجمع 22 خرداد همان زن جوان در عکس است که آن روز می خواست به پلیس بفهماند که کارشان نه تنها غیر قانونی نیست بلکه اینگونه سزاوار ناسزا و برخورد خشونت آمیز نیز نیست. معصومه ضياء 22 خرداد سال 85 در تجمعی اعتراضی زنان نسبت به قوانین تبعیض آمیز در میدان هفت تیر دستگیر شد و يك هفته در بند 209 زندان اوين به سر برد.
یک سال حبس تعزیری رایی است که تا کنون دادگاه برای این فعال جنبش زنان صادر کرده است و به همین زودی ها دادگاه نتیجه تجدید نظر را اعلام می کند .اما معصومه ضیاء نسبت به رای نهایی دادگاه موضع خاص خودش را دارد:"برایم فرقی نمی کند. نتیجه هرچه باشد من در راه فعالیت اجتماعی برای زنان مصمم تر شده ام."

رای هایی که دادگاه برای دستگیر شدگان 22 خرداد صادر کرده، معصومه را در بهتی فرو برده که انگار یک سال حبس تعزیری خودش را نمی بیند:"فعالیت های زنان فعالیت هایی نیست که چنین حکم هایی در انتظارشان باشد.احساس می کردم در جامعه ای که جمهوریت را به یدک می کشد زندگی می کنم و بنابراین انتظار چنین حکم هایی را برای این فعالیت ها دور می دانستم."
او می گوید:"قرن 21 قرن گفتگو در چارچوب علمی،اجتماعی و فرهنگی و غیره است اما نتیجه این حکم ها نشان داد که در دادگاهها و زندان های ما چوب و چماق حاکم است و نه گفتگو."
و برای تایید حرف هایش به همان عکس ثبت شده در کنار متروی هفت تیردر روز 22 خرداد اشاره می کند:"نیروهای پلیس مردی را کتک می زد که دیدنش بسیار دردناک بود و قبل از آن هم یک مشت توی صورتم کوبیده بودند که اعتراض من عکسی شد که شما به آن اشاره می کنید.من فقط می خواستم بگویم که این کارشان درست نیست و حتی پس از گذشت دو سال آن صحنه های خشن را نمی توانم فراموش کنم."

معصومه ضیاء حادثه 22 خرداد و دستگیری اش در میدان هفت تیر را نقطه عطف فعالیت هایش می داند:"در زندان بود که قوانین تبعیض آمیز را لمس کردم .این که احساس کردم به عنوان یک زن حق صحبت کردن و اعتراض را ندارم و این خیلی دردناک است."
حدود یک هفته در زندان اوین بودن برای معصومه کوله بار تجربه به بار آورده است:"لحظه لحظه ی زندان برایم خاطره بود و بزرگ ترین درس های زندگی ام را همان زمان ها آموختم.آنجا احساس زیبای با هم بودن و اتحاد را تجربه کردم. و از همان زمان بود که مسئله زنان هم برایم به طرحی جدی تبدیل شد."

"اگر حکم یک سال حبس ات تایید شود چه می کنی؟"معصومه با همان آرامش همیشگی اش جوابم را می دهد:"می دانم که آن شرایط را تحمل می کنم.این که کجا باشم مهم نیست . ورودم به فرایند فعالیت های اجتماعی زنان مرا مصمم تر کرده است و حتی اگر حکم ام نهایی شود عزمم را برای مبارزه جزم کرده ام."
او از وقتی وارد جریان های شکل گرفته زنان شده از نزدیک مشکلات را لمس کرده است:"هر چند قوانین ضد زن درزندگی من چندان نقشی نداشته اما تاثیر این قوانین را بر زندگی زنان ایران می بینم. همین دیدگاه های سخیف نسبت به زنان ناشی از این قوانین است."
او می گوید:"در جامعه نگاه غلط به خودم به عنوان زن را حس می کنم اما دوست دارم وقتی دخترم بزرگ شد به دختر بودنش افتخار کند".

چه دردی بزرگ تر از این است که ببینی دختران جامعه ات از جنس شان ناراحت باشند و توانایی را در مرد بودن ببیند؟

و باز هم کریسمس .... عجب گیری کردم ها

2007-12-20T18:04:00.000+01:00

در میان فامیل و آشنایان آلمانی من چندتایی هستند که خودشان را در مورد ایران متخصص میدانند. از جمله:
١- آقای L که در معتبرترین مجله‌های آلمانی سردبیر قسمتی است، و وقتی میبیند که من با حرارت دارم راجع به مسائل ایران صحبت میکنم، لبخند عاقل اندر ... میزند و به من میگوید که من مسائل را خیلی سیاسی میبینم.

٢- خانم R که در یکی از روزنامه های دست راستی و با تیراژی متوسط در سطح آلمان جانشین سردبیر است، وقتی که من از مبارزات زنان ایران و یا خواسته های آنان سخن میرانم به من میگوید که من سالها است که در ایران نبوده‌ام پس نمیتوام آنطور که باید و شاید از ایران امروز شناخت داشته باشم. البته شناخت ایشان هم به پروازهای فیرست کلاس ایشان با لوفت هانزا از فرانکفورت به تهران و بعد با ایران ایر به اصفهان و با ماشین مخصوص به ویلای خانواده شوهرشان در جایی در اصفهان و هدایای گرانقیمت خانواده شوهرشان از جمله فرشهای نفیس و خوردن بریانی محدود میباشد و بس.

٣- آقای K که دکترای شرق شناسی دارد و یکی از مشاوران سیاسی حزب دست راستی اتحاد دموکرات مسیحی (حزب صدراعظم کنونی آلمان) است هر وقت مرا میبند میگوید که من بی خود دارم وقت خودم را تلف میکنم. از نظر او ایران واقعی همین هست که الان وجود دارد. یعنی همین احمدی نژاد و خرافات و تعصبات کور و ... او معتقد است ایران زمان شاه ساختگی بود و ایران همین هست و خواهد بود و من و اپوزیسیون آب در هاون میکوبیم.

٤- آقای F که استاد حقوق یکی از دانشگاهای آلمان است و هنوز به ایدئولوژی چپ سالهای دهه هفتاد خود پایبند است. او با اینکه در یک دانشگاه کنزرواتیو و در یک رشته‌ای که معمولاً آدمهای دست راستی و کنزرواتیو اجازه اشتغال پیدا میکنند، با موهای بلند ( تا به کمر) خود و با شلوار جین و کاپشن خاکی و یا مشکی رنگ جین به کلاسهای درس میرود. ضمناً سیگارش را هم هنوز خودش می پیچد و تنباکوی مورد نیازش هم (که خیلی بد بو هم هست) را از واردات آمریکای لاتین انتخاب میکند. او هم هر وقت مرا می بیند میپرسد: تو از این خوکهای سرمایه داری و یا سگهای امپریالیستی توقع داری که ایران را رها کنند؟ منظورش البته نامه های اعتراضی و تقاضاهایی است که در مورد روابط ایران و آلمان، و یا تقاضای پادرمیانی برای آزادی فعالین داخل ایران و یا مثلاً همین آخری ها اعتراض به آزادی دارابی، به مسئولان آلمانی ارسال میکنیم. وی همیشه از من میخواهد که به جای فعالیت مثلاً در زمینه زنان به تقویت نیروی ضدامپریالیستی کمک رسانم ...و آخرش به اینجا میرسد که تنها مخالف جرج بوش باشم و در مقابل رژیم ایران چیزی نگویم که نکند بهانه ای به دست نئوکانها برای جنگ بدهم ....
خوب دوباره کریسمس در پیش است و من باز دوباره باید از این همین حرفها بشنوم.... عجب گیری کردم‌ها

آزادی یک تروریست در سالروز حقوق بشر!!

2007-12-12T23:04:00.000+01:00

به گزارش خبرگزاری های ایران، دارابی تروریست هنگام ورود به تهران، از سوی علی باقری معاون وزیر خارجه در امور اروپا و آمریکا، در فرودگاه مورد استقبال کرد.

باقری هنگام استقبال از دارابی در فرودگاه مهرآباد، بی شرمانه خطاب به خبرگزاری ها ادعا کرد: «در این مسئله مهم آن بود که دارابی بی گناه و بدون ارتکاب جرمی دستگیر و برای او حکم حبس ابد صادر شد.»

در فرودگاه تهران، حکومت اسلامی، یک نشست خبری برای دارابی ترتیب داد. دارابی در این نشست خبری، در پاسخ به سئوالی در خصوص این كه قبل از دستگیری چه سمتی داشت؟ گفت: موقعی كه دستگیر شدم هیچ سمتی در هیچ تشكیلاتی نداشتم و فقط عضو اتحادیه دانشجویان مسلمان در اروپا بودم. وی افزود: یكی ‌از مسایلی كه باعث دستگیری من شد، این بود كه با بچه‌ های مسلمان اعم از ترك، عرب و لبنانی تماس داشتم. وی، در ادامه تاكید كرد: سمت‌ هایی كه بعدا در حكم دادستانی و حكم دادگاه به من نسبت دادند، كاملا ساختگی بود.

دارابی، گفته است که در نظر دارد با انتشار کتابی، علیه دستگاه قضایی آلمان دست به افشاگری بزند و بی گناهی خود در ماجرای میکونوس را ثابت کند. دارابی ضمناً از تلاش مقامات حکومت اسلامی، به خصوص وزارت خارجه برای آزادی خود تقدیر و قدردانی کرد.

خبرگزاری ایرنا، در گزارش ورود دارابی به تهران نوشت، علت محکومیت این شهروند جمهوری اسلامی و سه شهروند لبنانی صرفا حضور در محل وقوع حادثه و مطلع بودن از آن بوده است. دارابی گفته است که یکی از دلایل بازداشت او عضویت در اتحادیه دانشجویان مسلمان در اروپا بوده و تاکید کرده که هرگز عضو وزارت اطلاعات یا تشکیلات دیگر جمهوری اسلامی نبوده و این اتهام بر اساس گزارش یک موسسه بریتانیایی وارد پرونده شد.

اگرچه خود دارابی و همچنین مقامات حکومت اسلامی، سازمان دهی و ترور میکونوس را انکار می کنند و بر عدم عضویت دارابی در ارگان های امنیتی و جاسوسی و سپاه پاسداران تاکید میورزند، ولی او به عنوان یک «قهرمان» و یک «مقام مهم حکومتی» بوسیله مقامات رسمی حکومت اسلامی در فرودگاه مهرآباد استقبال می شود!

2007-12-12T17:34:00.000+01:00

یک حرف حساب در یک سالروز

ادامه در اینجا

گزارشی کوتاه از وضعيت حقوق بشر در ايران

2007-12-10T14:33:00.000+01:00

به مناسبت ۱۰ دسامبر روز جهانی حقوق بشر
افزايش صدور و اجرای حکم اعدام، گسترش دستگيری و محاکمه دانشجويان و فعالين سياسی، اجتماعی و فرهنگی، سرکوب بی وقفه زنان در عرصه های مختلف، اخراج و بيکاری کارگران و دريغ کردن حقوق اوليه آنها و...؛ نشان وسعت و عمق نقض حقوق اوليه و انسانی مردم در ايران است.
آمار و ارقام زير، که توسط فعالين ايرانی دفاع از حقوق بشر در اروپا و امريکای شمالی به مناسبت ۱۰ دسامبر روز جهانی حقوق بشر تهيه و تنظيم شده است، منعکس کننده بخشی از اين فاجعه انسانی است. اين گزارش، که فاصله زمانی از دسامبر ۲۰۰۶ تا نوامبر ۲۰۰۷ را در بر می گيرد، شامل موارد نقض حقوق بشر است که در رابطه با دانشجويان، مطبوعات، فعالين سياسی و اجتماعی، کارگران و زنان اعمال می گردد. و ضمناً در بر گيرنده موارد صدور و اجرای حکم اعدام نيز می باشد.

ما از تمامی مدافعين حقوق بشر خواستاريم تا عليه نقض گسترده، مستمر و برنامه ريزی شده حقوق بشر در ايران عکس العمل نشان داده و اعتراض و اقدامات خود را جهت متوقف ساختن آن بکار ببندند.

متن گزارش

کل موارد نقض حقوق بشر، که در فاصله زمانی اين گزارش ثبت و جمع آوری شده است، به شرح زير به اطلاع می رسد:

دانشجويان
· بازداشت: ۱۲۳ مورد
· بازجوئی: ۴۶ مورد
· احضار به دادگاه: ۲۶ مورد
· محاکمات: ۱۱ مورد
· احکام صادر شده توسط دادگاه ها: ۳۴ مورد
· احضار به کميته های انضباطی: ۳۳۶ مورد
· احکام صادر شده توسط کميته های انضباطی: ۳۳۱ مورد
· اخراج از دانشگاه: ۳۴۴مورد
· ضرب و شتم دانشجويان: ۲ مورد
· تعليق از تحصيل: ۲۴ مورد
· تهديد و ارعاب: ۴ مورد
· انحلال نهادهای دانشجوئی: ۲۷ مورد
· توقيف نشريات دانشجوئی: ۳۷ مورد
· جلوگيری از اجرامی مراسم: ۱۴ مورد
· حمله به نهادهای دانشجوئی: ۱ مورد
· بازرسی منازل: ۳ مورد
· اعتصاب غذای دانشجويان: ۴ مورد

مطبوعات
· احضار به دادگاه: ۲۸۳ مورد
· بازداشت: ۲۶ مورد
· بازجوئی: ۲۱ مورد
· محاکمه: ۵۸ مورد
· احکام صادر شده توسط دادگاه ها: ۴۱ مورد
· توقيف کتاب: ۱۳ مورد
· مسدود کردن سايت ها: ۲۰ مورد
· توقيف مطبوعات: ۲۵ مورد
· جلوگيری از نمايش فيلم: ۶ مورد
· اخراج از کار: ۳ مورد
· تهديد و ارعاب: ۱۱ مورد
· تعطيلی نهادهای مطبوعاتی: ۶۵ مورد

فعالين سياسی، اجتماعی و فرهنگي
· احضار به دادگاه: ۸۲ مورد
· بازجوئی: ۱۷۵ مورد
· بازداشت: ۱۷۳۵ مورد
· محاکمات: ۶۸۱ مورد
· احکام صادر شده توسط دادگاه ها: ۵۲۰ مورد
· تهديد و ارعاب: ۲۲ مورد
· آزادی با قرار وثيقه: ۷۳ مورد
· ممنوع الخروح: ۱۴ مورد
· ضرب و شتم: ۲ مورد
· اخراج از کار به دليل فعاليت سياسی: ۴۶ مورد
· جلوگيری از اجرای مراسم: ۱۳ مورد
· حمله به نهادهای مدنی: ۵ مورد
· بازرسی منازل: ۷ مورد
· جلوگيری از فعاليت تشکل های سياسی: ۱۵ مورد
· ترور در داخل کشور: ۱ مورد

کارگران
· عدم پرداخت حقوق و مزايا: ۱۰۵۶۸۶ مورد
· اخراج از کار: ۱۴۹۴۶ مورد
· بازداشت: ۸۳ مورد
· احضار به دادگاه: ۳۱ مورد
· احکام دادگاه: ۷۵ مورد
· محاکمه: ۹ مورد
· مرگ در حين انجام کار: ۱۱۲۷ مورد
· بازجوئی: ۲۶ مورد
· حمله به تجمع کارگران: ۳ مورد
· تعطيلی نهادهای کارگری: ۱ مورد

اعدام
· اعدام شده گان: ۲۶۰ مورد
· منتظرين اعدام: ۳۱۳ مورد
· منتظرين اعدام (زندانيان سياسی): ۸ مورد
· اعدام شده گان (زندانيان سياسی): ۱۸ مورد
· اعدام در ملاء عام: ۸۷ مورد
· هنگام ارتکاب جرم زير ۱۸ سال سن (اعدام شده): ۶ مورد
· سنگسار (احکام اجرا شده): ۱ مورد
· سنگسار (احکام صادر شده): ۷ مورد

زنان
· احضار به دادگاه: ۴۴ مورد
· محاکمه: ۸ مورد
· احکام صادر شده: ۱۵ مورد
· بازداشت: ۳۳ مورد
· تهديد و ارعاب: ۶ مورد
· بازجوئی: ۱۸ مورد
· ممنوع الخروخ: ۲ مورد

دستگيری عمومی، قتل مردم
· دستگيری عمومی: ۲۴۷۸۳ مورد
· قتل مردم: ۳۲ مورد
· قتل مشکوک: ۳ مورد

زندانيان سياسي
· اعتصاب غذا: ۳۷ مورد
· ممنوع الملاقات: ۱۵ مورد
· جلوگيری از مرخصی جهت درمان: ۱۲ مورد
· ضرب و شتم: ۳ مورد
· بازجوئی مجدد: ۱۶ مورد
· مرگ در زندان: ۱ مورد
· نقض عضو بر اثر شکنجه: ۳ مورد
· مفقود الاثر: ۸ مورد
· بلاتکليف: ۲ مورد
· محاکمه مجدد: ۵ مورد
· احکام صادر شده در دوران محکوميت: ۶ مورد
· جلوگيری از آزادی: ۶ مورد

قصاص
· قصاص دست: ۸ مورد
· قصاص چشم: ۱ مورد

۱۹/۰۹/۱۳۸۶--- ۱۰/۱۲/۲۰۰۷
ihrnena@gmail.com

"فعالين ايرانی دفاع از حقوق بشر در اروپا و امريکای شمالی”

انجمن فعالان حقوق بشر در ايران ـ کانادا : FaalanHRC@yahoo.ca
siterahaei@yahoo.com :انجمن مدافعین حقوق بشرو دمکراسی در ایران – فرانسه
اتحادیه برای دمکراسی در ايران ـ ايتاليا : updi@libero.it
اتحاد برای دفاع ازحقوق بشر در ایران – واشنگتن – آمریکا : adhri1@yahoo.com
info@bashariyat.de :کانون دفاع از حقوق بشر در ایران – آلمان
shafaei@azadegy.de شبکه فعالان حقوق بشر ایرانی در آلمان :
HRIRNL@gmail.com : کانون دفاع ازدمکراسی در ایران– هلند
info@komitedefa.org : کمیته دفاع از حقوق بشر در ایران – سوئد
defendhriran_ca@yahoo.com :کمیته دفاع از حقوق بشر در ایران – کالیفرنیا – آمریکا
komitenoran@yahoo.no کمیته نوران ( کمیته دفاع از حقوق بشر در ایران – نروژ) :

2007-12-06T18:03:00.001+01:00

شادخواری دستاربندان

دشمن ملت ایران کی است؟ و کجا است؟

2007-12-05T18:49:00.000+01:00

قیمت بشکه نفت به صد دلار رسید.
خود دولتمردان حکومت عدالت اسلامی میگویند که میلیاردها دلار هپل و هپو شده است،
رنیس جمهور مهرورز هم نمیداند که این پولها کجا رفته.
راستی رئیس جمهور برای اداره کجا انتخاب میشود؟

البته در ایران باید همه چیزمان به هم بیاید دیگه. رئیس جمهور کشورمان را امام زمان برای این بالای سر ما فرستاده است تا هر چند روزی بگوید اسرائیل باید از روی نقشه محو شود و داشتن بمب اتمی هم حق مسلم ایشان است. بعد هم به جای اینکه دیگران به وی بگویند: جناب آقای دکتر، این سیاست را صدام حسین هم اجرا کرد و ببین چه بر سر خودش و مردم عراق آورد، برعکس هندوانه زیر بغلش میگذارند و در این بادکنک، یعنی همان دکتر هوشمند ما، بیشتر میدمند. .... و همین روزها است که این بادکنک بترکد و کثافات آن اول بر روی سر و صورت خود این باد کنندگان بپاشد.

تصویر بالا بچه های حادثه ديده بر اثر آتش سوزی، به علت ایمن نبودن بخاری مدرسه، در روستای درودزن مرودشت از توابع شيراز را نشان میدهد. بقیه عکسها را (البته اگر میدانید که میتوانید تحمل کنید ) در اینجا نگاه کنید.

راستی، آقای دکتر مهندس رئیس جمهور مهرورز گفته که ایران تا چهل سال دیگر به ژاپن میرسد. یاد گفته یک بابای دیگر میافتم که سی سال پیش میگقت ایران به دروازه های تمدن بزرگ رسیده است.

از بزرگی نقل میشود که: تاریخ دوبار تکرار میشود . یک بار به صورت تراژدی و یک بار به صورت کمدی. ولی برای ما ایرانیان هر دوبارش تراژیک است .

------------------------

تصویر اول از فتوبلاگ کسوف

Ain't Got No...I've Got Life

2007-12-04T20:50:00.000+01:00

برای جلوه جواهری، مریم حسین خواه و همرزمانشان

مدتها بود میخواستم بگویم که ....

2007-12-02T17:41:00.000+01:00

همانطور که فکر میکردم، از آنجائیکه چهار کتاب از کتابهای منتشر شده از سوی مرجان ساتراپی را خوانده بودم و به خوبی با مضمون فیلم آشنا بودم، فیلم پرسپولیس بهترین وسیله ای است که میتوان به غیر ایرانی نشان داد که چه بر ما رفته است.
وقتی که از سینما بیرون آمدم شروع به مرور سالهای پشت سرگذشته کردم، سالیانی که به عنوان یک تبعیدی ایرانی سعی کردم همراه با اپوزیسیون صدای ایرانی دگراندیش را به گوش جهانیان برسانیم ولی موفق نبودیم. اپوزیسونی که اینهمه ادعا دارد و همیشه خود را در هر موردی محق میداند واقعاً در این بیست و اندی سال چه کرد جز فرقه گرایی و برسر و کله هم زدن؟ اپوزیسیون ایرانی ( البته که این نقدی به خودم هم میباشد) به قول آلمانها تنها یک große Klappe دارد. نمیدانم چه ضرب‌المثل فارسی را میتوان جایگزین آن کرد ولی مفهوم آن این است که حرف زیاد زده میشود ولی هیچ چیزی پشت حرفها نیست. همین امسال تابستان گردهمایی زندانیان سیاسی به مناسبت قتل عام تابستان ٦٧ در کلن برگزار میشود، دوباره همانهایی که به خوبی میدانند برخودشان چه رفته دور هم جمع میشوند و اصلاً هم نمیپرسند این گرد همایی باید چه هدفی را دنبال کند؟ آیا فقط همدردی گروهی است، که خوب این در جای خود اشکالی ندارد. ولی پس نمیتوان ادعای آنرا داشت که با افشاگری و ... به مبارزه به رژیم پرداخته میشود.
ما شاهد آن هستیم که دوباره سمیناری از سوی یک عده از اپوزیسیون ایرانی برگزار شد بدون آنکه برای غیر ایرانیان هم برنامه ای در نظر گرفته شود، بدون آنکه در رابطه با مطبوعات، حداقل محلی، فکری شده باشد، بدون آنکه ... و تنها نقل قولهای تکراری انجام شد و شعارهایی تکراری هم سر داده شد و به رژیم بدو بیراه گفته شد و بعد از آن هم برگزارکنندگان و مدعوین به سرو کله هم پریدند. و رفت تا دو سال دیگر که این در بر همین پاشنه بچرخد.

اما کسانی مانند آذر نفیسی ( با کتاب لولیتا خوانی در تهران ) و یا مرجان ساتراپی با پرسپولیس که هیج ادعای سیاسی بودن ندارند، توانستند هزاران بار گسترده تر و مؤثرتر از لشگر اپوزیسیون ماهیت رژیم توتالیتر ولایت فقیه ایران را برای غیر ایرانی به تصویر کشند و آنرا افشا سازند.
البته من اینرا هم میدانم که سیاست کشورهای غربی میتواند در موفق بودن موارد برشمره بالا موثر بوده باشد، ولی اولاً این ادعا صد درصد صحت ندارد و دارای ظرافتهای خاصی است که اگر آنها در نظر گرفته شوند میتوان به نتیجه مطلبوب رسید. برای مثال مورد فرج سرکوهی و یا حتی دادگاه میکونوس، یعنی آنجا که اپوزیسیون سر خود را از لاکش درآورد و به لابی گری در بین غیر ایرانیان پرداخت، ما شاهد نتایج مثبت هستیم.
دوماً گیرم که این چنین باشد، خوب که چی؟ مگر ما همین را نمیخواستیم . حالا که تنور داغ است چرا ما این فرصت تاریخی را از دست بدهیم.

خانم ساتراپی متشکریم.

جلوه جواهری بازداشت شد

2007-12-02T01:47:00.000+01:00

جلوه جواهري به اوين رفت / کانون زنان ايراني
جلوه جواهري يکي ديگر از اعضا کمپين يک ميليون امضا بازداشت شد / خبرنامه اميرکبير
قلم ها توقبف / وبلاگ ميرا
جلوه هم دستگير شد / پرنده خارزار
یکی دیگر از فعالان کمپین یک میلیون امضا بازداشت شد/ راديو زمانه
بازداشت جلوه جواهري / وبلاگ تداعي آزاد
يکي ديگر از اعضاي کمپين يک ميليون امضا بازداشت شد / ايران امروز
جلوه جواهري ، يکي ديگر از اعضا کمپين يک ميليون امضا بازداشت شد / اخبار روز
شعري براي شعور شما / وبلاگ وار

درد من، درد شما، درد ما

2007-11-30T14:09:00.000+01:00

در دوران انقلاب شعاری از سوی تظاهر کنندگان سر داده میشد که اینروزها مدام در ذهنم تکرار میشود:
درد ما درد شماست، مردم به ما ملحق شوید
اگر چه درد آنهایی که پایه های این حکومت را ریختند درد مردم نبود ولی از خودم میپرسم تا به کی؟؟

" امنیت ملی" یعنی چه؟ "عدالت اسلامی" برای از ما بهتران؟ "حق مسلم" چه کسانی؟ "دشمن ملت ایران" کجاست؟

2007-11-29T01:25:00.000+01:00

وثيقه يك صد ميليون تومانی برای مريم روزنامه نگار
وثيقه يك ميليون تومانی برای متهمان پرونده مرگ دكتر زهرا بنی یعقوب

گفتگوی نسلها (١٢)

2007-11-19T00:02:00.000+01:00

پس از چند روز مریضی و سرگرم بودن برای انجام پروژه ای دوباره وقتی پیدا کردم که در اینجا بنویسم.
ضمناً آقایان از این پست استفاده نامشروع نکنند، چرا که این نقدی است به خود. اگر میتوانید شما هم اینطور شجاعانه خود را نقد کنید.
یکی از زنان هنرمند ایرانی که من چند تئاتر جدی و کمدی از او دیده‌ام در یکی از طنزهایش با اشاره به فمینیست‌های جهان سومی ( قسمت جهان سومی‌اش برداشت خود من است) با ریتم شش و هشت میخواند:

هوامو داری ، هواتو دارم

با این مقدمه کوتاه برمیگردم به گفتگوهای نسلها و نقد نسل خودم:

نسل من میخواست قدمهای بزرگی بردارد ولی:
در چنبره فرقه گری و ایدئولوژی، آرمانگرایی، منافع سازمانی و ... گرفتار شد

در میان نسل من زنانی بودند که از مطالعات فمینیستی، تجارب شخصی زنانه برخوردار بودند و نگاهی نقادانه به ساختارهای جامعه مردسالار داشتند ولی:
آنها هم در چنبره فرقه گری و ایدئولوژی، آرمانگرایی، منافع سازمانی و ... گرفتار شدند.

و هنوز در میان نسل من زنانی هستند که از مطالعات فمینیستی، تجارب شخصی زنانه برخوردارند و نگاهی نقادانه به ساختارهای جامعه مردسالار دارند ولی:
وقتی جمعی را تشکیل میدهند تا اهداف فمینیستی‌شان را دنبال کنند در چنبره فرقه گری، رفیق بازی و نان قرض دادن ... گرفتار میشوند.

هوامو داری ، هواتو دارم

و هنوز در میان نسل من زنانی هستند که از مطالعات فمینیستی، تجارب شخصی زنانه برخوردارند و نگاهی نقادانه به ساختارهای جامعه مردسالار دارند ولی:
وقتی میخواهند تظاهراتی در راستای اهداف فمینیستی‌شان برپا کنند، باید مردان برایشان پلاکارد تهیه کنند. اگر میخواهند سخنرانی در باره مسائل زنان و نقد جامعه مردسالار برگزار کنند، باید مردان مسائل تکنینکی آنان را به عهده بگیرند. وقتی به خانه شان میروی و با تعجب میبینی لامپ دستشویی سوخته و با یک لامپ میز تحریر در گوشه حمام مواجه میشوی و میپرسی چرا اینچنین؟ میشنوی که خوب فلانی ( آقای مربوطه) هنوز به خانه نیآمده که لامپ را عوض کند.
وقتی خانم فمینیستی در یک برنامه پالتاکی قرار است در راستای اهداف فمینیستی سخن بگوید و طرح بدهد و ... با مشکل فنی روبر میشود و زنگ میزنی که چی شد؟ میگوید حالا توی این هیرو ویر که من میخواهم در پالتاک شرکت کنم، آقای مربوطه رفته تظاهرات که فریاد آزادی اسانلو را سر دهد و ایشان را تنها گذاشته.
و آن خانم دیگر بعد از اینکه مدتها تلفنی برایش توضیح داده ای که چه باید بکند تا بتواند در پالتاک سخن بگوید، ناگهان میشنوی که آقای مربوطه را صدا میزند و میگوید گوشی را به شوهرجان میدهم تا او یاد بگیرد و به ایشان کمک کند که بتوانند از تئوری فمینیسم بگویند.
تا وقتی دوستی‌ و رفاقتی هست و مشکلی هم در میان نیست، همه مسائل نظری و عملی کاملاً ایده‌آل است ولی وقتی مشکل شخصی پیدا میشود، آنوقت آن دوست سابق هزاران عیب و اشکال نظری و پرنسیپی پیدا میکند.

هوامو داری، هواتو دارم

-------------------------------------------------------------------
ادامه دارد

ترسیده اند که می خواهند بترسانند

2007-11-06T15:49:00.000+01:00

دلاارام عزیز، میدانی که این فقط تو نیستی که آنها را ترسانده است؟
دلارام تو سمبلی هستی در عجزشان،
دلارام تو سمبل هستی در ابراز خشم‌شان،
.......... سمبلی هستی در ناکارآمدی‌شان
.......... سمبلی هستی در ناعدالتی‌شان
......... سمبلی هستی درعقیم بودنشان
............................ در کور بودنشان

* * * * * * * * * * * * * *
دلارام عزیز، میدانی که این فقط تو نیستی که موشان کور در سیاهی‌ها بر قدرت نشسته را ترسانده است؟
دلارام تو سمبلی شدی برای نورها،
........... سمبلی شدی برای رنگها،
........... سمبلی شدی برای وجودها
.................................... وجودهای چندگانه، اما عاشق
........................................................... اما آگاه
.......... سمبلی شدی برای آغازها
.......... سمبلی شدی برای چشمه‌ها
.......... سمبلی شدی برای جوانه‌ها
................................... جوانه‌هایی ریشه دار، در باغ آگاهی
............................................................. در باغ برابری

* * * * * *

وبلاگی برای آزاد ماندن دلارام

و اینجا به انگلیسی

شما نهایت سیاهی ها، نهایت پلیدی هاید

2007-11-04T17:10:00.000+01:00

حکم دلارام علی تأیید شد

******************

تحقیرتان میکنم، که حقیرید
به هیچ می‌انگارمتان، که هیچ‌اید
افشایتان میکنم، که مکارید
انکارتان میکنم، که وقیح‌اید
پست‌تان می‌شمارم، که کریه‌اید،
ننگتان باد، که نفرت‌انگیزید

ای حقیران، مکاران ... دریوزگان
شما خود همان شیطان‌اید،
همان خود دشمن‌اید!
دشمن صفا؟ ... شادی؟ ... عشق؟ ... ، دشمن تپش قلب‌اید!
دشمن آب؟ ... شادابی؟ ... صداقت؟ ... ، دشمن زندگی‌اید!
دشمن رنگ؟ ... نور؟...گرما؟ ...، دشمن خورشید‌اید!
دشمن کودک؟ ... دختر؟ ... زن؟ ... ، دشمن انسان‌اید!

* * *
... در ایام‌هایی دور مادربزرگی به نوه اش گفت:
اگر مراقب نباشی شیطان در جلدت میرود.
... و من در حیرتم که چرا مراقب نبودم و شما در جلد سرزمینم رفتید؟

نامه ای از ایران

2007-11-02T10:32:00.000+01:00

حتما خبرهای مربوط به پزشک جوان زهرا را شنیده اید و خوانده اید!
نمی دانم شاید بی کسی پدر و مادرش و یا گمنامی خودش باعث شده که چندان بازتاب خبری نداشته باشد.
به این دختر بیچاره واقعا جفا شده .خواهش می کنم هرکاری می توانید برایش انجام بدهید.

.... به نظرم باید یک کارزار بین المللی برایش به راه بیندازیم . ...... خواهش می کنم تو هم هر کار می توانی بکن.
به نظر می رسد شبیه ماجرای زهزا کاظمی باشد، یعنی او را مورد ضرب و جرح قرار دادند و احتمالا اتفاقی کشته شده است و بعد یک صحنه خودکشی ساخته اند گفته اند که زهرا خودکشی کرده است.
شما هرکاری می توانید در اروپا برایش انجام دهید، از قبیل پتیشن و فشار به سفارتخانه های جمهوری اسلامی در هرجای دنیا.
در ضمن نام واقعی این دختر زهرا بنی ... است و نه بنی عامری، که خانواده اش به دلیل ملاحظات خاص خودشان از این اسم مستعار استفاده کرده اند . فکر می کنم برای پیگیری های حقوقی باید که از نام واقعی اش استفاده کنیم و البته به نام مستعارش هم اشاره کنیم.
ببین این خانواده بدبخت چه مصیبتی را تحمل می کنند . یک خانواده محروم در جنوب شهر تهران هستند که می ترسند با افشای نام دخترشان یکوقت در نزد همسایه و آشناها دچار سرشکستگی شوند. یعنی به جای اینکه قاتلان حجالت بکشند خانواده مقتول در چنین شرایطی باید خجالت بکشد.
خانواده ای هستند که با وجود تنگناهای زیاد مالی دخترشان را به چنین رتبه علمی رساندند و واقعا همه چیز دردناک است.
هرکاری می توانید برای زهرای عزیزمان انجام دهید.
--------------------------------------------
اطلاعات بیشتر در همین مورد: اینجا و اینجا

گفتگوی نسلها (١١)

2007-11-01T15:45:00.000+01:00

در ادامه پست قبلی ...

در آن فضا من خودم را غریبه احساس میکردم، چرا که این بحثها همانهایی بود که هر روز در خیابان و دانشگاه و مدرسه و حتی درمیهمانی‌ها و... زده میشد، راستش من انتظار دیگری داشتم. بعد از شاید یکساعتی که آنجا بودم و تنها به بحثها گوش دادم به امید آنکه شاید جلسه دیگر موضوع دیگری به بحث گذاشته شود و یا اینکه وقتی در کمیته ای مشغول به فعالیت بشوم دیگر موضوعات چیز دیگری خواهد بود، از آنجا بیرون آمدم.
بعدها هر وقت به آنروز فکر میکردم از خودم میپرسیدم چرا آن دو خانم مسئول در دفتر «اتحاد» روسری به سر داشتند؟ چرا آنها ( یعنی بنیانگزاران و مسئولان آن تشکل که اکثراً زنهایی بودند که در اروپا و آمریکا زنده گی و تحصیل کرده بودند و با مبارزات فمینیستی آشنائی داشتند) می گذاشتند که آن بحثهایی که به آگاهی جنسیتی کمکی نمی‌کرد و اگر ثمر داشت آنی نمیشد که شد، بین زنان جوان و نوجوان دربگیرد و به آن جهت نمیدادند؟ چرا بحثهایی حول حوش مبارزات فمینیستها به طور عام و مسئله زنان ایران به شکل خاص مطرح نشد؟
البته پس از خواندن مجموعه جمع‌آوری شده توسط خانم مهناز متین به نام «بازبینی تجربه اتحاد ملی زنان» و به خصوص پس از آنکه بعدها با آن دو خانم و کلاً دیگر بنیان گزاران « اتحاد ملی زنان» از نزدیک آشنا شدم، پیدا کردن جواب سوالهایم سخت نبود.
به نظر من چه در قبل و چه در حین قیام پنجاه و هفت و متعاقب آن با توجه به اینکه زنانِ فعال و اکتیویست، آگاهی و تجارب سیاسی خود را در فضاهائی مردانه کسب کرده بودند (اکثراً هم با رسوباتی استالینی)، چیز دیگری هم نمیدانستند. آنها همان استراکچر فکری و ذهنی مردها را به عاریت گرفته بودند و دقیقاً مانند آنها و یا بهتر است بگویم با عینک آنها به اصلی و فرعی کردن مسائل اجتماعی نشستند، و با جدا کردن پدیده های اجتماعی به زیر بنا و روبنا، مبارزه علیه تبعیضات جنسی و علیه حجاب اجباری - به عنوان سمبل کنترل زن و بعدها جامعه- و برای کسب حقوق برابر، قربانی مبارزه با امپریالیسم شد چرا که اینها همه مربوط به مسائل زنان بورژوا و بی درد تشخیص داده شد.
میخواهم بگویم نبود باور به خود و عدم اعتماد به نفس لازم نزد آن زنان (نسل قبل از من) و همچنین ناچیز بودن دانش و عمل اجتماعی آنها، نقش متفاوتی به آنها از نقشی که زنان دیگر- که فاقد تجارب و دانش فمینیستی بودند- ایفا کردند واگزار نکرد و حتی در بعضی موارد در مقابل زنانی که خواهان حرکت مستقل بودند ایستاده و مبلغ رویهء دنباله روی از جریانهایی سیاسی شدند.
ولی در همینجا باید بگویم که بی تأثیر هم نبودند اگرچه اندک. زاویه ای اگر چه بغایت تنگ در این محدوده همان شکستن تابوها است. یعنی همین وجود زنان چریک و یا بعدها زنانیکه در دانشگاه‌ها و مدارس و خیابانها بحث سیاسی میکردند و .... تابوهایی را در جامعه مردسالار ما شکست که راه ورود نسل من به سپهرهای عمومی را آسانتر کرد. بعضی وقتها از خود میپرسم که آیا میشود از اشتباه سخن گفت وقتی که تو تنها یک راه میشناسی و از وجود راههای دیگر کاملاً بی اطلاعی؟

گفتگوی نسلها (١٠)

2007-10-29T18:19:00.000+01:00

حال که صحبت از یک نسل قبل از نسل من شد، میخواهم با نقل خاطره‌ای شما را هم به آن سالها ببرم و از آن به عنوان سکوئی در پرداختن به دنیای نسل خودم و همچنین مسائل آن دوران استفاده کنم.
مدتی قبل از شروع جنگ ایران و عراق ( ٣١ شهریور ١٣٥٩) هر روز سر راه به خانه، به میزهای کتابی که سازمانهای سیاسی در محله مان برپا میکرند سر میزدم. کمی با گرداننده‌گان آنها و یا عابرین دیگر کل کل میکردم و در آخر نشریه‌ای میخریدم ( تقریباً از هر نوعش ) و به خانه میآمدم. با یکی از همین آشناهای میز کتابی‌ام تقریباً همیشه بر سر مسائل زنان بحث و جدل داشتم، تا اینکه روزی پرسید تا به حال به "اتحاد ملی زنان" سرزده‌ام؟ من از آنجائیکه تقریباً اکثر نشریات را نگاه میکردم، میدانستم که هر سازمانی برای خودش تشکیلات زنان زده و ... البته نام «اتحاد ملی زنان» و همچنین اطلاعیه‌های مختلف آنان را هم در نشریه‌ها خوانده بودم و یادم میآید حتی اعلامیه حمایت آنان از انتخاباتی را هم بر دیوارها دیده بودم، ولی راستش نمیدانم چرا ضرورت اینکه باید به این تشکل و یا کلاً تشکلات دیگر زنان سری بزنم در من نبود. الان میتوانم بگویم شاید نوعی بی‌اعتمادی بود ولی دلیل واقعی‌اش را نه آن موقع میتوانسم بیان کنم و نه حالا. در هر صورت جنگ شروع شد و نیروهای سرکوبگر هم با استفاده از برکت جنگ به قلع و قمع نیروهای سیاسی پرداختند و هر روز بسیجیان و چماق‌دارن به میزهای کتاب حمله میبردند و به بهانه ستون پنجم دشمن بودن هر صدای مخالف را خاموش میکردند. هرروز که میگذشت جو بسته و خفقان زده شهر بر روی سینه‌ام بیشتر سنگینی میکرد. در همین ایام بود که تصمیم گرفتم به دفتر «اتحاد ملی زنان» مراجعه کنم.
دفتر آنان آپارتمانی در یکی از ساختمانهای بلوار کشاورز بود، در حقیقت قسمت اداری ساختمانی بود که بیمارستان پارس هم در آن قرار داشت. از آسانسور که پیاده شدم و به هنگام جستجوی آپارتمان مورد نظرم حتی صدای بلندگوی
بیمارستان را که دکتر فلانی را به بخش فلان فرا میخواند را شنیدم و متوجه شدم که آن طبقه (ششم؟) فقط با دری از بیمارستان پارس جدا شده است. در آپارتمان را پیدا کردم و زنگ زدم، در باز شد و من به داخل رفتم. دو خانم که سراپا مشکی پوشیده بودند و برخلاف انتظار من هم روسری به سر داشتند از آشپزخانه آن آپارتمان که در حقیقت دفتر آن محل کوچک به حساب میآمد به استقبال من آمدند یکی از آنها از من خواست که مشخصات خود را در دفتری وارد کنم. بعد از آن هم قدری راجع به ساعات مراجعه و کمیته های مختلف شرحی داد و از آنجائیکه همان ساعت هم جلسه عمومی برقرار بود به داخل اطاق کوچکی که حدود بیست زن در سنین محصلی و دانشجویی ( هم نسلان خودم) فشرده کنار هم نشسته و مشغول بحث بودند راهنمایی شدم. تمام آن مدتی که آنجا بودم بحث حول و حوش برحق بودن و یا نبودن جنگ با امپریالیسم و سگهای زنجیره‌ای‌اش، غلط و یا درست بودن خرید اسلحه از کره شمالی و کشورهای برادر و در یک کلام مخالفت و طرفدارای از اردوگاه سوسیالیستی گذشت و من خودم را غریبه احساس میکردم.
.....................................
ادامه دارد

گفتگوی نسلها (٩)

2007-10-25T10:12:00.000+02:00

در نظر داشتم از این پست به بعد نگاهی انتقادی به نسل خودم بیندازم و به آنچه که در ما و بر ما گذشت بپردازم که این شماره زنستان مرا واداشت به نکته‌ ای که شاید بتوان گفت مربوط به یک نسل پیش از من میشود اشاره کنم.

به نظر من کسانی مانند پروین پایدار، نیره توحیدی، هاله افشار و افسانه نجم‌آبادی و اشخاصی دیگر در این طیف بدون هیچ اما و اگری به جنبش زنان ایران تعلق دارند و من در این موضوع به هیچ وجه نمیخواهم شک و شبه‌ای ایجاد کنم.
دغدغه من اما آنجا است که از دید من آنها یک جریان انحرافی در جنبش زنان ایجاد کردند که باعث به هدر رفتن انرژیها شد و حتی شاید بتوان گفت صدمات جدی بر تفکر بالنده جنبش وارد کرد. دقیقاً همانطوری که نیروهای چپ رادیکال با عدم درک از آزادیهای دموکراتیک و در نتیجه ندیدن واقعیتهای ملموس جامعه ایران به جنبش زنان لطمه وارد کردند، و یا همانطور که اصلاح طلبان با قاطی کردن، لوث کردن، وارونه جلوه دادن، تغییر ماهیت دادن به دلیل واهی ایرانی و اسلامی کردن و در آخر از معنی اصلی خارج کردن اصطلاحاتی مانند دموکراسی، حقوق بشر، مدرنیته، سکولاریته، لائیسیته، فمنیسم، جنبش، حزب، جبهه و... به جنبش دانسجویی، دموکراسی و برابرخواهی لطمه وارد کردند.
و آن همان ایده فمینیسم اسلامی بود، همان ایده‌ای که در آغاز و در مرحله جنینی (سالهای اوایل پس از روی کارآمدن حکومت اسلامی) به من زخم خورده از تغییر مناسبات فرهنگی اجتماعی (از ساختار مدرنیته ای سطحی و آبکی به ساختاری سنتی، عقب مانده و قرون وسطایی) میگفت: نه نه اینطور نبین، نگاه کن که زنهای مسلمان از خانه هایشان درآمده اند و این یک قدم به جلو است. و آنها فراموش میکردند هزاران زن معلمی که با شعار « یاروسری و یا توسری » تحقیر میشدند، آنها فراموش میکردند که هزاران زن سکولار از کار (در پستهایی که حکومت مایل نبود زنی در آنجا ببیند، مانند قضاوت، خلبانی، استادی دانشگاه، زمین شناسی، مهندسی برای مثال معدن و کشاورزی...) اخراج میشدند و یا زیر فشار ( چه روحی و یا چه به علت حجاب اجباری) مجبور به استعفا میشدند. زنانی که بعد از بیکارشدن یا خانه نشین میشدند (چند قدم به عقب؟) و یا با هزاران گرفتاری به شغلهای دیگری مانند تدریس خصوصی روی میآوردند و یا جلای وطن میکردند. آنها فراموش میکردند که آن زنهای بیرون آمده از خانه یا به مانند زهرا خانم در جلوی دانشگاه زنان و دختران را مورد ضرب و شتم قرار میدادند و یا آنها را در جلوی ورودی ادارات و دانشگاه‌ها و... برای تحقیر بیشتر زن ایرانی به کار گماشته میشدند و یا آنها را در زندانها به عنوان زندانبان زنانی که مقاومت میکردند و "نه" میگفتند به خدمت میگرفتند و یا به عنوان معلمان پرورشی سعی میکردند از یکسو به جاسوسی واداشته شوند و از سوی دیگر به یکدست کردن دانش آموزان و در نهایت جامعه بپردازند... آنها فراموش میکردند که با لغو قانون نیمبند و ناقص حمایت از خانواده چه برسر همان زنان میتواند بیآید. آنها فراموش میکردند.... و فراموش میکردند که همه اینها دهها قدم به عقب بود.
و بعدها همین اشخاص که همه شان در خارج از کشور به سر میبردند آنقدر فمینیسم اسلامی را در رگهای نحیف جنبش داخل تزریق کردند که شهلا شرکت در جایی گفت مثل اینکه به ما میگویند «فیمینیستهای اسلامی» پس لابد هستیم که به ما اینرا میگویند، که حتی زنان سکولار هم دچار توهم شدند. واین بود که جنبش به دل‌پیچه ای گرفتار شد.
البته خوشبختانه پس از شکست اصلاح‌طلبان رفته رفته میرود که جنبش زنان ایرانی این سندرم را از بدنه خود دفع کند و رنگ و رویی بگیرد و شاید این شماره زنستان مانند یک مجله بهداشتی پزشکی که به بیمار یادآوری میکند که در آینده باید بیشتر مواظب سلامت خود باشد، مفید واقع شود.

------------------------------------------

پس نوشت: در همین رابطه حتماً این نوشته را بخوانید.

Trade

2007-10-21T16:15:00.000+02:00

...همین الان از سینما میآیم ...

فیلم کمی هالیوودی بود، ولی واقعیت بسیار ناگوارتر،

کمی دراماتیزه شده بود، ولی واقعیت درام تر،

داستان دستکاری شده بود، ولی واقعیت تکانده تر،

.........

گفتگوی نسلها (٨)

2007-10-17T12:13:00.000+02:00

یک مشکلی که من با زنان جوان ایرانی دارم این است که مرتب از آنها میشنوم « حجاب که مشکلی نیست» و یا «ما با حجاب مشکلی نداریم». این موضوع مرا از سویی متعجب میکند و از سویی نگران. تعجبم برای این است که چگونه است که این نسل بر مکانیسمهای حجاب در جامعه ای مثل ایران پی نبرده است (نمیخواهد ببیند؟) و نگرانیم از اینکه رسیدن به برابر حقوقی در جامعه ما با ندیدن این پدیده دچار مشکل خواهد شد و مطمئنن به تعویق خواهد افتاد. از این منظر چند سوال از آنها دارم:
١- آیا حجاب ابزاری برای سرکوب و اعمال خشونت بر زنان نیست؟ چه سرکوب دولتی، چه در سپهر عمومی ( مدارس، محیط کار، مدرسه و دانشگاه) و چه در میدان خصوصی ( حتی در کنج خانه ها)؟

.
٢- آیا حجاب ابزاری برای نهادینه کردن و پذیرفتن تبعیض در میان زنان و از سوی آنان نیست؟

.
٣- آیا حجاب ابزاری برای ممانعت ورود زنان به سپهر عمومی و در نهایت ابزار جداسازی جنسیتی نیست؟

.
٤- آیا حجاب عاملی نیست که از طریق مکانیسمهای مختلف تربیتی در خانه و در ارگانهای تربیتی و آموزشی از همان اوان کودکی به پسرکان آن آموخته میشود و به دخترکان این، که آنها مردان و زنان آینده ای خواهند بود با این وظایف و آن وظایف و داشتن این حقوق و برخوردار نبودن از آن حقوق؟ ( در این مورد حتمن مقاله خانم برادران را بخوانید)

.
٥- مگر میشود برای تغییر برای برابری تلاش کرد و یکی از ابزارهای مهم در اجرا و نهادینه شدن تبعیض را نادیده گرفت؟ مگر میشود برای تغییر برای برابری تلاش کرد و چشم بر برابری در حق داشتن پوشش بست؟

دوست نازنینی چندی پیش در وبلاگش از یک سوپر وُمن چادری نوشته بود. از این بگذریم که چرا اگر غربی ها سوپر وُمن داشته باشند حتماً دسیسه ای برای ما مردم "ساده لوح" شرقی است که "عقلمان به چشمان" است و زود "فریب" میخوریم، ولی ما خودمان میتوانیم چپ و راست سوپر وُمن شرقی داشته باشیم (که شاید در کنه کمک و یاری آنها ادامه و رواج سنتهای عقب مانده و حتی بعضی مواقع رواج خرافات، افکار واپسگرانه و ضد زن نهفته است و آنوقت هم میگوییم تنها و صد در صد تقصیر استعمار و غرب است که ما عقب مانده ایم) و کسی اجازه ندارد بگوید بالای چشممان هم ابرو است؟ در هر صورت طرح آن موضوع برای من آشنا بود که میخواهم در اینجا به آن بپردازم:
به نظر من در پشت این زاویه از دیدن، نگاهی ناامیدانه و مستأصل از خرد، اراده و توان جمعی برای تغییر وجود دارد. من این نگاه را به خوبی میشناسم. دقیقن عین همین تعریفی که خورشید خانم از آن خانم کرده از مادر بزرگم هم در مورد این خانم و آن خانم خیرخواه که بعد از روی کار آمدن رضاشاه و سرکوبهای آنزمان فعال شده بودند، شنیده بودم. مامانم هم حکایت هایی شبیه به تعاریف مادربزرگ و خورشید خانم از دوران بعد از سرکوب بیست و هشت مرداد تعریف می‌کرد و خودم شاهد آن بودم که بعد از سرکوب سالهای ٦٠ - ٥٩ تعدادی از خانمهای حتی فعال در حوزه زنان دورو بر خودم دست به یک چنین کارهایی زدند. در ضمن مستقیم و غیر مستقیم مرا به یاد تئوری بازگشت به خویشتن و هویت ایرانی و ... غیرو میاندازد.
در هر صورت بها دادن بیش از حد آنچه این نوع فعالیتهای فردی میتوانند حقیقتن در تغییر نقش ایفا کنند یعنی قبول شکست و اینکه تغییری حاصل نخواهد شد، این یعنی از ما کاری برنخواهد آمد، این یعنی ما لیاقت آنرا نداریم که پوست بترکانیم و به دنیای مدرن وارد شویم، این یعنی رو آوردن به مبارزات فردی. البته فعالیتهای فردی به جای خود میتواند در بالا بردن سطح کیفی زندگی زنان نقش داشته باشد ولی آن زنی که توانسته بوسیله این و آن خانم خیرخواه مشکلی را از سر راهش بردارد ( و در خیلی موارد هم کمک به ادامه سنتهای ضد زن) توانسه فقط خود را نجات دهد و یا آن زنی که در راهروهای دادگاههای ایران برای حقوق خودش میجنگد تنها میتواند برای رهایی و نجات خود اقدام کند و نه برای برداشتن سد و موانع در احقاق حقوق برای زنان دیگری که با همین مشکلات در گیرند.
میخواهم بگویم باید مواظب بود که در دوران سرکوب معیارها و آرمان‌هایمان برای تغییر در دالان دلتنگی‌هایمان و یا احساسات نوستالژی‌مان به چادر مادربزرگ گم نشوند و تقلیل پیدا نکنند.

در آخر از خودم میپرسم چرا این نگاه در خیلی اتفاقن از فعالین جنبش زنان وجود دارد؟ چون آنها چیز دیگری را ندیده‌اند؟ چون آنها به قولی با حجاب بدنیا آمده‌اند (در سال ٦٣ زمان زایمان عمه‌ام در بیمارستان شاهد بودم که باید حجاب اسلامی رعایت میشد)؟ آیا به خاطر این است که هنوز رسوبات فمینیسم اسلامی در آنها باقی مانده است؟ آیا هنوز در ادامه توهم دوم خرداد گوشها به سوی "روشنفکران" دینی (در حقیقت مردان) باز است؟ ... نمیدانم

.......................................................................................

پس نوشت:

شما هم حتماً تا الان این فیلم را دیده اید.

راستش بعید نمیدانم که بعضی وقتها دست اندکاران رسانه های غربی ( همانها که فراموش کرده اند زنان ایرانی چهره و تاریخ دیگری هم داشتند) با جمهوری اسلامی از قبل یک طرحی را میریزند و بعد برنامه ای را تهیه میکنند. همین فیلم راجع به زن راننده اتوبوس در تهران را دقت کنید. یک و یا دونفر را اینجوری بر سر شغلی میگذارند و رسانه های خارجی هم آنرا به سراسر دنیا میفرستند که بله زن ایرانی میتواند شغلی را که میخواهد داشته باشد. غافل از اینکه اینها تنها یک و یا دو و یا در هر صورت تعداد اندکی هستند که آنهم شاید فقط در ویترینهای مخصوص (در اینجا تلویزیون سوئد) قابل مشاهده میباشند. و فراموش میشود هزازران و هزار مشکلات عدیده ای که زن ایرانی با آن دست به گریبان است. آیااین تصادفی است که این برنامه بعد از مزخرفات احمدی نژاد در دانشگاه کلمبیا که میگفت زنان ما آزادترین زنان اند و در همه زمینه ها فعال هستند، ساخته میشود؟ چرا سازنده این این برنامه ها و دست اندکاران ایرانی آنها یادشان میرود که بگویند اگر زنان ایرانی فعال هستند، تنها و تنها مقاومت و مبارزه آنها است و نه خواست این و آن دولتمرد جمهوری اسلامی؟

Windmills of your Mind

2007-10-05T22:24:00.000+02:00

چند روز در سفر خواهم بود ....

گفتگوی نسلها ( ٧)

2007-10-04T16:06:00.000+02:00

دوست عزیزی از نسل جوان در چتی به من در مورد پستهای اخیر گفت که باید مواظب باشم، چرا که اگر کسی مرا نشناسد فکر میکند من شاه دوست هستم. راستش خود من هم همین فکر را کرده بودم، ولی بعد از تأملی در باره آن به نتیجه دیگری رسیدم. نه، نه! ما همانطور که نباید درصد بالای تعداد دانشجویان زن را در دانشگاهها را، موقعیت بهتر وضع زنان ایرانی نسبت به زنان کشورهای همجوار و یا وجود کمپین‌های یک میلیون امضا و علیه سنگسار، مواردی که در منطقه کم نظیر است، را به رژیم ولایت فقیه نسبت دهیم، نباید هم که هر قدم مثبت در احقاق حقوق زنان و وجود نهالهای کوچک مدرنیته و سکولاریته را به رژیم پهلوی بچسبانیم. چراکه همانطور که موقعیت برشمرده زن ایرانی در این رژیم تنها و تنها اتفاقاً با مقاوت زنان و مبارزه مداوم آنها میسر گشته است، در آن رژیم هم آن نهالهای کوچک با مقاومتها و مبارزات زنان و مردانی مهیا شده بود. یادمان نرود که قانون خانواده در رژیم قبل ساخته ذهن و از روی لطف ملوکانه نبود، یادمان نرود که اتفاقاً شاه آدمی ضدزن ( مراجعه شود به مصاحبه شاه با اوریانا فالاچی) و اصولاً آدمی سنتی و واپس گرا بود ( بارها و بارها وی اشاره به این داشت که کمر بسته امامان است و سایه حضرت علی و امام حسین را بر بالای سر دارد یا دست ابولفضل به همراه اوست). در حقیقت من معتقدم این تصمیم انسانها است که تعیین کننده است. البته از یک زاویه میتوان به آن پرداخت و آن اینکه همین قوانین نیم بندی که در آن زمان وجود داشت و در خیلی موارد اصلاً هم رعایت نمیشد توانست در جامعه تأثیر خود را بگذارد، که خوب این را من به تفاوت دو سیستم دیکتاتوری (با دیکتاتوری که مدرن نبود ولی میخواست مدرن جلوه کند) و توتالیتر مذهبی واپسگرا ( که جامعه ایده آل آن به ١٤٠٠ قبل ربط پیدا میکند و نه به دنیای مدرن امروز) نسبت میدهم.
نه، نه! اشتباه نکنیم اینگونه دیدن، یعنی هر چیز مثبت دوران قبل از انقلاب را به پای رژیم گذشته گذاشتن، ساده انگاری است که همه ما دچار آنیم. آن ساده انگاری را که چپ‌های ایرانی را به علت مخالفتشان با شاه آنها را ضد مدرن، عقب مانده و واپسگرا ساخت. آن ساده انگاری که ورود زنان به اجتماع و بازار کار را چپ ایرانی تنها به نیاز نیروی کار جامعه سرمایه داری کمپرادور ربط میداد. آن ساده انگاری که سازمانهای چپ به زنانشان گفتند حالا چیزی نمیشه که اگر شما روسری سر کنید، اصل مبارزه با امپریالیسم است و به مسائل دموکراتیک بعد از پیروزی بر امپریالیسم* خواهیم رسید. همان ساده انگاری است که ایرانیان مقیم آمریکا چون با بوش و دولت و سیاستهای او مخالفند آب تطهیر بر سر احمدی نژاد و خلیفه گری تهران میریزند، همان ساده انگاری است که برای مباره با شاه به خمینی پناه برده شد و حالا بعد از گذشت ٢٨ سال برای مبارزه با خمینیسم به شاه پناه برده میشود. آری همین ساده انگاری ها است که ما را مجبور به ماندن در چرخ گردانی کرده که سالیان سال به آن گرفتاریم و همچنان گیج و سرگردان از این قطب به آن قطب درمی غلطیم.

--------------------------------------------------------

* دوستی در آنزمان میگفت این مبارزه با امپریالیسم رژیم خلیفه گری مبارزه شتر با موتوره و ما فقط میخندیدم و نمیدانستیم که او چه دارد میگوید.

گفتگوی نسلها (٦)

2007-10-02T15:10:00.000+02:00

آذر نفیسی در « لولیتا خوانی در تهران» با اشاره به لولیتا میآورد: " او به آندسته از قربانیان تعلق دارد که نه امکان اینرا یافت از خود دفاع کند و نه توانست داستان خود را بازی کند. او از دو زاویه قربانی شد: نه تنها زندگی را از و ربایدند بلکه تاریخ او را از وی گرفتند". خانم نفیسی به عنوان گرداننده جلسه ادبی ادامه میدهد: "ما میخواهیم این جلسه را ادامه دهیم تا مانع آن شویم که ما هم به قربانیان این جنایت دو گانه تبدیل شویم". هیچ جمله ای در این سالهای سیاه بعد از پیروزی اسلامیستها تا به امروز نتوانست مرا اینچنین تکان دهد. و همینجا بود که توجه ام به نسل خودم و حتی آنهایی که شاید چندسالی بزرگتر از من بودند جلب شد. نسلی که نه تنها چهره داشت بلکه تاریخ هم داشت. آری ما آگاهانه و ناآگاهانه در مقابل قربانی شدن مقاومت کرده، میکنیم و خواهیم کرد.

IV
قبل از انقلاب
در آن تابستان با بچه های خاله ام تقریباً هر روز به استخر میرفتیم. در اواسط شهریور مسابقات برگزار میشد. دختر خاله یازده ساله ام برنده کاپ برنز شنا شد ( اگر چه در شنای قورباغه اول شد) و پسر خاله پانزده ساله ام برنده اول شیرجه از دایو شد و عکسش هم که او را هنگام پرش و در میان دایو و استخر معلق بود، در روزنامه محلی منعکس شد.
در هنگام اهدا کردن کاپها هم برنده ها از جمله دختر خاله ام مایو شنا به تن بعد از خواندن نامشان به سوی میزی که جوائز بر روی آن قرار داشت رفته و کاپ را از دست مربی و همینطور دست اندکاران امور ورزشی دریافت میکردند. و عکاسی هم از برندگان در حین گرفتن کاپ و دست دادن با مربی و مسئولان اداری منطقه از این مراسم عکس میگرفت. یکی از این عکسها زینت بخش هال خانه خاله بود. در این عکس دخترخاله موفرفری من، با مایوی سرمه ای که کمربندی سفیدی آنرا تزئین میکرد، با یک دست کاپ را گرفته و با دست دیگر دارد با آقای کت و شلوار و کراوات به تن دست میدهد و مربی ( یاد آقا دربان به خیر) هم به دوربین نگاه میکند و لبخند میزند.

بعد از انقلاب
آن قاب عکس از دیوار خانه خاله و از تیرس نگاهها دور شد. همینطور عکسهای دیگری از آلبومهای هر خانه ای.

از خودم میپرسم آن قاب عکس الان کجاست؟ شاید در جایی در زیرزمین نموری در حال نابودی است.

دوستان حقیقی ایرانی‌مان را فراموش نكنیم

2007-09-30T19:12:00.000+02:00

این قسمتی از مقاله ای از دني پاستل يكي از هماهنگ كنندگان كميته آزادي‌هاي فكري و دانشگاهي انجمن بين‌المللي ايران‌شناسي است.

........

در ژوئیه سال 1977 لئونید برژنف رهبر اتحاد جماهیر شوروی از پاریس دیدار كرد و به گفته یك مورخ در آن‌جا "در بالاترین سطحی كه فرانسه از میهمانان رسمی‌اش پذیرایی می كند از او استقبال شد." با این‌همه گروهی از روشن‌فكران فرانسوی – از جمله میشل فوكو و ژان پل سارتر – تصمیم گرفتند كه یك استقبال بدیل را ترتیب دهند. در همان هنگام كه حضور برژنف در سرسراهای قدرت جشن گرفته شده بود، آن‌ها مخالفان شوروی مقیم پاریس را دعوت كردند تا گرد هم آیند.فوكو می‌گوید "با خودمان فكر كردیم، همان شام‌گاهی كه ژیسكاردستن از پرژنف پذیرایی می‌كند، فرانسویان دیگری می‌توانند میزبان روس‌های خاص دیگری باشند كه دوستان‌شان هستند."

این كلمات امروز همان طنینی را دارند كه سی سال پیش هنگامی كه فوكو ادایشان می‌كرد داشتند.در حالی كه تیترها و جنجال‌های این هفته حول احمدی‌نژاد می‌گذشت شاید ما چپ‌گرایان باید به ایرانیان دیگری می‌پرداختیم كه دوستان ما هستند. شاید توجه و همدلی ما باید به كسانی چون منصور اسانلو و محمود صالحی، رهبران اتحادیه‌ای كه پشت میله‌های زندان به‌سر می‌برند معطوف می‌شد؛ شاید باید به‌كسانی چون عمادالدین باقی فعال حقوق زندانیان و مخالف مجازات اعدام؛ ایرانیانی كه در كمپین یك میلیون امضا، جنبش شجاعانه دفاع از حقوق زنان، فعال‌اند؛ به خیل فعالان دانش‌جویی، نویسندگان، روشن‌فكرانی كه هم اكنون برای ابراز دیدگاه‌هاشان در زندان هستند توجه می‌كردیم.

زمانی كه احمدی‌نژاد در مركز توجهات بود، ماباید به اكبر گنجی مخالف و زندانی سیاسی سابق می‌پرداختیم كه همین روزها نامه سرگشاده‌ای را به دبیر كل سازمان ملل منتشر كرده و آن‌چه را اسلاوی ژیژك "باج خواهی دوجانبه" می‌خواند رد كرده است: گنجی بحران حقوق بشری را كه هم‌اكنون گریبان‌گیر ایران است توصیف می‌كند – سركوب شدید مخالفان و خفه كردن صداهای پیش‌رو؛ و در عین حال جنگ‌طلبی دولت بوش را هم تقبیح می‌كند و پافشاری می‌كند كه جنبش دموكراتیك ایران هیچ كمك مالی‌ای از ایالات متحده (یا هیچ قدرت خارجی دیگری) نمی‌خواهد، و در واقع این جنبش با این مانورهای دولت بوش بیش‌تر به مخمصه می‌افتد. نامه گنجی را بسیاری از روشنفكران و نویسندگان شاخص جهان امضا كرده‌اند (یورگن هابرماس، اورهان پاموك، نوآم چامسكی، جی‌ام كوتزی و، به كفایتِ تناسب، ژیژك).این بسیار خطرناك خواهد بود كه مفتون سیركی شویم كه ماجرای دیدار احمدی‌نژاد را احاطه كرده است، نمایش زشتی كه در آن چهره‌های سیاسی دستِ راستی و تندنویس‌های رسانه‌ایشان هیجان‌زده می‌كوشند كه احساسات وطن‌پرستانه را به غلیان درآورند.

این یورش دستِ راستی‌ها می‌تواند واكنش ما را با اعتراض به برخورد فرومایه‌ای كه از طرف سیاست‌مداران و نهادهای رسانه‌ای جنگ‌طلب با احمدی‌نژاد می‌شود برانگیزد. و – بی‌هیچ تردیدی – این چیزی جز جنگ‌طلبی نیست. اما بیایید اجازه ندهیم كه دستِ راستی‌های جنگ‌طلب به‌جای ما فكر كنند. چه می‌شد اگر ما احمدی‌نژاد را نه از پشت عینكِ (معوجِ) رسانه‌های آمریكایی، بلكه از دید مخالفان ایرانی، فعالان اتحادیه‌ای و فعالان حقوق زنان می‌دیدیم؟

اگر ما چنین كرده بودیم، می‌توانستیم احساس خاص ایرانیان دیگر (از جمله ایرانیان مذهبی) را درباره ملاقات میان احمدی‌نژاد و رهبران دینی آمریكا دریابیم. (ملاقات این هفته آنان در پی دیدار سال گذشته‌شان در نیویورك و ملاقاتی پیش از آن در تهران برگزار می‌شود. برخی از این رهبران دینی آمریكایی كلمات ستایش‌آمیزی درباره احمدی‌نژاد گفته بودند.)اكبر گنجی می‌گوید "با توجه به موقعیتی كه پیشِ روی ماست چنین دیدارهایی با احمدی‌نژاد به رواج دموكراسی و حقوق بشر در ایران كمكی نمی‌كند بلكه در مقابل كمك‌كارِ سركوب و انقیاد بیش ترِ مردم ایران خواهد بود." گنجی می‌افزاید: "در ایران رژیم از چنین دیدارهایی استفاده خواهد كرد تا بگوید احمدی‌نژاد از سوی گروه‌های مذهبی آمریكا به گرمی پذیرفته شد. این چنین ملاقات‌هایی نتایج منفی دارند و مبارزه ما را دشوارتر می‌كنند."

احمدی‌نژاد با ترك آمریكا به ونزوئلا خواهد رفت تا با هوگو چاوز دیدار كند، كسی كه سال گذشته رئیس جمهور ایران را به دریافت حمایل رسته آزادی‌بخش مفتخر كرده بود (بالاترین نشان افتخاری كه در ونزوئلا به یك مقام خارجی داده می‌شود). محبت شدید چاوز به احمدی‌نژاد یكی از عوامل مهم سردرگمی ستایندگان رهبر چپ‌گرای ونزوئلا در سرتاسر جهان بوده است. و بسیاری از مبارزان راه دموكراسی در ایران را نیز خشمگین كرده است. گروهی از چپ‌گرایان ایرانی با انتشار بیانیه‌ای، كه نقل اخیر گنجی را تداعی می‌كند، ابراز تاسف كردند كه ضیافت چاوز- احمدی‌نژاد "جنبش توده‌ای در ایران را تضعیف خواهد كرد". آن‌ها در بیانیه‌شان نوشته‌اند كه "به‌زعم ما برای دولت ونزوئلا ممكن است كه روابط دیپلماتیك و تجاری نزدیك خود را با دولت ایران حفظ كند بدون این كه از این دولت حمایت سیاسی كند – مخصوصاً آن‌جا كه پای سیاست داخلی در میان است."

در حالی كه چاوز در كاراكاس پذیرای احمدی‌نژاد است و دو رهبر روابط‌شان را محكم‌تر می‌كنند، بیایید ما نیز پذیرای ایرانیان دیگری باشیم (یا دست‌كم به آن‌ها بیندیشیم و درباره‌شان بیاموزیم): فعالان اتحادیه‌ای ودانشجویی كه دولت احمدی‌نژاد آن‌ها را به زندان انداخته است، فعالان حقوق زنان كه نیروهای امنیتی حكومت جمهوری اسلامی تجمعات‌شان را در هم می‌كوبد، و فعالان حقوق بشر و مبارزان دموكراسی‌خواهی كه برای فراهم آوردن قدری عدالت و آزادی بیش‌تر در ایران با خطرهای بزرگ روبه‌رویند.

این‌كه تیترهای رسانه‌ای به چنین ایرانیانی اختصاص یابد بسیار بعیدتر است. اما مبارزه ایشان مبارزه ماست. یا باید باشد.

گفتگوی نسلها ( ٥)

2007-09-28T22:49:00.000+02:00

III

قبل از انقلاب
تقریباً از دوازده سالگی به من در خانه مسئولیتهای بیشتری به غیر از خرید نان و مواظبت از کوچکترها داده شد، و آنها برای نمونه رفتن به بانک و پرداخت قبض های آب، برق، تلفن، جریمه های رانندگی بابام، کارهای مربوط به پست ... و کارهای اداریی که من از عهده آنها برمیآمدم بودند. اوایل مثلاً در بانک ملی که قبض ها را میپرداختم به نام دختر آقای ... خطاب قرار میگرفتم ولی بعد از مدتی خانم ... خطاب شده، با سلام و احوال پرسی و تحویل گرفته میشدم..... رفته رفته در کارها و امورات دیگر هم از من نظر خواسته میشد. مثلاً رنگ و تزئین خانه، نوع وسایل ... اینها همه از یکسو اعتماد به نفس و از طرفی دیگر احساس خوش داشتن فردیت و استقلال به من میداد، به خصوص که فاصله مابین من با پدر و مادرم در تقسیم مسئولیت ها و اتخاذ تصمیم به مرور کمتر و کمتر میشد.

بعد از انقلاب
١- در ورودی اداره پستی که همیشه از آن عبور میکردم برای "برادران" بود، "خواهران" باید از در کوچکتری چند متر پایینتر وارد میشدند. با خشمی فروخفته به سوی ورودی "خواهران" روانه شدم. در آنجا باید از پرده ای عبور میکردم. دوزن از نوع زهرا خانم جلوی دانشگاه در آنجا نشسته بودند که با نگاه های تحقیر آمیزی مرا ورانداز کردند. یکی از آنها دستمال کاغذی را از جعبه بیرون کشید: اینو بگیر و ماتیکت را پاک کن. منی که اصلاً روژی به لب نداشتم ولی نمیخواستم از این تحقیر شدن به راحتی بگذرم. گفتم این به شما چه ربطی دارد. با خونسردی گفت: اینقدر ربط دارد که من اگر اجازه ندهم تو نمیتوانی رد شوی و به کارت برسی. بغضم را فروخوردم و دستمال را محکم بر لبم کشیدم و گفتم مثل اینکه برای کارت به یک عینک هم احتیاح داری، بیا ببین که من اصلاً روژ لبی ندارم و با چشمانی اشک آلود رد شدم.

٢- در صف ورودی وزارت علوم، قسمت "خواهران". خانم جلویی من تازه تحصیلش را در ایرلند به اتمام رسانده بود و برای ارزشیابی مدارکش آمده بود. و من فقط به یک مهر احتیاج داشتم. باز هم دو خواهر مأمور تفتیش. نوبت به ما رسید من به سوی یکی از آنها و خانم فارغ التحصیل که تازه به مام وطن برگشته بود سوی آن دیگری. آن "خواهر" آنقدر از آن بدبخت ایراد گرفت که اشک او را درآورد و مجبور شد که در حین گریه شروع به پاک کردن لاک ناخنهایش با پنبهء آغشته به استن شود. در این میان آن "خواهر" هم رو به همکارش که در حال تفتیش کیف و جیبهای من بود گفت: اینها آنقدر در خارج ول بوده اند و لنگهاشان هوا بوده که وقتی میگویی با این لاکها نمیتوانی بری تو به تیریج قباشون برمیخوره ... من با اعتراض گفتم، مواظب حرف زدنتان باشید، این چه وضع صحبت کردنه؟ "خواهر" مربوطه رو به من گفت معلوم هست شماها کجا بزرگ شدین؟ همینطوری هرزه و بدون بالاسر بزرگ شدین و هر کاری خواسته اید کرده این. دوره عوض شده، اگر امثال شماها تا حالا صاحب نداشته این، مملکت ولی الان صاحب دارد......

گفتگوی نسلها (٤)

2007-09-26T14:45:00.000+02:00

من اصلاً این نسل را نمیفهمم. منظورم آنهایی که در ولایت ذوب شده اند نیست، که برای من آنها همان شاه پرستان دوران قبل اند، همانهایی که وقتی سرود شاهنشاهی را در هرجا که میشنیدند باید با احترام می ایستادند. منظور من هم آنهایی نیست که تا همین دیروز در دم و دستگاه خلیفه گری بوده اند و با بوجود آمدن اختلافاتی و یا حتی از روی فرصت طلبی حال ساز دیگری میزنند. منظور من جوانانی است که صادقند، فکر میکنند، با نگاهی نقادانه به اطرافشان نگاه دقت میکنند، دوتا کتاب خوانده اند و میدانند که حقیقت چیزی نیست که صد در صد نزد آنها است. همانهایی که خود را در مین استریم نمی بینند، همانهایی که به قوانین ضدزن و ضد دموکراتیک این رژیم اعتراض دارند، همانهایی که 18 تیر را تجربه کرده اند، همانهایی که فرار را برقرار ترجیح داده اند و به خارج از مرزهای ایران سلطان زده گریخته اند، همانهایی که برای تحصیل به خارج آمده اند و به غیر از آمریکا هم جای دیگری نمیخواهند بروند، همانهایی که همین الان دارند کارهایشان را ردیف میکنند که به آمریکا بروند....
آنها را نمیفهمم، نمیفهمم چرا آنها باید دست و پایشان برلرزد وقتی که رژیم ایران مورد انتقاد قرار میگیرد؟ چگونه است که این نسل هویت خودش را با هویت این رژیم نمیتواند از هم جدا سازد؟ چرا وقتی از این رژیم بد گفته میشود به خودش میگیرد؟ چرا تحقیر شدن احمدی نژاد را تحقیر شدن ملت (خودش) قلمداد میکند؟ چرا وقتی نویسنده ای کتابی مینویسد و اتفاقاً با استادی ظرافت دستکاری شدن انسانهای یک جامعه را از طریق یک حکومت توتالیتر تصویر میکند، آنرا سیاه نشان دادن ایران میدانند؟ آیا ایران یعنی حکومت توتالیتر حاکم بر آن؟ سیاه نشان دادن این رژیم چرا نزد آنان سیاه نشان دادن ایران است؟ آیا این پدیده یک ناسیونالیسم کوری است که به وی حقنه شده؟
همین جا اضافه کنم که به نظر من ناسیونالیسم در برهه هایی از زمان میتواند برای کشوری مثل ایران ثمرات مثبتی داشته باشد ولی این ناسیونالیسم نیست، چه است نمیدانم.
پنجاه و دوسال از جنگ جهانی و سرنگون شدن حکومت توتالیتر نازیها میگذرد و هنوز که هنوز است دارد کتابهایی راجع به دوازده سال حکومت نازیها در آلمان بیرون میآیید و هنوز که هنوز است دارد نکات تاریک دیگری از آن دوران برملا میشود و من از یک آلمانی نشنیده ام که بگوید با چاپ این کتابها و اینگونه تحقیقات آلمان سیاه نشان داده میشود و یا مردم آلمان تحقیر میشوند ( به غیر از آنهایی که به ایدئولوژی نازیها وابستگی فکری دارند).
علت را نمیدانم، مدتها است که به این موضوع می اندیشم و با آنکه از رشته های علوم انسانی به شکل آکادمیک بهره ای نبرده ام به بررسی و آنالایز مسانل اجتماعی از این نوع می نشینم و در جستجوی پیدا کردن جوابی هستم:

- آیا دلیلش این است که این نسل در سیاهی ها ( دهه شصت) چشم بازکرد و تنها رنگ هایی که دید (اگر چه مات و مبهم، درهم و برهم و با محدوده ای بسته و کوچک) از سوی اصلاح طلبان یعنی جناح دیگر همین رژیم دهه هفتاد بود؟ و از اینجهت رنگهای شناخته شده را به این رژیم نسبت میدهد؟ یعنی اگر من شارلاتان به جای آموختن سواد که بتوان کلمه مار را نوشت تنها عکس مار را بکشم، قهرمان و ناجی ملتم به حساب خواهم آمد؟ همان منی که در بوجود آمدن این نابسامانیها نقش داشته ام؟ ولی اگر چنین است، پس چرا آنهایی که برایشان ماهیت من روشن شده، آنهایی که خود میدانند مار را چگونه میشود نوشت و رنگها را به خوبی میشناسند، هنوز خود را مدیون یک جوکر ناصادق میدانند؟

- آیا دلیلش عقده حقارت است؟ حقارتی که از سالها شکست و سرکوب در قلب ملتی، زخمی عمیق برجای گذاشته. آیا با هر تحقیر شدن آدم و یا رژیمی که نقش مظلومی ( گرگی در لباس میش) را بازی میکند و ادعا میکند که دیگر میخواهد حقش را بگیرد، آن عقده حقارت است که سرباز میکند و به پشتبانی از این " مظلوم " میپردازد، بدون آنکه در ماهیت و مقاصد آن کوچکترین شکی به خود راه دهد؟

- آیا دلیلش خشم است، خشمی برخواسته از حسادت؟ همان حسادتی که فقیر به ثروتمند دارد. همان حسادتی که به هر علت سوادناآموخته ای به تحصیلکرده دارد؟ همان حسادتی که زیردست به بالادست دارد؟ همان حسادتی که پیاده به سواره دارد؟ همان حسادتی که ....
نمیدانم

II

قبل از انقلاب
تظاهرات ساختگی، رژه های اتوبوسی با کوپن، ساواک، زندان شکنجه، شیشه کانادادرای، اعدام.... پلیس، گارد دانشگاه، ... قانون نیمبند خانواده.. ترس و وحشت، دیکتاتوری ....حقارت همراه با خود بزرگ بینی دیکتاتور
اما همبستگی با همسایه، دوست، همکلاسی ..... بی حجاب، با حجاب ... رنگ و رنگ .... روزنامه توفیق، آقای مربوطه، کافه نادری، دگراندیش، تئاتر سنگلج، محفلهای مطالعه و بحث

بعد از انقلاب
تظاهرات ساختگی، رژه های اتوبوسی با کوپن، وزارت اطلاعات، سازمانهای امنیتی موازی، زندان و شکنجه، جنگ و ویرانی ... کودکان به عنوان مین یاب ... کلیدهای بهشت پلاستیکی، فریب و ریا ... آقازاده ها ... چپاول همراه با عدم مدیریت ... جسم سنگین ... پلیس، بسیجی، لباس شخصی، گارد دانشگاه، ... اعدام، اعدام ...توتالیتاریسم ....حقارت همراه با خود بزرگ بینی خلیفه و رئیس "جمهور"... و ذوب شده در ولایت
اما به همراه ترس و وحشت از همسایه، دوست، همکلاسی، معلم پرورشی... یاروسری یا توسری ... حجاب اجباری...قانون ترویج حرمسرا، ... زن؟ جاش تو بهشته است، پس در روی زمین حقی نخواهد داشت.... سیاهی و تیره گی اجبار در همشکل بودن، خود نبودن... هویتی ساختگی و از بالا حقنه شده، ترس از جدا افتادن از تودهء یک شکل ، وحشت از غیرخودی خواندن، دنبال کردن هدفی که هدف آن دیگری است، ... از خود دور بودن، تحقیر، سکوت، تحقیر...

گفتگوی نسلها (٣)

2007-09-25T12:49:00.000+02:00

پس اینکه مدتی به این فکر کردم که از کجا باید شروع کنم به این نتیجه رسیدم که بهترین راه بیان تجربه های خودم از سالهای ده پنجاه است. در این قسمت مشاهدات خودم را از سالهای قبل و بعد از انقلاب در زمینه زنان، مردسالاری و تفاوت فرهنگی بازگو کرده و به مقایسه آنها می‌نشنیم. منظور من از این مقایسه نشان دادن آن حس و درک نسل من با مقوله فرهنگ و هویت سازی است. میخواهم نشان دهم چرا تجارب این چنینی به کسی مانند من کمک کرد که هویت مستقلی ( نسبی) داشته باشم. نه اینکه زمانی ایرانی شاهدوست و میهن پرست باشم و زمانی ایرانی مسلمانی که هویتم را از حکومتگران قرض گرقته باشم، که اگر به رژیم حاکم بد وبیراه گفته شد این من نباشم که خود را در معرض دشنام بدانم. اینکه اگر یک کتاب نوشته شد و رژیم توتالیتر مسلط بر زادگاهم را نشانه گرفت، نگویم هویت مرا سیاه نشان داده. .... و بدانم که هویت آنی نیست که از بالا به من حقنه میشود و من باید آنرا دربست قبول کنم. اینکه هویت فرهنگی یک جامعه یکدست نبوده و از بتون هم ساخته نشده است و اتفاقاً با توجه به شرایط قابل تغییر و فرم پذیر نیز میباشد.

I
قبل از انقلاب
حاجی نبشی آمده بود مدرسه. همه میگفتند که حاجی نبشی، همان حاجی که خانه بزرگی نبش کوچه مان داشت و به همین خاطر در محله همه او را با این نام میشناختند، با خرید و فروش زمین ( زمین خواری) یک شبه ره صدساله را رفته است. او در محله زنها را مخاطب مستقیم قرار نمیداد و همیشه می گفت به آقاتون بگویید که... ( یکبار مامانم در جوابش گفت چرا به آقامون بگم خوب اگر قرار است اهالی پول روی هم بگذارند تا کوچه آسفالت بشه من هم میتوانم تصمیم بگیرم) ... زن و دختران او را هیچوقت در کوچه و مغازه نمیدیدیم. یکی از دخترانش محصل مدرسه من بود و اورا یا در راه مدرسه و یا در مدرسه می‌دیدم. آنروز اما حاج آقا در مقابل مدیر و ناظم ( هر دو زن) آنچنان مؤدب و محترم ایستاده بود و از حرکات سر معلوم بود که بله بله میکند که دخترش از نگاه من متوجه تعجب من شد و به سویم آمد وبا لبخندی غرور آمیز گفت: آخه (او- پدرش یعنی همان حاج نبشی) میگوید به معلم باید احترام گذاشت.

بعد از انقلاب
یکی از دختر خاله هایم در در میان همه همهء پسرهای نوجوان به سوی مدرسه ای که به عنوان معلم در آنجا کار میکرد روان بود که به ناگاه بچه ها از پشت سر او شروع به دادن شعار« یا روسری یا توسری» می کنند. وی که حسابی جا خورده بوده برمیگردد ببیند که آیا از شاگردان کلاس او هم در میان جمع شعار دهنده وجود دارد یا نه؟ بله کثراً از شاگردهای خودش بودند که ...
.............................................

ادامه دارد

Oh my friend, we're older but no wiser

2007-09-22T22:35:00.000+02:00

گفتگوی نسلها (٢)

2007-09-21T15:12:00.000+02:00

راستش من معتقدم یک علتی که باعث شده لااقل در این صد ساله اخیر ما ایرانیان ره به جایی نبریم و مدام در چرخ گردان روزگار سرگردان بمانیم، همین نداشتن تسلسل و نبود انتقال تجربه و ارتباط بین نسلها است. خوشبختانه از آنجائیکه من در آلمان زندگی میکنم شاهد آنم که هنوز که هنوز است راجع به حکومت رایش سوم و وقایع این برهه از تاریخ آلمان تحقیق میشود، هنوز خاطرات و نامه های شخصی شاهدان آن دوران منتشر میشود و هنوز به زوایای تاریک آن دوران نور پاشیده میشود و از جنبه های مختلف فلسفی، جامعه شناسی، روانشناسی فردی و اجتماعی و فرهنگی (حتی فیلم و موسیقی و به طور کلی هنری) آن دوران مورد تجزیه و تحلیل قرار میگیرد. این یعنی نوعی انتقال تجربه. البته هستند کسانی که میگویند بس است، چقدر میخواهید به ما عذاب وجدان بدهید، ولی آنها در اقلیت کوچکی هستند و اکثریت معتقد است که: بهترین راه برای تکرار نشدن جنایات در تاریخ پرداختن به آنها است و هر فرد جامعه مسئول است که با گقتن و شرح آنها مانع وقوع مجددشان شود.

به نظر من بین نسل من و نسل بعدی یک خلع ایجاد شده، خلعی که باعث شده حرفهای همو نفهمیم و تبادل نظر منسجمی نداشته باشیم.

معتقدم تجربه هایمان خیلی متفاوت از هم بوده، و معتقدم تاکنون نتوانسه ایم هیچوقت به دور از پیشداوری به گفتگو بنشینیم و حتی به جرأت میتوانم بگویم سعی بر آن هم نشده، چون هرکدام خود را صد در صد محق میدانسته ایم.
باید از یک جایی شروع کرد. من خودم به چند موضوع فکر کرده ام ولی خوشحال میشوم که نظرات دیگران را هم در اینباره بدانم.

گفتگوی نسل ها (١)

2007-09-20T12:10:00.000+02:00

ردوبدل چند ایمیل با این دوست خوب و دوست داشتنی و خواندن چند پست در وبلاگهای هم نسلان او، مرا واداشت تا به یک سری از نکات در رابطه با اختلافات نظری، تفاوت درک و دیدن پدیده ها و حتی حس کردن دردها مابین نسل من ( نوجوانان و جوانان دوران انقلاب) و نسل او ( کودکان دهه شصت شمسی) بپردازم. اولین پست از این سری را با قسمتی از یک شعر برتولد برشت به نام " به نوزادان (نسل) بعدی" شروع میکنم ( اینجا میتوانید آنرا بشنوید):

....

....
II

در عصر آشوب به شهرها آمدم
به هنگامی که گرسنگی، فرمان می راند.
در زمان قیام به میان مردم آمدم
و به شورش شان پیوستم.
روزگارم سپری شد

همانی که به من در این جهان داده شده بود.

.
غذایم را مابین هر قلتگاهی میخوردم

برای خوابیدن میان جانیان دراز می کشیدم
عشق را بی اهمیت می انگاشتم
و طبیعت را بی حوصله می نگریستم.

روزگارم سپری شد
همانی که به من در این جهان داده شده بود

.
در زمانه ی من خیابان ها به مرداب می رسید
و زبان، مرا در مقابل جلادان لو می داد.
تواناییم اندک بود، امیدوار بودم
سلطه گران بدون من مطمئن تر بر مسند می نشینند.
روزگارم سپری شد

همانی که به من در این جهان داده شده بود.

.
نیروها ناچیز،
هدف بس دور
اگر چه آن به خوبی نمایان بود
اما برای من دست نیافتنی بود.
روزگارم سپری شد

همانی که به من در این جهان داده شده بود.
.
III

شما، شمایی که از موج سر بیرون خواهید آورد

آنی که ما را به کام خود کشید،

یادآور باشید
اگر از ضعف های ما سخن می گویید
از زمان تیره ی ما
که خود در ورای آنید نیز بگویید.

.
ما رفتیم اما بیش از کفش، کشور عوض کردیم
سرگردان در نبرد های طبقاتی
جایی که فقط بیعدالتی بود، بی هیچ شورشی

.
ما اما، میدانیم:
نفرت علیه پستی هم

چهره را تلخ میکند.
و خشم علیه بیداد هم
صدا را خشک می کند، آه ما
ما که می خواستیم زمین را برای کشت مهربانی آماده سازیم،
خود نتوانستیم مهربان باشیم.

شما اما، اگر وقت آن رسید
که انسان، یاور انسان شد،
یادآور زمان ما باشید

با گذشت

..........................................

میدانم که ترجمه های زیادی از این شعر وجود دارد و حتی شاملو یک ترجمه آزاد از این قطعه سروده است، اما این درک خودم از متن آلمانی آن است و زیاد خرده نگیرید.

دو نکته و .... سنگسار

2007-09-17T09:33:00.000+02:00

١- به این فکر میکردم که بیشترین قربانیان و جان باختگان اسلام سیاسی خود مسلمانان بوده اند و طبیعتاً از محرومان آنها. دیگر اینکه اقلیتی که بیشترین ضربه ها را از عملیات سیاسی و تروریستی اسلامیست‌ها در کشورهای اروپایی و آمریکایی خورده و میخورند هم مسلمانان هستند، و باز متآسفانه این زنهای مسلمان هستند که چه در کشورهای مسلمان و چه در کشورهای دیگر بیشترین فشار را از عملیات و فعالیتهای اسلامیست‌ها متحمل شده و میشوند.

٢- در کامنتی آمده بود ....آه که چه فرصتهای گرانبهایی رو این اپوزیسیون عقب مانده ما از دست میدن. بجای اینکه در این موقعیت حساس با ائتلاف دور مسائل اصلی، برای جانشینی احتمالی دولت در تبعید تشکیل بدن، قانون اساسی پیشنهادی بنویسن، برنامه های تحقق رفراندم ارائه کنند و سیاستهای بعد از تحول حکومت رو مشخص کنن، هنوز که هنوزه سر مطالب خاله رنکی پاچه همدیگه رو گاز میگیرن و همدیگر رو عقب میندازند. یکی هنوز میخواد شاه بشه، بقیه هم با ذهنیت سلطانی بدنبال جمهوری نوع خودند. هیچکدوم هم به چیزی کمتر رضایت نمیدن.
من در جواب نوشتم: من با گفته شما موافقم ولی نکته ای را که در صحبتهای شما گرفتم این است که به یک نخبه گرایی معتقدید، و به نظر من این هم یکی از ضعفهای ما ایرانیان است. اگر معتقدید باید کاری کرد چرا خودتان با همفکرانتان آستین ها را بالا نمیزنید و با دیگر جمعهای جوان موجود یک شبکه به راه نمی اندازید و منتظرید چند تا فسیل که تازه تا مغز استخوانشان هم استبداد زده هستند کاری برای شما و ما انجام دهند؟ به قول فروغ " هیچ صیادی در جوی حقیری که به گودال می ریزد مرواریدی صید نخواهد کرد". مطمئن باشید اگر به کارتان اعتقاد داشته باشید کسانیکه منتظر نشسته اند تا یکی شروع کند پشتیبانتان خواهند بود و به شما خواهند پیوشت. میخواهم بگویم فقط در کنار نشستن و نق زدن و گقتن که اگه دست من اینطور میشد و آنطور، دردی را دوا نمیکند، باید وارد میدان شد.
.
٣- شب گذشته در یک جلسه ای شنونده بودم که در آن خانم مهستی شاهرخی در مورد سنگسار صحبت میکردند. دل انسان با شنیدن سخنان از این وحشی گری و عقبگرد تاریخ به دوران بربریت به درد میآمد. خانم شاهرخی توانستند این حس نفرت از این جنایت را در دلهای شنوندگان بیدار کنند. ولی در سخنان ایشان مسئله ای مرا نا آرام میکرد و آن اینکه ایشان سنگسار را، که به نظر من حد اعلای جنایت و اعمال خشونت در قبال یک فرد از جامعه میتواند باشد ( به خصوص به خاطر ارتکاب جرمی که اصلاً در دنیای متمدن سالیان سال است که جرم نیست)، به مسائل دیگر و به جلوه های دیگر اعمال خشونت عمومیت میدادند. ایشان در صحبتهایشان بارها گفتند که اگر کسی یا کسانی شخصی را در جامعه ایزوله کنند، این هم یک نوع سنگسار است.
به نظر من این یک نوع از بین بردن قبه این نوع از جنایت و لوث کردن فاجعه سنگسار است. ایشان نمونه ای آوردند از زنی ایرانی در پاریس که بوسیله مردان ایرانی چپ و فعال سیاسی به طور گسترده طرد و ایزوله شده بود، چرا که آن زن با مردی رابطه جنسی داشته است، و این را هم یکی از موارد از سنگسار قلمداد کردند.
من با این مثال خیلی مشکل داشتم. آخر درست که مردان ایرانی عقب افتاده پاریس به آن زن نوعی از خشونت اعمال کرده اند، ولی آیا آن زن که در شهری مثل پاریس زندگی میکند و میتواند به راحتی دوستان و آشنایانی را پیدا کنند که اورا بفهمند و تازه خوشحال باشد که کوتوله های ایرانی او را طرد کرده اند، میتواند به راحتی دست به افشاگری زند و چهره واقعی این "فعالان سیاسی" را به دیگر ایرانیان و انسانها بشناساند، و اینکه میتواند به کار و زندگی و علائق اش ادامه دهد و بپردازد، و حتی زندگی جدیدی را آغاز کند با آن قربانی سنگسار در ایران وعراق و افغانستان یکی است؟ چرا ما نباید هر پدیده ای را در کانسپت خودش و در جای خودش بررسی کینم؟
چرا یک قربانی خشونت را- که اتفاقاً شاید نباید او را قربانی نامید چون او زندگی خودش را اکتیو در دست گرفته و در یک دنیای مدرن آنطور که خواسته زنگی کرده و این فسیل های ایرانی بوده اند که اینجا و آنجا سبکی مغزشان را اعیان و آشکار کرده اند- زنی که هزاران راه و امکان برایش مهیا است که در نقش قربانی نرود، با آن قربانی که هیچ امکانی، هیچ پشت و پناهی، هیچ راه فرای ندارد (و شاید متأسفانه در بعضی موارد حتی خود را مستحق آن هم می داند، چون خود را " گناهکار" میداند) می توان در یک کتگوری دانست و یکی کرد؟ من اینطور نمیبینم و معتقدم باید در به کار بردن واژه ها و اصطلاحاتی که بار تاریخی و اجتماعی مشخصی و معینی دارند محتاط باشیم.

میرقصم، پس هستم

2007-09-16T17:35:00.000+02:00

برای خورشید خانم وبلاگستان فارسی و همه آنهایی که تنهایی تانگو میرقصند

بازداشت 25 نفر در کارگاه آموزشی کمپین یک میلیون امضاء در خرم آباد

2007-09-16T11:04:00.000+02:00

آنچه می خوانید گزارش تکان دهنده ای است از رفتار خشونت آمیز ماموران نیروی انتظامی و امنیتی با فعالان جامعه مدنی:
پنجشنبه ساعت 6 صبح 21 شهریور ماه منصوره شجاعی، جلوه جواهری، زارا امجدیان و نفیسه آزاد از اعضای کمپین یک میلیون امضا برای برگزاری کارگاه حقوق زنان وارد خرم آباد شدند و در منزل میزبان، (رضا و مهتاب دولتشاه) که از فعالان اجتماعی خرم آباد و علاقه مندان به کمپین یک میلیون امضاست مقدمات برگزاری کارگاه را فراهم کردند.
روز اول به آشنایی با شهر و مردم منطقه و محله و تهیه لوازم و برنامه ریزی برای اجرای کارگاه با روش جدید سپری شد.
صبح جمعه کارگاه با کمی تاخیر آغاز شد. هنوز بخش معرفی کمپین و شرح تاریخچه جنبش زنان در ایران تمام نشده بود که حدود ساعت 11.40 دقیقه در به شدت کوبیده شد. وقتی بهمن آزادی همسر یکی از شرکت کنندگان در را به روی آنان باز کرد، 10 پلیس مسلح با لباس نظامی و شخصی و 3 پلیس زن با خشونت وارد خانه شدند و از همان آغاز، به وی حمله کرده و با قنداق تفنگ ولگد او را مورد ضرب وشتم قرار دادند. درمیان بهت و حیرت 25 شرکت کننده کارگاه، پلیس با خشونت و بی حرمتی به همه زنان ومردان حاضر که به آرامی و جدیت به مطالب کارگاه گوش سپرده بودند آنها را به دو اتاق راندند. در یک اتاق به خشن ترین شیوه زنان را برهنه کردند و تمام بدن آنها را مورد بازدید قراردادند و در اتاق دیگر مردان را. علاوه بر این، تمام وسایل شخصی صاحبخانه و میهمانان را به هم ریخته و تجسس کردند. همه این کارها با اهانت و توهین زیاد به شرکت کنندگان همراه بود.
پس از یک ساعت توهین و تجسس و ضرب وشتم و ضبط وسایل شخصی، تعداد زیادی دستبند آوردند. ابتدا به دست مردان دستبند زده و آنها را از خانه خارج کردند، با فریادهای اعتراض آمیز زارا امجدیان و حمایت بقیه اعضای کمپین، زنان از دستبند زدن امتناع کردند. شرکت کنندگان در کارگاه هنگام خروج از منزل درکمال تعجب با جمعیتی رو به رو شدند که پلیس به آنان گفته بود که این افراد به خاطر " راه انداختن بساط لهو و لعب" بازداشت شده اند!
مینی بوس های حامل بازداشت شدگان به سمت کلانتری خرم آباد و بازداشتگاه معتادان و قاچاقچیان به راه افتاد و سرنشینان خود را در آنجا پیاده کرد. بی احترامی و هتک حرمت و گاه تهدید به ضرب وشتم و دستبند و...غیره چاشنی این گرد هم آیی اجباری بود:« مردان را به جای دیگر بردند و ما را که 14 زن بودیم در راهروهای باریک و تاریک کلانتری مدتها بدون تکلیف نشاندند. بالاخره حاج آقای قاضی پرونده وارد شد و مواردی را یادآوری کرد از جمله " شما همان زن هایی هستید که می خواهند به جای یک شوهر 4 شوهر داشته باشند و...یا بیچاره زنان خرم آباد که شما می خواهید آنهارا آگاه کنید"»
زنان بازداشت شده را در دو سلول 3 متری به زور چپاندند. یکی از دختران جوان مبتلابه آسم حالش به شدت وخیم بود و وقتی درخواست پزشک می شد می گفتند" صبر کنید. الان کارتان تمام می شود" بالاخره ساعت 3 بعدازظهر عده ای با میز و صندلی آمدند و راهروهای تاریک وباریک را تبدیل به اتاقهای بازجویی کردند. زنان را دوتا دوتا از سلول های تنگ و کوچک صدا کرده و مورد بازجویی قرار می دادند: «آنها مطالبی راجع به بیوگرافی خودمان، کمپین، نحوه آشنایی مان با صاحبخانه سوال می کردند.»
پس از بازجویی، زنان را مجددا با مینی بوس و این بار با سرهای پایین به محل دیگری بردند:«مرتب تهدید می کردند مبادا بیرون را نگاه کنید. اگر سرتان را بالا ببرید حتما توسری محکمی می خورید!!» مکان بعدی مربوط به اداره اطلاعات بود. هر 14 نفر را در اتاقی بزرگ و روشن کنار هم نگهداشتند.
«تا ساعت 4.30 هیچ خبری نشد تا این که کم کم با اصرار خودمان و به در کوبیدن و صداکردن نگهبان ها، یکی یکی برای بازجویی مجدد رفتیم. پس از بازجویی از همه، به ویژه از زنان خرم آبادی می خواستند که تعهد دهند دیگر در جلسات غیر قانونی وبدون مجوز شرکت نکنند، و به اعتراض آنان که این جلسه اصلا غیر قانونی نیست توجه نمی کردند و می گفتند کارشان قانونی است. البته اعلام می کردند که طبق ماده 498 قانون جزا حتی اگر درخانه خودتان بخواهید جمع شوید باید مجوز داشته باشید. و ما هم مرتب متذکر می شدیم که اما طبق ماده 27 قانون اساسی حتی در خیابان هم می توان بدون مجوز به برگزاری جلسات مسالمت امیز و بدون حمل اسلحه اقدام کرد.
ادعا ی آقای قاضی در حالی است که ماده 498 قانون مجازات اسلامی، اشاره ای به تشکیل یک کارگاه آموزشی در منزل شخصی افراد نداشته و درباره تشکیل دسته ، جمعیت یا شعبه جمعیت است. براساس این ماده : «هر کس با هر مرامی، دسته جمعیت یا شعبه جمعیتی بیش از دو نفر در داخل یا خارج از کشور تحت هر اسم یا عنوانی تشکیل دهد که هدف آن بر هم زدن امنیت کشور باشد و محارب شناخته نشود به حبس از دو ماه تا ده سال محکوم می شود». از سوی دیگر آقای قاضی دوماده قانونی را با هم ترکیب کرده بود و مجازات تعیین شده در ماده 499 برای ماده 498 عنوان کرده است. آقای قاضی گفت :« طبق ماده 498 هر کسی با هر مرامی، دسته جمعیت یا شعبه جمعیتی بیش از دو نفر در داخل یا خارج از کشور تحت هر اسم و عنوانی تشکیل دهد از سه ماه تا پنج سال حبس دارد اگر که مجوز نداشته باشد!» البته قاضی محترم در واقع قانون دیگری را اختراع کرده بودند.
آخرین سکانس این برنامه برگزاری شوی اعتراف ... بود «همه زنان را در اتاقی نشاندند و عده ای با دوربین فیلمبرداری وعکاسی داخل اتاق شدند و آقای قاضی که فرد معممی از اهالی اصفهان بود و همچنان معتقدبود که هدف ما اختیار کردن 4 شوهر برای خومان ویک زن برای همسرانمان است ، پس از آنکه ما را به عنوان فریب خوردگان کمپین و فریب خوردگان آقای دولتشاه نصیحت کرد، از همه دعوت کرد که به سخنان رضا دولتشاه گوش دهیم. بعد دو مامور رضا دولتشاه را که با چشمان متورم و قرمز و پاهای لرزان شباهتی به آقای دولتشاه که ما روز گذشته با او آشنا شده بودیم نداشت، آوردند. روی صندلی نشست و گفت از اینکه اعضای کمپین را به خانه اش دعوت کرده است و این مشکلات به وجود آمد عذر می خواهد. اما بازجو (در حالی که تفتیش عقاید امری غیر قانونی است)، مرتب پافشاری می کرد که خودت را کامل معرفی کن و بگو که چه کسی هستی و چه طرز فکری داری و....سرانجام رضا با لحن آرام و مهربانش که تنها نشان َآشنای رضا دولتشاه دیروزی بود گفت:« من رضا دولتشاه هستم و پیگیر مطالبات صنفی کارگران و زحمتکشان».

ما ایرانیان و زبان انگلیسی...

2007-09-15T16:42:00.000+02:00

همه میدانیم که مدتها است زبان انگلیسی به عنوان زبان علمی شناخته شده است و نتیجه اکثر کارهای تحقیقاتی (در همه رشته ها) به زبان انگلیسی منتشر میشود. ولی بعد از آمدن اینترنت و متداول شدن تبادل اطلاعات از این طریق، این موضوع روندی سریعتر و عمومی تر به خود گرفت و کاربران اینترنت هر روزه بیشتر از روز قبل محتاج به دانستن این زبان شده اند.

مدتی است که دارم روی یک پروژه ای کار میکنم و برای آن باید نشریات زیادی را زیر رو کنم و متوجه شده ام که به نسبت زمان دانشجویی ام تعداد مقالات و مندراجات بیش از پیش به زبان انگلیسی میباشند. حتی یکی از استادان آلمانی ام مدتها ست که کارهای تحقیقی خود را تنها به زبان انگلیسی منتشر میکند.

دو روز پیش به تیتر مقاله ای برخوردم که محقق آن یک ایتالیایی بود. با این تصور که حتماً کسی برای او نوشته اش را ترجمه کرده است ( در آلمان تصور بر این است که ایتالیایی ها انگلیسی نمیدانند و در خیلی از جوکهای آلمانی این موضوع مایه خنده و تفریح آنهاست)، ایمیلی به این پروفسور ایتالیایی فرستادم و یک کپی ازمتن کامل مطلبش را خواستار شدم. فکر کردم حالا تا سکرترش بیاید و نوبت جواب ایمیل من برسد یک هفته ای طول خواهد کشید. ولی پنج دقیقه بعد خودش برایم ایمیلی زد و مطلب را هم در ضمیمه فرستاد. هم خوشحال شدم هم تعجب کردم و نزد خود گفتم پیشداوری آلمانها در منهم اثر کرده ها.

حال شاید بپرسید چرا اینها را میگویم؟ جوابم این است که در همین مدت کوتاه متوجه شده ام که نوشته ها، گزارشات، مقالات و منابع فراونی راجع و از مثلاً پاکستان و یا دیگر کشورهای منطقه یافت میشوند تا از ایران. با اینکه وقتی به مشابه همان ها به زبان فارسی رجوع میکنی، میبینی نه تنها در یک مورد مشخص تعداد آنها کم نیست بلکه بیشتر و شاید حتی با کیفیت بهتری وجود دارند. ولی تنها برای فارسی زبانها قابل استفاده است. کم کم به این نتیجه رسیدم که ماهنوز تا پیدا و تعیین کردن جای خودمان در دهکده جهانی فرسنگها فاصله داریم.

برای نمونه همین مسئله کشتارهای 67 را در نظر بگبریم، اپوزیسیون خارج از کشور که خود را هم در اینمورد صاحب عزا میداند و سالیان سال است که در کشور میزبان کار و زندگی میکند ولی حتی نتوانسته این مورد را که نقض آشکار حقوق بشر بوده و میشود بوسیله آن به خوبی چهره کریه رژیم را رسوا کرد، باجمع آوری مدارک و اسناد و ترجمه آنها به زبان انگلیسی، لااقل یکی از هزاران پرونده ای را که میتوان در انظار جهانی رژیم را محکوم کرده و توجه جهانیان را به مسائل ایران جلب کند، تهیه و در دسترس افکار عمومی دنیا قرار دهد.

و دیگر اینکه به خصوص در رشته های علوم اجتماعی، فلسفه و... ما اولاً نتوانسته ایم رابطه و تبادل نظر لازم را با صاحب نظران معتبر جهان داشته باشیم و دوماً همیشه از ترجمه های بد و پر غلط و یا جهت دار (فقط روسی) کتابها در این زمینه در رنج بوده ایم. یا آنها را نفهمیده ایم یا غلط فهمیده ایم و یا اینکه اصلاً یک جهت و زاویه را دیده ایم.

برای همین به نظر من برای دانشجویان این رشته ها یاد گرفتن زبان انگلیسی از نان شب هم واجب تر است. به خصوص برای کسی که از روی علاقه تحصیل میکند و نه فقط برا ی گرفتن مدرک.

بیانات دکتر مهندس رنیس جمهور صاحب هاله امام زمان و... ...

2007-09-13T16:35:00.000+02:00

آمریکا به ایران حمله نمیکند

به دو دلیل

1- ایشان مهندس هستند و مسائل را تحلیل و استدلال میکنند

2- به وعده خداوند باور دارند

ایشان در سخنان گهربارشان می افزایند:

"ا‌نشاءالله یک روزی بشود که من خاطرات خود را از آن روزها بیان کنم و تاریخ را در این زمینه بگوییم. روزهایی بود که از داخل برخی چه فشارهایی را به ما می‌آوردند که در این زمینه کوتاه بیایید وگرنه جنگ می‌شود و مسائل این‌چنینی را مطرح می‌کردند. ءمن در بعضی از جلسات به این دوستان می‌گفتم که من یک مهندسم و مسائل را تحلیل و استدلال می‌کنم، به آنها می‌گفتم که دشمنان جرات جنگ کردن با ما را ندارند. برخی حرف من را زیر سئوال می‌بردند ولی من برای آنها دو دلیل می‌آوردم؛ اول این‌که به آنها می‌گفتم من مهندسم، اهل حساب و کتاب هستم، جدول می‌کشم، ساعت‌ها فرض‌ها را می‌نویسم، رد می‌کنم، استدلال می‌کنم و با استدلال برنامه‌ریزی می‌کنم و به پیش می‌روم، آنها قادر نیستند برای ایران مشکلی ایجاد کنند. آنها اکنون در افغانستان و عراق مانده‌اند و آن‌جا مشکل دارند و ناتوان شده‌اند".

ای کاش ما میتوانستیم به جای نفت رئیس جمهور صادر کنییم هم وضع خودمان بهتر بود و هم کشورهای دیگر از این نعمت برخوردار می شدند.

چنان زیبایم من که الله اکبر وصفی ست ناگزیر که از من میکنی.

2007-09-12T19:01:00.000+02:00

نمي‌توانم زيبا نباشم

عشوه‌يي نباشم در تجلي جاودانه.
.

چنان زيبايم من

که گذرگاه‌ام را بهاری نابه‌خويش آذين مي‌کند:
در جهان ِ پيرامن‌ام
هرگز
خون
عُرياني‌ جان نيست
و کبک را
هراس‌ناکي‌ سُرب
از خرام
باز
نمي‌دارد.
.

چنان زيبايم من
که الله‌اکبر
وصفي‌ست ناگزير
که از من مي‌کني.

.
زهری بي‌پادزهرم در معرض ِ تو.
جهان اگر زيباست

مجيز ِ حضور ِ مرا مي‌گويد. -

ابلهامردا

عدوی تو نيستم من

انکار ِ تواَم.

...............................................................

در خبرها آمده که حکم اعدام (حلق آویز) بهمن زارع در 22 آگوست قابل اجرا بوده است که به تقاضای خانواده اش به تعویق افتاده است. بهمن زارع در زندان عادل آباد شیراز در اسارت است و هنگام ارتکاب جرم پانزده سال بیشتر نداشته است.

تکنولوژی مدرن در خدمت خرافات هم حق مسلم ماست

2007-09-11T13:04:00.000+02:00

اواین باری که در پاریس بودم و به قبرستان پرلاشز رفته بودم به یکباره بر سر مزار صادق هدایت آنچنان گریه ای مرا گرفت که اگر کسی آن دور و برها بود فکر میکرد که یکی از نزدیکان من همان دیروز در آنجا به خاک سپرده شده است. ولی در حقیقت گریه من از همدردی با او و درک زجری که وی از گندابی به نام وطن کشیده بود، ناشی میشد. گندابی را که او در داستانهایش به خصوص "حاج آقا" به خوبی به تصویر کشیده بود و اضافه بر آن حس ناتوان و مستأصل بودن مان در مقابل تغییر آن. حال با دیدن این عکسها دوباره آن حس در من زنده شد.

عجبا که بعد از اینهمه فلاکت....

2007-09-07T11:06:00.000+02:00

باز رگ گردن ناسیونالیستهای وطنی البته از نوع کور آن بلند شده است. من به این کار ندارم که همین کاریکاتور را میشود برای دولتمندان و نظامیان و بانکها و شرکتهای چند ملیتی آمریکا هم کشید، که البته موضوع دیگری است و لی سوال این است که.

چرا این ناسیونالیستهای وطنی (البته با چاشنی اصلاح طلبان، یعنی همانهایی که اتفاقاً سازنده این فاضلاب می باشند) حساب رژیم را از مردم و ملت جدا نمیکنند؟ آیا این هم تصادفی است؟ چه میشود که آنها این دو را با هم یکی میگیرند؟

منظور این کاریکاتور مثل روز روشن است که اشاره به رژیم ولایت فقیه و ایدئولوژی آن که همان صدور انقلاب است، دارد. به خصوص به وضوح در این کاریکاتور بازوهای نظامی و تروریستی رژیم ملایان و سپاهیان پاسدار هدف قرار گرفته شده است . حرفی است که سالیان سال اپوزیسیون خارج از کشور به زبانهای مختلف از آن گفته است ولی خیر آنان که نمیخواهند واقعیات را ببینند، فریاد بر میآورند که به ملت بی احترامی شده. عجبا ....